.Η Δεξιά της Αριστεράς…

Ο χαρακτηρισμός δεξιά αριστερά χρονολογείται από την εποχή της γαλλικής επανάστασης και αφορούσε τις θέσεις που καταλάμβαναν οι πολιτικές ομάδες στο χώρο των συνελεύσεων. ´Εκτοτε αυτές οι λέξεις απέκτησαν εννοιολογικό περιεχόμενο και ταυτίστηκαν με τα αντίστοιχα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα.

 Στη χώρα μας οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες, κυβερνώσες ή μη, γνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά της μαζοποιημένης κοινωνίας, επιρρεπούς στις απλουστεύσεις, πρόσθεσαν στο οπλοστάσιό τους τις λέξεις αυτές και τις χρησιμοποίησαν όχι τόσο για να υπενθυμίζουν τη συνεπή προσήλωσή τους στις ιδέες και θέσεις του πολιτικού ρεύματος που υπηρετούν αλλά κυρίως για να θέτουν τη διαχωριστική γραμμή με τους κομματικούς αντιπάλους...

Έτσι απαλλαγμένες από το πραγματικό τους περιεχόμενο, οι λέξεις μετατρέπονται σε τοτέμ της πολιτικής. Ένας εύκολος και απλός τρόποςκαθαγιασμού ή δαιμονοποίησης. Χαρακτηρίζουμε τον αντίπαλό μας αριστερό ή δεξιό, και ανάλογα με τα κρατούντα το αλαλάζον πλήθος ζητωκραυγάζει ή λιθοβολεί.

Σήμερα που το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με κινούμενη άμμο και η κρίση μάς έχει ζαλίσει, οι εξυπνάκηδες της πολιτικής χρησιμοποιούν κατά κόρον τα σύμβολα σε ένα παιχνίδι αφορισμών που μοναδικό στόχο έχουν τη σύγχυση και την εξαπάτηση.

Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να μας παρασύρει. Αντί να επαναλαμβάνουμε το αυτονόητο, θα πρέπει να αποκαλύπτουμε το μη εμφανές. Αντί, ας πούμε, να αποκαλούμε τη δεξιά, δεξιά, και τους δεξιούς, δεξιούς, που άλλωστε ουδέποτε το αρνήθηκαν, θα πρέπει να φανερώνουμε τη δεξιά της δήθεν αριστεράς ή τους δεξιούς που αυτοαποκαλούνται αριστεροί.

Να ερωτήσουμε και να διερωτηθούμε: Τι είναι, αν όχι δεξιά πολιτική, η αποθέσμιση της κοινωνίας που επιχειρείται συστηματικά από την παρούσα κυβέρνηση;

Τι είναι, αν όχι δεξιά πρακτική, η παροχολογία για την υφαρπαγή της ψήφου;

Τι είναι, αν όχι δεξιό, ένα κόμμα που συνεργάζεται με ένα δεδηλωμένο ακροδεξιό εθνολαϊκιστικό μόρφωμα;

Πόσο αριστερός είναι κάποιος που "ξεχνά" να δηλώσει 1 εκατομμύριο ή που αποκαλεί συνεργάτες των Γερμανών τους Πολωνούς με τις εκατόμβες θυμάτων από την γερμανική θηριωδία;

Αλλά και πέρα από την αριστερά και τη δεξιά, πώς μπορεί να αντιμετωπίσει ένας πολίτης, ένας αριστερός πολίτης, ένας δεξιός πολίτης, ένα κόμμα που στο δημόσιο λόγο δια του αρχηγού του διχάζει την ελληνική κοινωνία λέγοντας ότι ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν; Που στελέχη του χαιρέκακα δηλώνουν ότι θα πληρώσουν οι "Μένουμε Ευρώπη"; Που μια ειρηνική συγκέντρωση χαρακτηρίζεται ως δολιοφθορά κατά της χώρας; 

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η χειρότερη ίσως κυβέρνηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, και πάντως σίγουρα της μεταπολίτευσης, την οποία εμβληματικές ηγετικές φυσιογνωμίες της αριστεράς χαρακτήρισαν χειρότερη ακόμα και από τη χούντα και τη δικτατορία του Μεταξά;

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Μητσοτάκης είναι δεξιός, αλλά αν ο Τσίπρας είναι αριστερός. Και το θέμα δεν είναι αν κάποιοι άλλοι θα τα κάνουν καλύτερα, αλλά ότι οι σημερινοί κυβερνώντες διαλύουν τη χώρα, διαλύουν και την κοινωνία. Και κατακερματισμένη κοινωνία είναι μια τελειωμένη κοινωνία.

Τάκης Φραγκούλης

Athens Voice

.Πόσο λεβέντης είναι ο Παύλος Πολάκης;

Λίγες ώρες προτού ο Παύλος Πολάκης ισχυριστεί ότι υπάρχει και νέο παραδικαστικό κύκλωμα, η ολομέλεια της Βουλής ψήφισε την άρση της ασυλίας του προκειμένου να δικαστεί για πολεοδομική παράβαση. Η παράβαση δεν αφορούσε την εμφύτευση ζώντων ανθρώπων… τρία μέτρα κάτω από τη γη, αλλά κάποιο δημοτικό έργο την εποχή που ο Πολάκης ήταν δήμαρχος.

Στην πατρίδα μας συνηθίζονται αυτά. Συχνά ο δημοτικός άρχοντας θέτει το τοπικό συμφέρον υπεράνω της νομιμότητας. Η κοινή παρανομία προάγεται σε κοινωνικό ακτιβισμό, σε άδολη εκδήλωση λεβεντιάς. Δεν τα έχει κάνει και ο Απόστολος ο Γκλέτσος; Τα έχει κάνει και τα παραδέχεται. Ο Γκλέτσος βέβαια έχει συντηρήσει την υστεροφημία του με την ιστορική δήλωση για το ψάρι που ψήνεται και από τις δύο πλευρές. Ο Παύλος Πολάκης δεν θα έλεγε ποτέ κάτι τέτοιο. Αλλωστε και το ψάρι θα το τρώει ωμό...

 Ναι, η ωμότητα είναι κάτι που χαρακτηρίζει τον Παύλο Πολάκη. Ο ίδιος και οι φίλοι του λένε ότι είναι «αυθεντικός». Μόνο που ο αυθεντικός δεν ανήκει απαραιτήτως στον σύγχρονο κόσμο. Αυθεντικός ήταν, ας πούμε, ο Βόγλης με τα μύγδαλα. Ο Σπύρος Καλογήρου στη «Στεφανία». Ο Νίκος Κούρκουλος στο «Οχι άλλο κάρβουνο». Ο Πέτρος ο πελεκάνος στη Μύκονο. Ο Παύλος Πολάκης δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Ακόμα.

Ο ίδιος, βέβαια, επιμένει να πολιτεύεται με αυτό το ύφος. Λέγοντας και μία κουβέντα παραπάνω. Μιλώντας τη γλώσσα μίας αλήθειας που, στην κρίσιμη στιγμή, μαζεύεται όπως η ουρά κάτω από τα σκέλια.

Οταν η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων έφριξε με αυτά που είπε, ο υπουργός, έκανε μία διευκρινιστική δήλωση. «Τιμώ κάθε δικαστικό και οποιονδήποτε άλλο δημόσιο λειτουργό, ο οποίος με έντιμο τρόπο, σε δύσκολες συνθήκες, κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του». 

Το «τιμώ» έχει ένα χαρακτηριστικό έτσι όπως εκφέρεται στον εγχώριο πολιτικό λόγο: στην πραγματικότητα εννοείς κάτι άλλο, που είναι δύο γράμματα δρόμος – δοκιμάστε το σε οποιαδήποτε δήλωση πολιτικού που «τιμά» κάτι ή κάποιον. Ομως εδώ ο Παύλος Πολάκης το εννοεί. Απλώς πρέπει να διευκρινίσει κάτι. Διότι όταν τιμά κάθε δικαστικό λειτουργό που κάνει τη δουλειά του με έντιμο τρόπο, είναι σαν να εννοεί ότι υπάρχουν και δικαστικοί που δεν διακρίνονται από το ίδιο λαμπρό και διαυγές ήθος.

Τέλος πάντων, ας μην παίζουμε με τις λεπτομέρειες. Οπως έλεγε και ο Λένιν, ο επαναστάτης στην κρίσιμη στιγμή οφείλει να κάνει τους συμβιβασμούς του. Ο Βελουχιώτης που απόθανε νέος δεν πρόκαμε να πει κάτι αντίστοιχο. Αφησε, όμως, επίγονο. Τον Παύλο Πολάκη. Κάποιες στιγμές τον λες και μετενσάρκωση.

Μιλώντας στο Περιστέρι, αφού άφησε τους δικαστές, θυμήθηκε τον Αρη. Και ευχήθηκε να υπήρχαν και σήμερα οι «μαυροσκούφηδες που θα εφαρμόσουν την κυβερνητική πολιτική». Υποθέτω ότι αναφέρεται στους άνδρες του Βελουχιώτη. Δεν δύναμαι να διανοηθώ ότι ένας δημοκράτης σαν τον Πολάκη προσδοκά την ανάληψη κυβερνητικής πρωτοβουλίας από τους άνδρες των τεθωρακισμένων που, για τον κανονικό κόσμο, αποκαλούνται «μαυροσκούφηδες».

Ομως, μισό λεπτό. 

Τι ακριβώς εννοεί ευχόμενος εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής από τους άνδρες του Βελουχιώτη; Θα κάνει ανάπτυξη ο έφιππος με τα φυσεκλίκια; Θα παραλαμβάνει τους επενδυτές κάτω από την Ακρόπολη για να τους δείξει, μετά την ομιλία Τσίπρα, πώς μεγαλώνουν τα ραδίκια στον ευλογημένο τούτο τόπο; Αστειότητες. Οπως αυτές που είπε για τον Μαυρίκο. «Δεν ήταν και τόσο ατύχημα». Λες και κάνει αποτίμηση της υπουργικής του θητείας.

Σε οποιοδήποτε πολιτισμένο τόπο, ο Πολάκης θα έφευγε με συνοπτικές διαδικασίες από το υπουργείο του μόνο και μόνο επειδή καπνίζει σε δημόσιους χώρους. Αυτό μόνο του ήταν αρκετό για να κάνει τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας να πάρει παραμάσχαλα το κάδρο του Αρη και να επιστρέψει στα Σφακιά. Ομως όχι, εδώ, είπαμε, υπάρχουν ιδιαιτερότητες. 

Ακόμα και οι δηλώσεις του για τη Δικαιοσύνη αποδοκιμάζονται χλιαρά. Τι να κάνουν και στο Μαξίμου; Είναι το απαραίτητο λαϊκό πρόγραμμα που έχει ανάγκη το ακροατήριο του. Βέβαια ο Τσίπρας θα έχει ανεβάσει πίεση. Είναι δυνατόν την ώρα που, ενώπιον αρχαίων θεών, παρουσιάζει το όραμα του για την ανάπτυξη, να έρχεται κάποιος Πολάκης και να παίρνει τα φώτα πάνω του; Κακιά στιγμή. Γκαντεμιά. Σαν να καλείς κόσμο στην αυλή του σπιτιού σου και ο σκύλος να αρπάζει κάποιον από τον μπατζάκι.

Ανδρέας Στασινός

Protagon

.Ανίκανοι...

H χώρα αυτή δεν έχει καμιά σωτηρία. Δεν πρόκειται να σωθεί με καμιά Παναγία, είναι θέμα χρόνου να διαλυθεί η Ψωροκώσταινα επειδή το πολιτικό της προσωπικό είναι ανίκανο. Τα κόμματα δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, δεν είναι σε θέση να βάλουν μια διαχωριστική γραμμή από τις αντιθέσεις τους και να χαράξουν μια εθνική στρατηγική εξόδου από την κρίση.

 Δεν είναι ανάγκη να συμφωνούν σε όλα, δεν είναι απαραίτητο να συγκυβερνήσουν. Είναι όμως επιτακτική ανάγκη να βάλουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό και το προσωπικό. 

Όμως και πάλι μ’ αυτά που βλέπουμε δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας μιας χώρας που είναι δομημένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί κομματικούς στρατούς, να διογκώνει το δημόσιο και την κομματική πελατεία, να χαϊδεύει τα αυτιά των οπαδών – ψηφοφόρων, να μην είναι ικανή να βρει ανθρώπους που θα μπουν μπροστά αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος...

Και τα λέμε όλα αυτά με αφορμή τη νέα σύγκρουση της κυβέρνησης με όλα τα κόμματα αλλά και τις αιχμές που αφήνει το Μαξίμου για τον Γ. Στουρνάρα. Που να θυμίσουμε ότι αν δεν ήταν αυτός πέρυσι να βρει τα λεφτά για να πληρωθούν οι δόσεις θα είχαμε χρεοκοπήσει. Για να μην πούμε για τη διαχείριση των capital controls ή την ανακεφαλαιοποίηση. Αν δεν ήταν η ΤτΕ και ο Ντράγκι από την άλλη τώρα θα είχαμε ένα διαλυμένο τραπεζικό σύστημα και τις καταθέσεις των Ελλήνων χειρότερα κουρεμένες απ’ ότι των Κυπρίων.

Πριν μερικές εβδομάδες ο Στουρνάρας κατέθεσε μια πρόταση για πρωτογενή πλεονάσματα 2% αντί για 3,5% από το 2018 και μετά ώστε να μπορέσει η χώρα να βγει από το τέλμα. Μαζί κατέθεσε προτάσεις για τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν και οι οποίες δεν θα βασίζονται στους φόρους που έτσι κι αλλιώς δεν εισπράττονται.

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι η πρόταση αυτή κατατέθηκε και στο Μέγαρο Μαξίμου, έγινε μάλιστα σε συνεννόηση με τον Τσακαλώτο. Έπρεπε να βγει μπροστά ο κεντρικός τραπεζίτης κι όχι η κυβέρνηση η οποία είχε μόλις υπογράψει μνημόνιο με πλεόνασμα 3,5% το οποίο είναι αδύνατον να επιτευχθεί.

Την πρόταση αυτή, που γνώριζε το επιτελείο του Τσίπρα και ο ίδιος, την υιοθέτησε και ο Κυρ. Μητσοτάκης ο οποίος μάλιστα την ανέφερε με διαρροές στον τύπο. Ήταν μια πρόταση της ΝΔ που βασιζόταν πάνω στην πρόταση του Στουρνάρα ο οποίος λένε οι πληροφορίες έχει κάνει προεργασία με τους δανειστές, κυρίως με την ΕΚΤ. Γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι οι δανειστές θα πάρουν την τελική απόφαση, αυτοί είναι που βαράνε τα νταούλια και η Ελλάδα χορεύει, ειδικά μετά από την καταστροφική πρώτη περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ με τους ψεκασμένους.

Αίφνης χθες η ΝΔ βγάζει μια ανακοίνωση που λέει ότι χαίρεται γιατί η Φ. Γεννηματά υιοθέτησε την πρόταση του κ. Μητσοτάκη για πλεόνασμα 2%. Δηλαδή στη Συγγρού οικειοποιήθηκαν ένα σχέδιο που εκπονήθηκε από την ΤτΕ, έστω κι αν ήταν εν γνώσει και του Μαξίμου αλλά και της ΝΔ.

Φάουλ πρώτο που «έβαψαν» ένα σημαντικό σχέδιο, μια σοβαρή πρόταση με… γαλάζια μπογιά. Φάουλ δεύτερο που έσπευσαν να πικάρουν ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι συμφωνεί με την πρόταση Μητοτάκη που δεν ήταν και δικιά του. 

Βγήκε βεβαίως η Γεννηματά, τα «έχωσε» στη ΝΔ ενώ τη σκυτάλη πήρε το Μαξίμου και η Γεροβασίλη που επιτέθηκαν στην κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η οποία είχε συμφωνήσει πλεονάσματα 4,5% ενώ ήρθε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τη σκληρή της διαπραγμάτευση για να πετύχει καλύτερη συμφωνία και τρίχες κατσαρές. 

Αφήνει αιχμές και κατά του Στουρνάρα βεβαίως λέγοντας ότι τώρα θυμήθηκαν να κάνουν πρόταση για πλεονάσματα 2% και άλλα τέτοια.

Είναι πράγματι γελοίο αυτό που ζούμε. Αντί όλοι μαζί να προωθούν στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μια σοβαρή και απόλυτα εφικτή πρόταση τσακώνονται για το ποιος την έκανε. 

Η ΝΔ λέει ότι είναι του Κυριάκου, η πρόταση όμως κατατέθηκε από τον Στουρνάρα γιατί πολύ αμφιβάλλουμε να μπορούσε η Συγγρού να κάνει τέτοιο σχέδιο. Και μετά έρχεται και η κυβέρνηση και αντί να πει «μπράβο, καλή πρόταση όποιος κι αν την έκανε» τα βάζει με όλους τους άλλους και βγάζει τον εαυτό της λάδι για την κατάσταση που βρισκόμαστε.

Βρε είστε σοβαροί; Έχετε συναίσθηση του τι παίζεται; Μπορείτε να καταλάβετε ότι παίζεται το μέλλον των παιδιών μας, η εικόνα της χώρας μας για τα επόμενα 20-30 χρόνια; Κι εσείς τσακώνεστε σαν γάιδαροι στον ίδιο αχυρώνα;

Αυτά βλέπει ο κόσμος κι απαξιώνει το πολιτικό σύστημα. Αυτά βλέπει ο πολίτης και στρέφεται στην αντισυστημική ψήφο, φτύνει τους πάντες και είναι εντελώς απαισιόδοξος για όσα βλέπει να έρχονται.

Αλλά παίζεται κι άλλο παιχνίδι εδώ πέρα. Όλοι μιλούν για το σχέδιο για 2% πλεόνασμα αλλά κανείς δεν τολμά να μιλήσει για τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν. Τις έχει επισημάνει ο διοικητής της ΤτΕ τόσο στην πρόσφατη έκθεσή του όσο και στην ομιλία του σε εκδήλωση των βιομηχάνων της Βορείου Ελλάδος.

 Είχε πει ο κ. Στουρνάρας ότι χρειάζονται γενναίες μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο και περιορισμός των δημοσίων δαπανών καθώς και:

Μία πιο στοχευμένη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας.

2. Άνοιγμα όλων εκείνων των αγορών που δεν έχουν απελευθερωθεί πλήρως, ακόμη.

3. Αντιμετώπιση των κόκκινων δανείων.

Και τι κάνουν όλα τα κόμματα; Αντί να συζητήσουν επί αυτών των προτάσεων και των μεταρρυθμίσεων που πρέπει να γίνουν… περί άλλων τυρβάζουν. Μάλιστα, επειδή στην κυβέρνηση πιστεύουν ότι η μεγάλη απειλή για όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες που έχουν εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ είναι σοβαρές προτάσεις όπως αυτές τεχνοκρατών, βάζουν εφημερίδες να χτυπάνε πότε τον Στουρνάρα και πότε όποιον άλλον τολμά να αμφισβητήσει τα εγκληματικά λάθη του Τσίπρα και της παρέας του. Δείτε μόνο το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Παρόν» χθες που είναι ακριβώς το ίδιο με το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Δημοκρατία. 

Και οι δύο επιτέθηκαν στον Στουρνάρα λέγοντας ότι η πρόταση του θα επιβαρύνει την Ελλάδα με περισσότερα χρήματα… κάπου 50-60 δις σύμφωνα με τους… οικονομολόγους των εφημερίδων.

Ανάθεμα κι αν ξέρουν τι πάει να πει πλεόνασμα και τι σημαίνει η πρόταση της ΤτΕ, είναι όμως φανερό ότι κάποιοι τους βάζουν για να στοχοποιούν οποιαδήποτε σοβαρή φωνή έχει σ’ αυτή τη χώρα τη διάθεση και το μυαλό να βρει διέξοδο στο μείζον εθνικό πρόβλημα.

Γι’ αυτό σας λέμε ότι δεν σώζεται η Ελλάδα. Όταν ο καθένας αισθάνεται απειλή τον άλλον, όταν οι Καραμανλικοί είναι εκνευρισμένοι γιατί τους βγάζουν τα λάθη τους στη φόρα, όταν το ΠΑΣΟΚ έχει κόμπλεξ ανωτερότητας, όταν η ΝΔ δεν μπορεί να συντάξει συγκεκριμένη πρόταση και κλέβει άλλων ή όταν ο ΣΥΡΙΖΑ καυχιέται για τη δική του διαπραγμάτευση που μας φόρτωσε ένα ακόμη μνημόνιο και καμιά 90αριά δις, τότε πράγματι η καταστροφή είναι πιο κοντά απ’ ότι νομίζουμε.

Antinews

.Η αρχή έγινε…

Όποιος περίμενε ότι με την πρώτη διαδήλωση των «παραιτηθείτε» θα έκανε διάγγελμα ο Τσίπρας και θα ανακοίνωνε την αποχώρησή του από το Μαξίμου, είναι μακριά νυχτωμένος. Η διαδήλωση έγινε, ο κόσμος που ήθελε να πάει πήγε παρά τις απειλές, τις διαρροές για αναρχικούς, τη στοχοποίηση και τις απεργίες.

 Πήγε ήρεμα και φώναξε σε μια συγκέντρωση που δεν είχε ασφαλώς ούτε τον παλμό, ούτε τη δύναμη των συγκεντρώσεων για το «ναι» ή το «όχι» του περσινού καλοκαιριού...

 Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, μια κινητοποίηση από ορισμένους πολίτες που ήταν χωρίς κομματικές ταμπέλες παρά την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να «ντύσει» πολιτικά μια εκδήλωση αυθόρμητη.

Η αλήθεια είναι ότι η επικοινωνιακή διαχείριση της υπόθεσης από υπουργούς και στελέχη της κυβέρνησης πέτυχε. Απαξιώθηκε, λοιδορήθηκε, μειώθηκε σκοπίμως, δαιμονοποιήθηκε με κάθε τρόπο ώστε να αποτύχει. 

Τηρουμένων των αναλογιών ήταν μια πετυχημένη προσπάθεια να φανεί ότι υπάρχει και η άλλη άποψη και όταν θα έρθει η ώρα η φωνή τους θα είναι πιο ισχυρή.

Είχαμε πει από την αρχή ότι η προσπάθεια αυτή ενδεχομένως να κάνει κακό γιατί θα αφαιρέσει ένα «όπλο» που έχουν όσοι πιστεύουν πως αυτή η κυβέρνηση είναι η χειρότερη της ιστορίας. 

Όμως, η συνέχιση, αν όχι τώρα, σίγουρα το «θερμό» φθινόπωρο που έρχεται της κινητοποίησης κατά της κυβέρνησης πρέπει να είναι το μεγάλο στοίχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά και όλων των υγιών δυνάμεων αυτού του τόπου. Βεβαίως για τη ΝΔ προέχει η μάχη που θα δώσει στην καθημερινότητα με το πρόγραμμα που πρέπει να συντάξει.

 Θα πρέπει να βγει στον κόσμο με περιοδείες αλήθειας κι όχι υποκρισία και να εξηγήσει στους πολίτες το δικό της «αφήγημα» και το έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας που συντελείται ακόμη και τώρα.

Η ΝΔ οφείλει πρώτα να σταθεί στα πόδια της, να αποδείξει ότι μπορεί την καμένη γη που θα παραλάβει να την διαχειριστεί και ταυτόχρονα να δείξει ότι έχει μάθει από τα παθήματα του παρελθόντος.

Είναι αλήθεια ότι ποτέ τα... αστικά κόμματα δεν είχαν την «τεχνογνωσία» για συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Αυτά τα έχει η Αριστερά που έτσι κι αλλιώς δεν κάνει τίποτε άλλο από το να είναι στους δρόμους. 

Το είπε λίγο – πολύ ο Κυρίτσης ότι αυτοί έχουν γράψει ώρες στους δρόμους κάνοντας διαδηλώσεις ενώ οι υπόλοιποι κάθονται στους καναπέδες. Είναι πραγματικότητα αυτό, άλλωστε όταν είσαι ανεπάγγελτος ή όταν είσαι επαγγελματίας επαναστάτης βρίσκεις χρόνο για διαδηλώσεις. Όταν δίνεις μάχη για την επιβίωση που να βρεις χρόνο για «επαναστάσεις».

Το κίνημα «παραιτηθείτε» είναι μια παρακαταθήκη για τα όσα πρέπει να ακολουθήσουν, και θα ακολουθήσουν. Όταν 8 στους 10 Έλληνες δεν εμπιστεύονται πλέον την κυβέρνηση και τον Τσίπρα είναι θέμα ολίγων μηνών η οργή να μεταφραστεί σε «εμβρυουλκό» πολιτικών εξελίξεων.

Αυτή η κυβέρνηση που έχει γαντζωθεί στην καρέκλα θα πέσει με δύο τρόπους:

Ο πρώτος είναι να ξυπνήσει η ΝΔ και να αφουγκραστεί τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Ο δεύτερος είναι να ξυπνήσει ο ίδιος ο λαός, όχι μόνο κάνοντας διαδηλώσεις. Αλλά και δείχνοντας με κάθε τρόπο ότι δεν θα αφήσει να διαλυθεί ό,τι έχει απομείνει όρθιο στη χώρα.

Antinews

.ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: Οι ένοικοι της ματαιότητας…

Μήνες αυταπάτης και τυχοδιωκτισμού κατέληξαν σε εσαεί μνημόνια και απόλυτη υποταγή. Μέτρα, τέλη, φόροι, ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ κ.ο.κ. Υπερταμείο υπό τον ουσιαστικό έλεγχο των πιστωτών στο διηνεκές. Αυτόματος μηχανισμός περικοπής δαπανών (κόφτης) που θα λειτουργεί ερήμην της Βουλής. Παρουσία του ΝΑΤΟ μονίμως πλέον στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και αναζωπύρωση των μονομερών και απαράδεκτων τουρκικών διεκδικήσεων με έλεγχο της στρόφιγγας για το προσφυγικό προς διαπραγμάτευση.

 Δυστυχώς με τον εφαρμοσμένο μαρξισμό αλά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οδεύουμε σε κατάσταση χώρας υπό αίρεση οικονομικά, θεσμικά, κοινωνικά, πολιτικά, εθνικά.

Οι ένοικοι της ματαιότητας με τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα όνειρα της νιότης τους βρίσκονται στην εξουσία ήδη δεκαεπτά μήνες και, αφού δεν αξιώθηκαν να κάνουν την “έφοδο στον ουρανό”, εξελίχθηκαν σε μικροδιεκπεραιωτές αναγκών των συν αυτώ. Μία αληθινή πολιτική πραγματεία ανεπάρκειας…

 Την πρώτη φορά δραπέτευαν διαρκώς μέσα στις λέξεις, ύστερα ήθελαν να αυτοκτονήσουμε και μάλιστα ομαδικά, τελικά το ανέβαλαν από το φόβο μήπως και δούμε όλοι ως το βάθος την ψυχή τους…

Τη δεύτερη φορά τελικά αγάπησαν τις λέξεις που τους ταπείνωσαν και μαζί όλη τη χώρα. Οι εμμονές τους ένας απελπισμένος τρόπος να υπάρξουν ξανά.

Μιλάνε πάντοτε με λόγια απλά, για να επιδέχονται όλες τις ερμηνείες. Οι ωραιότερες σκέψεις τους ήταν το μερίδιο από τη ζωή που στέρεψαν.
Η πολιτική ματαίωση και ματαιότητα που βιώνουν έγινε ο κήπος όπου παίζουν τους δικαιωμένους και τους αθάνατους της Ιστορίας. “Nα ’σαι τόσο πρόσκαιρος και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια!”.

Ήθελαν να πάρουν τους μεγάλους δρόμους που δεν βγάζουν πουθενά και θα σβήσουν σιγά σιγά στερημένοι σε έναν παράδεισο από λέξεις. Άραγε αναλογίζονται πόσο ανυποψίαστα πορεύτηκαν;

Μιλούσαν για ελπίδα κι άλλες τέτοιες βλασφήμιες. “Aύριο”, έλεγαν και μέσα σε αυτή τη μικρή αναβολή παραμόνευε ολόκληρο το πελώριο ποτέ.

Ύποπτοι θαυματοποιοί πυροβολούσαν με λέξεις που γίνονταν πουλιά. Αστόχαστες λέξεις και πράξεις που αράδιασαν μήνες και μήνες αργά ή γρήγορα θα φτάσουν στο τέλος τους και θα είναι η μοναδική διαθήκη τους, γράμμα με παραλήπτη ανύπαρκτο. Όταν το βρουν να ξεθωριάζει ανυπόληπτο, τότε θα πάρει όλο το νόημά του.

Τι θα απομείνει από τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς;

Ίσως ένα όνομα και δύο χρονολογίες.

Στο τέλος θα καταλήξουν να φορέσουν γραβάτα με τέτοιο τρόπο που να καταλάβουν κι αυτοί κι εμείς επιτέλους ότι είναι από καιρό κρεμασμένοι.

Οι αναμνήσεις που αφήνουν δεν θα έχουν οίκτο και η σιωπή τους θα είναι η μόνη. Όμως εμείς, εσείς, πάντως πολλοί, είναι που δώσαμε, δώσατε αυτό το βάθος στη ματαιότητά τους. Tόσο φοβισμένοι, που, όταν μετάλλαξαν τα πάντα, τους ευγνωμονούσαμε που άφηναν τουλάχιστον την ανάμνησή τους.

Πολίτες και κόμματα σε λίγο θα σέρνονται από το μεγαλείο όλων αυτών που δεν έπραξαν. Η προτροπή “Κάποτε πρέπει να αλλάξω / αρκεί να ορίσω αυτό το κάποτε” αφορά πλέον όλους στο εδώ και τώρα.

“Γι’ αυτό σου λέω, μην κοιμάσαι: είναι επικίνδυνο. Mην ξυπνάς: θα μετανιώσεις”.

Ο καθένας ας κάνει την επιλογή του και από αυτήν θα κριθεί κατά μόνας και εν συνόλω. Η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει μισοζώντανη ή μισοπεθαμένη. Είτε θα αγωνιστούμε να υπάρξει ξανά ισότιμα διεκδικώντας έλεγχο του μέλλοντός της στο παρόν είτε θα γίνει έρμαιο πειραμάτων για απροσδιόριστα χρόνια.

Γρηγόρης Σαρίδης
Μακεδονία

.Η Γιδοβασίλη και η έρμη η πατρίδα …

Το "παραιτηθείτε" στη σημερινή συγκυρία είναι ένα αίτημα το οποίο δεν απαντά σε ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και το οποίο κινείται εχθρικά στη χώρα, δήλωσε σήμερα η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη σε συνέντευξή της στην ΕΡΤ Ιωαννίνων κληθείσα να σχολιάσει την αυριανή συγκέντρωση "Παραιτηθείτε".

 Αυτά είπε η κυρία Κυβερνητικός εκπρόσωπος. Δεν απαντά λέει, το κίνημα των παραιτηθείτε στις ανάγκες της κοινωνίας… Μάλιστα κυρία μου. Να μην φωνάξει κανείς για τον 13ο και 14ο που δεν δίνεται παρότι τον τάξατε. Να μην φωνάξει κανείς γιατί αυξάνετε ασφαλιστικές εισφορές, φόρους, προκαταβολές φόρων στους ελευθεροεπαγγελματίες…

 Προφανώς εσείς κυρία μου όταν θα γυρίσετε στο ιατρείο σας, θα είστε απλήρωτη από τον ΕΟΠΥΥ για τις αξονικές που κάνετε στους ασθενείς και ταυτόχρονα θα πληρώνετε το 70% σε φόρους και ασφαληστ(ρ)ικές εισφορές, και θα αλαλάζετε "τι καλή που ήμουν ως μέλος της Κυβέρνησης",  θα πλερώνετε αγόγγυστα όλες αυτές τις εισφορές...

γιατί προφανώς τώρα που δεν ασκείτε το ιατρικό επάγγελμα δεν τις πλερώνετε που λέμε εμείς με τα διδακτορικά και έχουμε και γραβάτες. Αλήθεια εκείνη η λυχνία του αξονικού τομογράφου του νοσοκομείου της ιδιαίτερης πατρίδας σας αντικαταστάθηκε;

Να μην μιλήσει κανείς κυρία μου για το κομμένο ΕΚΑΣ, εκείνο που θα αυξάνατε και θα το επεκτείνατε…

Να μην μιλήσει κανείς για την εξίσωση της ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ με την αχρηστία…

Να μην μιλήσει κανείς λοιπόν για την Υγεία που πνέει τα λοίσθια…

Να μην μιλήσει κανείς λοιπόν για την Παιδεία που αντί να αναβαθμίσετε την Δημόσια παιδεία, υποβαθμίζετε την Ιδιωτική… για λόγους κοινωνικής ισότητας μάλλον…. 

Να μην μιλήσει κανείς λοιπόν για την ΕΛΠΙΔΑ που πουλήσατε με το κιλό και τώρα αντί ΕΛΠΙΔΑΣ δίνετε ΣΑΝΟ…

Ενώ το κίνημα των αγανακτισμένων, των κουκουλοφόρων που έσπαζαν τα πάντα, απαντούσε στις ανάγκες της κοινωνίας.

Πως τα λέτε και δεν ντρέπεστε λίγο;

Πως τα λέτε και δεν παρεμβαίνουν Εισαγγελείς;

Πως τα λέτε, πως τα λέτε...

Έρμη Πατρίδα τι σου έλαχε...

Μπιάνκα

ΥΓ-Οι ανάγκες της κοινωνίας σίγουρα δεν εκπροσωπούνται πλέον από εσάς, άσχετα με το τι πιστεύετε. Σας άφησε πίσω η κοινωνία.

Όσο και αν προσπαθείτε να πείσετε ότι είναι πολιτική κίνηση, είναι κίνηση ανθρώπων που έχουν εξαγριωθεί με τα αίσχη σας που αδιάντροπα προσπαθείτε να τα περάσετε ως μεταρρυθμίσεις και ότι δήθεν είναι καλά πράματα για το Λαό. 

Η εξαθλίωση των μεσαίων και ο αφανισμός των φτωχών έχει την ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΑΣ

Δεν πρόκειται να φύγουμε εμείς από την Πατρίδα μας!

Θα μείνουμε και θα την ανορθώσουμε αλλά ...ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ.

.Γιατί τρελαίνονται οι λέξεις;

Αυτό που ζούμε προσπαθείς να το δεις με κάποια συγκατάβαση και δεν τα καταφέρνεις -μόλις πας να δείξεις κάποια ανοχή, έστω, πετιέται, αίφνης, κανένας Κυρίτσης, καμιά κυρά Τασία και στο χαλάει αμέσως.

 Αυτό που ζούμε όχι μόνο δεν μπορείς να το κριτικάρεις, αλλά ούτε καν, πια, να το περιγράψεις. Εκφεύγει και της κρίσης και της επιστήμης και της Τέχνης -ίσως μόνο η Μαρία η Κωνσταντινουπολίτισσα μπορεί να δώσει κάποια απάντηση, αν ρίξει τα ταρώ της και τυχαίνει να είναι σε μεγάλη έμπνευση...

 Και δεν περιγράφεται, διότι όχι μόνο δεν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ προηγούμενων λόγων και τωρινών πράξεων, αλλά γιατί δεν συμφωνούν ούτε οι λόγοι με τον εαυτό τους ούτε οι πράξεις με την ουσία τους καθεαυτή, κι ούτε υπάρχει κάποια ενιαία άποψη αυτοανατρεπόμενη, έστω, σαν του Βαρουφάκη, αλλά πολλαπλές απόψεις που αυτοαναιρούνται και αναιρούν και η μία την άλλη ταυτόχρονα. 

Ένα χάος εννοιών, λόγων και πράξεων, μία Βαβέλ Δρομοκαΐτειου. Ορισμένες φορές κατατίθενται νομοσχέδια (όπως για τις οφσόρ), που ξεπερνούν ακόμα και την πιο ακραία φιλελεύθερη άποψη και πάνε να παρουσιαστούν ως το απαύγασμα του λενινισμού, ή παλαιοκομουνιστικές απόψεις που εμφανίζονται ως μεταμοντέρνες επαγγελίες, ή αφηρημένη τέχνη.

Η φάρσα της φάρσας κυριαρχεί και μετέρχονται τα πάντα, αρκεί να συνεχίσουν να υποδύονται πως κυβερνούν, μία κάνοντας δήθεν αντίσταση, μία καμαρώνοντας για την υποταγή, μία βρίζοντας την Ευρώπη, ενώ την ίδια στιγμή την επικαλούνται ως ιδεώδες. 

Και ίσως, τελικά, είναι φυσικό, διότι εκκινώντας από ένα ιδεολόγημα που από τη φύση του είχε διαταραγμένες σχέσεις με την πραγματικότητα, και θέλοντας και να το συντηρήσουν έστω προσχηματικά, αλλά και συντριβόμενοι ταυτόχρονα απ’ τα γεγονότα και τους όντως συσχετισμούς, καταφεύγουν σε μία τρελή πολυγλωσσία και διαρκή αυτοαναίρεση, που πάει να μπαλώσει και τα μεν και τα δε, χωρίς να διασώζει τελικά τίποτε, παρά μόνο την ίδια της τη σύγχυση.

Πίσω απ’ αυτά βέβαια κρύβεται ο κυνισμός και ο αριβισμός. Η ελπίδα ότι έστω κατά τύχη μπορεί να συμβεί κάτι ευνοϊκό -ίσως εν τω μεταξύ, ας πούμε, καταρρεύσει η Ευρώπη, μήπως και μπορέσουν να κάνουν, τότε, εκείνο που πραγματικά θα ήθελαν. Αλλά ούτε και τότε θα μπορούσαν να το κάνουν, διότι η Ευρώπη ως πραγματικότητα δεν είναι μόνο οι θεσμοί, αλλά αυτό που έχουν ήδη βιώσει όλοι της οι κάτοικοι ως ευμάρεια, ελευθερία και τρόπο ζωής.

Μια λύση θα ήταν να ξεφύγουν έστω με βίντζι από το Γράμμο - Βίτσι, να αποδεχτούν τη σοσιαλδημοκρατία και να το δηλώσουν ευθέως. Αλλά αισχύνονται, υποτίθεται, αν και υπηρετούν ήδη τον πιο σκληρό φιλελευθερισμό, χωρίς σκόρδο, βέβαια, χωρίς καν να ξέρουν, απ’ την άλλη, πώς να τον εφαρμόσουν. Κι αφού το κάνουν, μεν, και με ενθουσιασμό, θέλουν να πιστεύουν ότι αυτό είναι μια αριστερή πολιτική, ή ότι μπορούν να ανεβούν το βουνό, ακολουθώντας την κατηφόρα.

Μυστήρια πράγματα. Οι έννοιες έχουν σπάσει και οι λέξεις ψάχνουν τον εαυτό τους. Τρελαίνονται. Το θέμα παρουσιάζει και βαθύ ψυχαναλυτικό ενδιαφέρον, απ’ την άλλη, δηλαδή αυτή η σχάση των κυβερνώντων και η καταστρατήγηση των νοημάτων, αρκεί να συνεχίζουν να υπηρετούν μια εξουσία που εξάλλου δεν πιστεύουν ούτε εγκρίνουν. 

Αλλά την ασκούν κάνοντας πως δεν την ασκούν -όπως κάποτε ο ΓΑΠ, που, όντας πρωθυπουργός, δήλωνε αναρχικός. Προχωρημένη κατάσταση. Εξάλλου όλοι αναρχικοί κι αριστεροί είμαστε σε αυτήν τη χώρα. Δεξιός δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, παρά μόνο σταθερά δεξιά πολιτική. Μόνο δεξιά, κατά βάθος -και ίσως ευτυχώς, αν σκεφτείς τι θα γινόταν στην αντίθετη περίπτωση.

Τώρα απλώς λένε ότι είναι αριστεροί και πάμε χάλια, πού να το εφάρμοζαν κιόλας.

Θέλω να πω ότι ο διχασμός είναι ευρύτερος της κατ’ όνομα αριστεράς, καθόσον και αρκετοί, δεξιών πεποιθήσεων, πιστεύουν ότι είναι αριστεροί. Όλοι είμαστε αναρχικοί κι αριστεροί σε αυτήν τη χώρα. Ευτυχώς που η ασκούμενη πολιτική είναι πάντα δεξιά κι έτσι ερχόμαστε στα ίσα μας διά της παράνοιας.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Μακεδονία