.Το Σύνταγμα του κομαντάντε…

Κ​​άποτε η Αριστερά είχε πρόβλημα με το γεγονός ότι το προοίμιο του ελληνικού Συντάγματος αναφέρει αυτό που λένε και οι τουριστικοί οδηγοί: «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού». Δικαιολογημένη αντίρρηση, διότι σε μια Δημοκρατία το Σύνταγμα είναι όλων των πολιτών. Δεν αρκεί να είναι ουδέτερο, πρέπει και να το δείχνει.

 Αυτοί οι Αριστεροί, όμως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το γεγονός ότι η «δημοκρατία» του Κάστρο στο Σύνταγμά της ορίζει ευθύς εξαρχής ότι οι Κουβανοί «οδηγούνται από τις πολιτικοκοινωνικές ιδέες των Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν». Προφανώς, όταν μια χώρα έχει καλό σύστημα υγείας, υποχρεούται να οδηγείται από συγκεκριμένες «πολιτικοκοινωνικές ιδέες». Αυτό, φυσικά, δεν ισχύει για το καλό οδικό δίκτυο, με ή χωρίς autobahn...

Ο κ. Βασίλης Σταματίου συγκέντρωσε σε ένα άρθρο («Ανατομία μιας δικτατορίας», AthensVoice 28.11.2016) τους θεσμούς και τους νόμους του καθεστώτος του Κάστρο. Ετσι στη «μη-δικτατορία» που εγκαθίδρυσε ο κομαντάντε του πρωθυπουργού μας, Φιντέλ, προβλέπεται ότι «το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας είναι η ανώτατη καθοδηγητική αρχή της κοινωνίας και του κράτους»... «Η καλλιτεχνική έκφραση είναι ελεύθερη, εφόσον το περιεχόμενό της δεν είναι αντίθετο στην Επανάσταση»...

 Το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και η ελευθεροτυπία «πρέπει να συμμορφώνονται με τους σκοπούς της σοσιαλιστικής κοινωνίας»... «Ο Τύπος, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος αποτελούν αποκλειστική ιδιοκτησία του Κράτους»... και «Καμία από τις ελευθερίες που δίνονται στους πολίτες δεν μπορεί να εξασκηθεί εναντίον του Σοσιαλιστικού Κράτους και της απόφασης του κουβανικού λαού να χτίσει τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της αρχής τιμωρείται».

Παρ’ όλα αυτά για τον κ. Κώστα Ζουράρι –υφυπουργό, που είναι υπεύθυνος για τη μόρφωση των παιδιών μας– ο Φιντέλ Κάστρο ήταν «μια μεγάλη φυσιογνωμία της ανθρωπότητας των τελευταίων ετών που απεδήμησε εις Κύριον και μας αφήνει πιο φτωχούς και λιγότερο επαναστάτες» (Alpha 989, 29.11.2016). 

Η χώρα όπου «απαγορεύεται η κατοχή κάθε είδους ραδιοασυρμάτων, δορυφορικών κεραιών και ασυρμάτων μικροφώνων, η πρόσβαση σε δορυφορική τηλεόραση» και η πρόσβαση στο Διαδίκτυο δεν επιτρεπόταν από το σπίτι, για τον υφυπουργό Παιδείας «ήταν ένα σύστημα Αμεσης Δημοκρατίας με άμεσα ελαττώματα που οφείλονται 1.000% από την κτηνώδη συμπεριφορά των ΗΠΑ, αυτά τα καθάρματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που έπνιξαν την Κούβα».

Και αν ισχύει το «με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις», μπορούμε να φανταστούμε τι μαθαίνουν τα νέα παιδιά όταν ακούν τον προϊστάμενο όλων των δασκάλων και –ελέω Πρώτης Φοράς Αριστερά– υφυπουργό Παιδείας να λέει από το ραδιόφωνο «όσοι λένε τον Κάστρο δικτάτορα είναι μαλάκ...». 

Ετσι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εκτός από δημοκρατικό ήθος διδάσκει στη νέα γενιά και λεκτικό ύφος.
Αλλά είπαμε: αν έχεις καλό ΕΣΥ, οι φυλακίσεις αντιφρονούντων θεωρούνται «κάποια ελαττώματα της Αμεσης Δημοκρατίας» (μάλλον γιατί αφού σάπιζαν στις φυλακές θα είχαν άρτια ιατρική περίθαλψη μετά) και αν έχεις «αξιοπρέπεια» μέχρι και ο κ. Ζουράρις γίνεται υπουργός...

Πάσχος Μανδραβέλης

.Πλήρης υποταγή στις ορέξεις των δανειστών ή «ηρωική» έξοδος;

Και ξαφνικά, λίγες ημέρες πριν εκπνεύσει η προθεσμία για συμφωνία, η οικονομία παίρνει φωτιά. Ένα έγγραφο που είχε υπογραφεί από τον Μάιο αποκαλύπτει ότι υπάρχει σχέδιο ελάφρυνσης του χρέους κατά 21 ποσοστιαίες μονάδες. Σχέδιο που προβλέπει επιμηκύνσεις του χρόνου αποπληρωμής, πάγωμα επιτοκίων ή αντικατάσταση κυμαινόμενου με σταθερό για ορισμένα δάνεια. Πρόκειται για ένα σχέδιο για το χρέος που ουσιαστικά είχε αποφασιστεί από το 2013. 
Πρόκειται για τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί και στην κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά τότε με πολύ χαμηλότερα ανταλλάγματα αφού τώρα το βάρος θα είναι δυσβάσταχτο λόγω του καταστροφικού 2015. Διαρρέεται επίσης ότι και ο Σόιμπλε είναι σύμφωνος με τις προτάσεις για το χρέος αφού έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται για κούρεμα που ζητούσε μέχρι πρότινος η κυβέρνηση, αλλά για ελάφρυνση με άλλους τρόπους.
Αυτό που μένει να μάθουμε είναι ποια θα είναι τα «λύτρα» για να πάρει ο Τσίπρας μια συμφωνία και για να φορέσει την πολυπόθητη… γραβάτα αφού θα έχει λύσει το χρέος. Αυτό περιμένουμε όλοι…
Οι φήμες λένε ότι τα «λύτρα» τα μέτρα δηλαδή από το 2018 και μετά θα είναι ιδιαίτερα βαριά, άνω των 3.5 δις ευρώ και θα περιλαμβάνουν μειώσεις συντάξεων, αύξηση φόρων και παρεμβάσεις στο δημόσιο, ουσιαστικά απολύσεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να προχωρήσει και να μην πάει σε εκλογές θα πρέπει να δεσμευτεί για τα μέτρα αυτά και ίσως και να τα ψηφίσει, κάτι που είναι ασφαλώς δύσκολο να συμβεί, εκτός κι αν οι βουλευτές δεν θελήσουν να χάσουν 7 χιλιάρικα και εξουσία.
Υπάρχουν δύο επιλογές από εδώ και στο εξής: Είτε ο Τσίπρας το κάνει Κούγκι και λέει στους δανειστές «Hasta La Victoria Siebre», είτε βάζει μια ωραία γραβάτα για το χρέος αποδεχόμενος χωρίς αντίσταση και τα μέτρα στα εργασιακά για τη δεύτερη αξιολόγηση και όλα όσα θα μας ζητηθούν μετά το 2018. Κι αυτά υπό την αίρεση ότι μέχρι τότε δεν θα προκύψουν νέες τρύπες και νέοι εκτροχιασμοί.
Για παράδειγμα το ναυάγιο με τη Socar δημιουργεί τρύπα πάνω από 200 εκατ. στα ταμεία ενώ απομακρύνει και τις όποιες ελπίδες για να έρθουν κάποιοι επενδυτές στη χώρα και να υπάρξει ανάπτυξη. Για να μην πούμε για «ατυχήματα» που μπορεί να προκύψουν στα εθνικά θέματα και τα οποία μπορεί να τινάξουν στον αέρα όλη τη χώρα.
Αν τη Δευτέρα κλείσει συμφωνία πακέτο η κυβέρνηση θα βγει και θα πανηγυρίζει, χωρίς όμως να αποκαλύπτει τη φάκα πριν από το τυράκι. Στην περίπτωση αυτή θα επιχειρήσει να διατηρηθεί στην εξουσία ψηφίζοντας τα πάντα και περιμένοντας την ανάπτυξη.

Αν ναυαγήσει μέχρι το τέλος της χρονιάς η συμφωνία τότε δεν αποκλείονται εκλογές ακόμη και στις 22 Ιανουαρίου, δύο χρόνια από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε το διακύβευμα θα είναι ευρώ ή δραχμή ξεκάθαρα. Ίσως γι' αυτό και τα προσκυνήματα στην Μπολιβαριανή Επανάσταση και στον Φιντελισμό αλλά και η επιστροφή σκληρών όπως ο Μηλιός. Προετοιμασία για κουβανοποίηση της Ελλάδας λέγεται αυτό.

.Αλλά δύο χρόνια να καθίσει θα πουλήσει και τη μάνα όλων μας

Σήμερα η εφημερίδα «Τα Νέα» αποκάλυψε το επικαιροποιημένο μνημόνιο, το οποίο βεβαίως έχει συμφωνήσει εν πολλοίς η κυβέρνηση και το οποίο θα ονομαστεί έτσι για να μην χρησιμοποιηθεί η φράση «τέταρτο μνημόνιο».
Επειδή, όπως λέει και ο Τζανακόπουλος, τέταρτο μνημόνιο δεν πρόκειται να υπογράψουμε, ουσιαστικά θα είναι το τρίτο αλλά θα έχουν μπει μέσα κι άλλα μέτρα.
Όπως π.χ. αναφέρει το έγγραφο προβλέπονται:
Αύξηση του ποσοστού των ομαδικών απολύσεων από το 5% στο 10%.
Κατάργηση της διοικητικής έγκρισης των ομαδικών απολύσεων.
Ψήφιση διάταξης με την οποία θα ορίζεται ότι παραμένουν σε αναστολή τόσο η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης αναφορικά με τις συλλογικές διαπραγματεύσεις όσο και η επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων.
Αύξηση από τις 24 στις 48 ώρες της περιόδου προειδοποίησης για την πραγματοποίηση απεργίας.
Διαδικασίες εξπρές για την έκδοση δικαστικών αποφάσεων όχι μόνο αναφορικά με τη νομιμότητα της απεργίας αλλά και της απόφασης των εργοδοτών να μην καταβάλλουν αμοιβή στους μη απεργούς, εφόσον εξαιτίας της απεργίας δεν μπορούν να εργαστούν (λοκάουτ).

Συγκρότηση ειδικής ανεξάρτητης γνωμοδοτικής επιτροπής η οποία έως τον Ιούνιο του 2017 θα παραδώσει πόρισμα αναφορικά με έναν ενδεχόμενο επαναπροσδιορισμό του πεδίου εφαρμογής της υποχρεωτικής διαιτησίας με σκοπό την προώθηση ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Άμεση πρόσληψη συμβούλων για τις νέες ιδιωτικοποιήσεις του ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή τη ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ, τη ΔΕΠΑ, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ, το 5% του ΟΤΕ και το 30% του διεθνούς αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος.
Υποχρέωση για κατασκευή και λειτουργία έξι νέων σταθμών διοδίων στην Εγνατία Οδό (Βενέτικο, Θεσσαλονίκη, Αλιάκμονας, Ασπροβάλτα, Καβάλα, Στρυμονικό).
Πώληση του 100% του ΑΔΜΗΕ εντός του 2017, εφόσον το σχέδιο για την απόσχισή του από τη ΔΕΗ δεν καταστεί δυνατό να ολοκληρωθεί έως τον προσεχή Μάρτιο.
Ακόμη:
1. Νέο μαχαίρι στο επίδομα θέρμανσης. Για το 2017 το επίδομα θέρμανσης φαίνεται να τη γλίτωσε (αν και δεν έχει εκδοθεί ακόμα η σχετική απόφαση) αλλά για το 2018 προβλέπονται εξοικονομήσεις 52 εκατ. ευρώ. Το 2015 το επίδομα ήταν 210 εκατ. ευρώ, το 2016 περιορίστηκε σε 205 εκατ. ευρώ και το 2018 προβλέπεται να διαμορφωθεί σε 53 εκατ. ευρώ.

2. Φοροαπαλλαγές. Πέραν του ότι εντός του επομένου έτους θα επανεξεταστούν όλες οι φοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων, φαίνεται πως έχουν προσδιοριστεί τα πρώτα πεδία εξοικονομήσεων από τα φυσικά πρόσωπα. Προβλέπεται κατάργηση φοροαπαλλαγών με στόχο εξοικονομήσεις 155 εκατ. ευρώ, μεταξύ των οποίων και διαγραφή της έκπτωσης των ιατρικών εξόδων στη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων. 

Παράλληλα, από το 2017 προβλέπεται και η κατάργηση της έκπτωσης 1,5% κατά τον υπολογισμό της μηνιαίας παρακράτησης φόρου εισοδήματος για μισθωτούς και συνταξιούχους. Η εφαρμογή του μέτρου θα σημάνει μία ακόμα μικρή περικοπή των μηνιαίων αποδοχών μισθωτών και συνταξιούχων.

3. Επιδόματα. Μια σειρά επιδομάτων τα οποία επικαλύπτονται από το Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης προβλέπεται να καταργηθούν προκειμένου να εξοικονομηθούν 8,5 εκατ. ευρώ το 2017 και 10 εκατ. ευρώ το 2018.

4. Νέος φόρος. Τον Ιανουάριο του 2017, θα πρέπει να ψηφιστεί η νομοθεσία για την επιβολή φόρου κατά την βραχυχρόνια μίσθωση κατοικιών (π.χ μέσω Airbnb).
Όλα αυτά τα ωραία μέτρα θα ονομαστούν «επικαιροποιημένο μνημόνιο» ως συνέχεια εκείνου που υπογράφηκε πέρυσι το καλοκαίρι, αλλά μη χαίρεστε.

 Μπορεί η κυβέρνηση να περάσει επικοινωνιακά ότι αυτά τα μέτρα είναι η «ουρά» και τελειώσαμε, το τέταρτο μνημόνιο είναι άλλο και συνδέεται με την απομείωση του χρέους κι όχι με τα πλεονάσματα. Όμως, το τέταρτο και καλύτερο πιθανότατα να μην αποδεχθεί ή να μην το υπογράψει πράγματι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν θα υπάρχει. Στη συμφωνία που ψήνεται για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα η παρούσα κυβέρνηση θα δεσμευτεί ότι μετά το 2018 θα προχωρήσει σε παρεμβάσεις για να καταστήσει βιώσιμο το χρέος. 

Πιθανότατα να είναι απλές δεσμεύσεις κι όχι ψήφισή τους από τη βουλή ώστε να μην έρθουν σε δύσκολη θέση οι βουλευτές. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η περήφανη διαπραγμάτευση του Τσίπρα και του τσίρκου Μεντράνο, φόρτωσε στην Ελλάδα ένα αχρείαστο μνημόνιο, το τρίτο το μακρύτερο, φόρτωσε ένα επικαιροποιημένο, αυτό που έρχεται και θα φορτώσει στην επόμενη κυβέρνηση και στις μελλοντικές γενιές ένα ακόμη, το τέταρτο.
Αυτό θα είναι μεν «αριστερό» αλλά θα κληθεί να το ψηφίσει κάποιος άλλος και βεβαίως να το εφαρμόσει. Συμπέρασμα; Τα επόμενα χρόνια όχι μόνο δεν θα δούμε άσπρη μέρα στα οικονομικά αλλά θα έχουμε και συνεχείς καταρρεύσεις κυβερνήσεων αφού κάθε φορά θα καλούνται να περάσουν μέτρα που ο Τσίπρας αποδέχθηκε και θα δεσμεύσει την Ελλάδα γι’ αυτά.
Όχι κι άσχημα για τα δύο χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τον Τσίπρα. Αλλά δύο να καθίσει θα πουλήσει και τη μάνα όλων μας.

.Ενας ποδηλάτης της πολιτικής

Το κρίσιμο για έναν πολιτικό δεν είναι αν «θα τον θυμάται η Ιστορία», αλλά τo τι αισθήματα τρέφουν απέναντί του οι πολίτες όσο είναι ενεργός και το αν θα τον θυμούνται όταν στερηθεί την αίγλη του θώκου.

 Τον Κωστή Στεφανόπουλο, άνθρωπο ευγενικό, πράο και ευθύ στη δημόσια παρουσία του, τον αντιμετώπιζαν με αισθήματα σεβασμού και εμπιστοσύνης πολύ περισσότεροι πολίτες απ’ όσους αντιστοιχούσαν στο ποσοστό της ΔΗΑΝΑ (του μόνου κόμματος που αντιτάχθηκε το 1989 στην εκχώρηση τηλεοπτικών αδειών σε «ανθρώπους επικίνδυνους» 

και σε θεσμικό κενό), αλλά και της Ν.Δ. Αν και το 1995 εξελέγη Πρόεδρος με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της ΠΟΛΑΝ, με την αμερόληπτη άσκηση των καθηκόντων του απέσπασε γρήγορα την αποδοχή πολύ ευρύτερου ακροατηρίου, μακριά από τα κομματικά στεγανά, τις προκαταλήψεις και τους πολιτικούς δογματισμούς.

Γι’ αυτό και δεν τον ξέχασαν οι Ελληνες μετά το 2000, όταν έληξε και η δεύτερη θητεία του στην Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας, και μάλιστα παρότι δεν νοιαζόταν να βρίσκεται οπωσδήποτε στη δημοσιότητα, όπως συνηθίζουν πολλοί «ομότεχνοί» του, και όχι μόνο των νεότερων (ή των κατώτερων) κλάσεων. 

Ο ίδιος άλλωστε προσδιόριζε ως σοβαρότερο επίτευγμά του τις επαφές του με τον κόσμο κατά τη δεκαετία 1995 - 2005 των προεδρικών του καθηκόντων· επαφές όντως πυκνές, σε όλη την Ελλάδα, κυρίως δε απλές και φυσικές, και όχι βεβαρημένες από σοβαροφάνεια ή πατερναλιστική οίηση.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα η συλλογική μνήμη είχε ιδιαίτερο λόγο να σταθμεύσει στο όνομα του Κωστή Στεφανόπουλου. Αιτία ο ερχομός του Μπαράκ Ομπάμα, που θύμισε την επίσκεψη του Μπιλ Κλίντον, τον Νοέμβριο του 1999, και την ομιλία με την οποία τον υποδέχτηκε ο Κωστής Στεφανόπουλος. 

Μια ομιλία που τη συνοδεύει έκτοτε ο χαρακτηρισμός της ως ιστορικής. Και δικαίως, αφού δεν τη στένεψε το πρωτόκολλο ούτε την άμβλυνε ένας αυτοϋποτιμητικά εννοούμενος σεβασμός προς τον πλανητάρχη ή η υιοθέτηση του εθίμου της κολακείας.

Δεν ήταν όμως αυτή η μόνη παρέμβαση του Κωστή Στεφανόπουλου που προσέδωσε κύρος στο αξίωμά του. Σε αρκετές περιπτώσεις οι θέσεις του άφηναν πολύ πίσω τους αντιλήψεις ανέκαθεν κυρίαρχες στη συντηρητική παράταξη της προέλευσής του, αλλά έρχονταν σε αντίθεση και προς το λεγόμενο κοινό αίσθημα. Για παράδειγμα, όταν εξέφραζε με ευθύτητα την αντίρρησή του στο σχέδιο «Επιστροφή στις Ρίζες» που του παρουσίαζε ο τότε αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. 

Οταν, στους Ολυμπιακούς του 2004, καυτηρίαζε τις αποδοκιμασίες εις βάρος Αμερικανών αθλητών, λέγοντας ότι «έτσι δεν ασκείται ο εθνικός εγωισμός, αντιθέτως, ταπεινωνόμασθε». Ή όταν υπεράσπιζε ως αυτονόητο το δικαίωμα του αριστούχου Αλβανού μαθητή Οδυσσέα Τσενάι να είναι σημαιοφόρος.

Ο Κωστής Στεφανόπουλος υπήρξε ένας ποδηλάτης της πολιτικής: μετριοπαθής, επίμονος, ασκητικός, προσηλωμένος. Ποδηλάτες χρειάζεται ο τόπος. Οχι κατά ματαιόδοξη φαντασία πιλότους της Formula 1.
  

.Γιατί ο Τσίπρας πιστεύει ότι θα παραμείνει!

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν πρόκειται να πέσει σύντομα, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις που πέρασαν ποτέ. Δεν θα πέσει επειδή έχει την απεριόριστη στήριξη των δανειστών. Αυτοί οι οποίοι έβριζαν τους άλλους ως «γερμανοτσολιάδες», οι οπαδοί του «όχι», είναι εκείνοι που σήμερα λένε «ναι» σε όλα! Ακόμη και για εκείνα που δεν του το ζητάνε!

Είναι εντυπωσιακό το πόσο αγαπητός είναι ο κ. Τσίπρας στους δανειστές. Οι ξένοι «έριξαν» τον Παπανδρέου για πιο ασήμαντο λόγο! Τον Σαμαρά τον καθάρισαν, επίσης, εν ψυχρώ. Τι τους έχει υποσχεθεί ο Αλέξης Τσίπρας και απολαμβάνει της εμπιστοσύνης τους, όταν έχουν συμπεριφερθεί με σκαιότατο τρόπο σε ανθρώπους που αν μη τι άλλο είχαν έναν σαφή ευρωπαϊκό προσανατολισμό στην πολιτική τους; Ποιο είναι το αντίτιμο γι αυτή την σχέση στοργής και που μπορεί αυτή να καταλήξει;

Λένε ότι η Αριστερά του Τσίπρα είναι η μόνη κυβέρνηση που θα μπορούσε να περάσει όλα αυτά τα μέτρα που τελικά πέρασε από την Βουλή των Ελλήνων. Αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές. Κι ακόμη το θέμα δεν είναι τι ψηφίζουν, αλλά τι εφαρμόζουν. Υπάρχει, λοιπόν,  κάτι άλλο που δεν το γνωρίζουμε; Ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο λόγος, αυτό που βλέπουμε είναι μία απεριόριστη στήριξη, σαν να υπάρχει μία συμφωνία που δεν γνωρίζουμε.

Δεν θέλουμε η ελληνική κυβέρνηση να στηρίζεται από την διεθνή παράγοντα; Κάθε άλλο! Πιστεύουμε ότι υπό τις παρούσες δύσκολες συνθήκες η διεθνής στήριξη είναι απαραίτητη. Το ερώτημα είναι αν ο διεθνής παράγοντας έκανε τις επιλογές του με βάση τα ελληνικά συμφέροντα. Αν έριξε, δηλαδή, τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά επειδή αυτοί δεν εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα της χώρας και στηρίζει με αξιοθαύμαστο τρόπο τον Τσίπρα επειδή θεωρεί ότι τα … εξυπηρετεί. Αν δηλαδή οι δανειστές είναι περισσότερο φιλέλληνες από τους Έλληνες. Αυτό είναι το ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν πρώτοι απ’ όλους εκείνοι που ζητούσαν μέχρι χτες κρεμάλες για τους πολιτικούς τους αντιπάλους, κατηγορώντας τους  για προδότες.

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια τα έχουμε δει όλα! Τους διαδηλωτές κατά των «φονιάδων των λαών» να λένε «ευχαριστώ» στον πρόεδρο Ομπάμα, τους μέχρι χτες εχθρούς του νεοφιλελευθερισμού να γίνονται υπηρέτες του κεφαλαίου, τους Αριστερούς της ηθικής υπεροχής να μετατρέπονται στην Αριστερά του Πολάκη  του Παππά και του Σπίρτζη.
Το ζητούμενο δεν ήταν και δεν είναι να πέσει ο Αλέξης για να έρθει κάποιος άλλος να πάρει την θέση του. 

Το ζητούμενο είναι να αλλάξει πορεία η Ελλάδα, να γίνει μία κανονική χώρα. Αν μπορούσε αυτό να το κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα, δεν θα υπήρχε Έλληνας που δεν θα έλεγε μπράβο. Αλλά δεν το έκανε. Αντίθετα, η κυβέρνηση Τσίπρα έχει ήδη κοστίσει πολλά χρήματα στον ελληνικό λαό και έχει προσφέρει κάκιστες υπηρεσίες.

Γνωρίζουμε ότι είναι αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα για την εξουσία. Πούλησαν οτιδήποτε έλεγαν ότι πίστευαν, μόνο και μόνο για να απολαύσουν τα προνόμια της εξουσίας, για να μπορούν να διορίζουν τους Καρανίκες. Το έχουν αποδείξει ότι δεν τους ενδιαφέρει κάτι άλλο. Γνωρίζουμε ότι οι κεντρικές πολιτικές τους επιλογές δεν γίνονται με γνώμονα  το καλό της χώρας, αλλά  το καλό της παρέας τους. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι τι δεσμεύσεις έχουν αναλάβει παρασκηνιακά έναντι των δανειστών.

Θανάσης Μαυρίδης

.Η καμπούρα των άλλων…

Τ​​ελικώς, το μάθαμε κι αυτό. Ο δημοσιογράφος κ. Αρης Δαβαράκης δήλωσε σε συνέντευξή του ότι είχε κάνει έναν δικτυακό τόπο για να προωθήσει τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η συνεργασία του (και η πληρωμή από τον κ. Νίκο Παππά) σταμάτησε ξαφνικά και χωρίς εξηγήσεις, όταν έγραψε ένα άρθρο υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα.

Στην σημαντική αυτή αποκάλυψη πολλοί θα σκεφτούν και κάποιοι θα απαντήσουν με τη ρητορική ερώτηση: «ναι, αλλά και οι άλλοι δεν τα έκαναν αυτά;». Εδώ, με βάση τα πραγματικά στοιχεία, η σωστή απάντηση είναι «πιθανώς», με τη λέξη «πιθανώς» υπογραμμισμένη. Δεν υπάρχουν στοιχεία, ούτε ομολογία κάποιου ότι «και οι άλλοι τα έκαναν αυτά». Υπάρχει μια γενική αίσθηση ότι «οι άλλοι» έκαναν γενικώς κακά πράγματα, και συνεπώς θα έκαναν κι αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας τη γίδα στην πλάτη, μεταφέρει τη συζήτηση σε υποθετικές καταστάσεις για άλλες γίδες που πιθανώς να είχε ο «επάρατος δικομματισμός».

Ετσι συσκοτίζονται τα σημαντικά: υπάρχουν κι άλλοι χρηματοδοτούμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ διαδικτυακοί τόποι; Από ποιον λογαριασμό πληρωνόταν ο κ. Δαβαράκης; Ο υπεύθυνος Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι δεν χρηματοδοτούνταν από τον επίσημο λογαριασμό του κόμματος. Εχουν κατατεθεί ερωτήσεις για την προέλευση των χρημάτων, και να δούμε αν ο κ. Παππάς θα απαντήσει.

Προ καιρού σκοτώθηκε σε τροχαίο ένας από τους πιο δραστήριους χρήστες του twitter, που μάλιστα χρησιμοποιούσε οξύτατη γλώσσα κατά των αντιπάλων. Από ανακοίνωση της κ. Ολγας Γεροβασίλη μάθαμε το πραγματικό του όνομα και το γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό δούλευε στο γραφείο της. Στις δικαιολογημένες εξηγήσεις που ζητήθηκαν από την αντιπολίτευση για τις σχέσεις τρολ και κομματικο-κυβερνητικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ, σηκώθηκε αντάρα μεγάλη. «Προσβολή μνήμης νεκρού!», ούρλιαξαν πολλοί και οι αναγκαίες για τη δημοκρατική διαφάνεια εξηγήσεις δεν δόθηκαν ποτέ. «Ναι, αλλά τρολ είχαν και οι άλλοι», θα πουν κάποιοι. Πιθανώς, είναι η σωστή απάντηση. Αποδείξεις, πάντως, δεν είδαμε...

Χρόνια τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ ουρλιάζει ότι Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έπαιρναν τραπεζικά δάνεια, καταθέτοντας την αβέβαιη εγγύηση της μελλοντικής χρηματοδότησης του κόμματος από τον κρατικό προϋπολογισμό. Σωστή η κριτική, αλλά ας την κάνει κάποιος άλλος, διότι όπως μάθαμε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής το ίδιο έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ. «Το 2010 βάλαμε ως εγγύηση την επιχορήγηση 2015 - 2018, ενέργεια που βασιζόταν στην ιστορική πορεία του κόμματος στη Βουλή και την Ευρωβουλή», είπε ο υπεύθυνος οικονομικών του κόμματος. 

Η παρατήρηση, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δανειοδοτούνταν με τα ίδια ακριβώς κριτήρια, που είχαν και τα άλλα κόμματα, κριτήρια για τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ασκεί οξύτατη κριτική, συσκοτίστηκε από το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς: «Η διαφορά είναι ότι εμείς δανειζόμασταν για να καλύψουμε ανάγκες και όχι σπατάλες και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποπληρώνει κανονικά τα δάνειά του». Να σημειώσουμε ότι το 1998 έγινε 60% «κούρεμα» ενός δανείου για το κτίριο της Κουμουνδούρου.

 Επιπλέον δεν μάθαμε ποτέ ποιος κρύβεται πίσω από την offshore που είναι μέτοχος στην εφημερίδα «Αυγή», παρά το γεγονός ότι κανένα άλλο ελληνικό ΜΜΕ δεν εμφανίζει τέτοια εξόφθαλμη αδιαφάνεια.
Για όσα γενικώς και αορίστως η Πρώτη Φορά Αριστερά καταγγέλλει τους άλλους, για τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποδειχθεί. Αλλά στην Ελλάδα, αν πείσεις ότι έχεις «ηθικό πλεονέκτημα» δεν λογοδοτείς ποτέ...

Πάσχος Μανδραβέλης

.Πορεία... στο άγνωστο

O κόσμος αλλάζει, σε πολιτικό, γεωστρατηγικό, οικονομικό επίπεδο. Ο κόσμος στρέφεται προς τα δεξιά, όχι γιατί πιστεύει ότι οι δεξιές κυβερνήσεις με τη σκληρή λιτότητα που επιλέγουν θα φέρουν ανάπτυξη. Αλλά γιατί εκτιμούν ότι μπορούν να δώσουν περισσότερο κοινωνικό κράτος και μια πιο ασφαλή πορεία στο χρόνο απ’ ότι όσοι επιλέγουν τα σοβιετικού τύπου μοντέλα.
Στην Αμερική η στροφή με τον Τραμπ έδειξε ότι ο κόσμος θέλει εθνικά σύνορα, θέλει περιορισμό της παγκοσμιοποίησης, λύση των προβλημάτων όχι από μια παγκόσμια διακυβέρνηση αλλά από την κυβέρνηση που επιλέγει ο λαός. Αν ο Τραμπ κάνει πράξη πολλές από τις εξαγγελίες του, όπως πρόγραμμα 1 τρις δολάρια για υποδομές, περιορισμούς στο παγκόσμιο εμπόριο, αλλαγή συσχετισμών με τη Ρωσία και την Κίνα κ.λπ. τότε θα μιλάμε για άλλες ΗΠΑ, για άλλον κόσμο.
Το Brexit έχει ήδη δώσει τα πρώτα δείγματα γραφής για τον κόσμο που αλλάζει. Η Βρετανία έχει συντηρητική κυβέρνηση και μόνο τρελοί θα ψηφίσουν τον «Τσίπρα της Αγγλίας».
Στη Γαλλία στην καλύτερη περίπτωση θα έχουμε Ρεπουμπλικάνο πρόεδρο, τον Φιγιόν ή τον Ζιπέ και στη χειρότερη την Μαρίν Λεπέν, στο πλαίσιο της συντηρητικοποίησης της γαλλικής κοινωνίας εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και των μεταναστών – τρομοκρατών που αιματοκύλησαν τη χώρα.
Στην Ιταλία το «όχι» στο δημοψήφισμα είναι πιο πιθανό και η πτώση της κυβέρνησης Ρέντσι σχεδόν σίγουρη ενώ η Ισπανία, έστω και με δυσκολία έχει κυβέρνηση δεξιά με την ανοχή σοσιαλιστών.
Στη Γερμανία η Μέρκελ ετοιμάζεται για τέταρτη θητεία, κι ευτυχώς να λέμε εμείς γιατί την «μαντάμ» την ξέρουμε, αν εμφανιζόταν κανείς άλλος παλαβός τι θα κάναμε;
Όλες οι μεγάλες χώρες κάνουν στροφή σε πιο συντηρητικές επιλογές, ακόμη και στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ του 2016 δεν έχει καμιά σχέση με τον περσινό. Τέτοια μέτρα δεν θα υπέγραφε ούτε η ΝΔ ενώ τέτοιες κωλοτούμπες και τέτοια υποταγή στους δανειστές δεν θα τολμούσε καμιά «δεξιά» κυβέρνηση.
Η ουσία είναι ότι ακόμη και στην Ελλαδίτσα, την τελευταία σοβιετικού τύπου οικονομία, εγκαταλείπονται οι αριστερές πολιτικές της αυταπάτης και της ουτοπίας. Όλοι θα θέλαμε δίκαια κράτη, μεγαλύτερους μισθούς, λιγότερη δουλειά, μηδενική ανεργία, ασφάλεια κ.λπ. Όμως μια χώρα σαν τη δική μας ποτέ δεν θα πάψει να ζει με δανεικά αν δεν καταλάβουμε ότι δεν μπορεί να ζει πάνω από τις δυνατότητές της, όπως πολύ σωστά, ακόμη κι αν δεν τον γουστάρουμε, είπε ο Σόιμπλε.
Ο κόσμος αλλάζει δραματικά και βρίσκει την Ελλάδα αδύναμη και με «αριστερή» κυβέρνηση που κλαίει κάθε φορά που ψηφίζει ένα μέτρο. Μια χώρα με διαλυμένο κοινωνικό σύστημα, παιδεία και υγεία, με το χρέος να είναι στα ύψη και την ανεργία σταθερά πάνω από 23% και με ανύπαρκτες εργασιακές σχέσεις. Χιλιάδες προσλαμβάνονται με 100 και 200 ευρώ το μήνα και χιλιάδες άλλοι έχουν να πληρωθούν μήνες.
Μια χώρα προβληματική, προβληματισμένη και εξοργισμένη καλείται να αντιμετωπίσει τη βίαιη αλλαγή του κόσμου, την κατάρρευση της δήθεν αριστερής συμμαχίας που έστηνε ο Τσίπρας. Μια χώρα χρεοκοπημένη που καλείται να αντιμετωπίσει τόσο το προσφυγικό όσο και τις ασφυκτικές πιέσεις των Τούρκων που δυναμώνουν και απειλούν και στρατιωτικά το Αιγαίο.

Και μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση η Ελλάδα παρουσιάζει ένα απίστευτο έλλειμμα ηγεσίας. Από τον περιοδεύοντα θίασο του Τσίπρα και του Παυλόπουλου, την θολή «σκιώδη» κυβέρνηση του Κυριάκου και το διαλυμένο κέντρο όπου ο Βενιζέλος τσακώνεται με τη Φώφη για το 4%. Μια χώρα σε αξιοθρήνητη κατάσταση, με χρεοκοπημένη οικονομία, έλλειμμα ηγετών που θα εμπνεύσουν τους πολίτες βρίσκεται αντιμέτωπη με μια παγκόσμια αλλαγή. Πόσο άραγε θα μπορέσει να προσαρμοστεί ώστε να μην καταστραφεί, να μη χαθεί από τον χάρτη; Ίσως το 2017 να είναι η πιο κρίσιμη χρονιά για την επιβίωση της Ελλάδας. Ελπίζουμε να το καταλαβαίνουν καλά αυτό οι πολίτες.

www.zografiotisEDO.blogspot.com

www.zografiotisEDO.blogspot.com

ΖΩΓΡΑΦΙΩΤΗΣ ΕΔΩ ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

.

.

Η ΛΙΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ ΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΩΤΗΣ ΕΔΩ

.

.

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

.

.