.Η επανάσταση του αυτονόητου

Όλη η Ευρώπη συζητά από προχθές για το Brexit, τις συνέπειες που θα έχει σε όλο τον κόσμο, αν είναι βιώσιμη η Ένωση των λαών που εδώ και δεκαετίες χτίστηκε κομματάκι – κομματάκι, αν και λειψή.

Ο ευρωσκεπτικισμός ασφαλώς ενισχύεται, όπως και οι ακραίες θέσεις, οι αποσχιστικές τάσεις, ο αντιευρωπαϊσμός σε σημείο μίσους, η επιστροφή στα εθνικά κράτη κ.λπ.

Αναμφισβήτητα αυτό που συνέβη είναι η αρχή για να ξηλωθεί ένα πουλόβερ που από την αρχή φτιάχτηκε λανθασμένα. Ειδικά τα τελευταία χρόνια οι μόνες φωνές που ακούγονταν ήταν αυτές της παγκοσμιοποίησης, της κυριαρχίας των αγορών έναντι των λαών, της απόλυτης επικράτησης της Γερμανίας που κατέκτησε τη γηραιά ήπειρο αλλά χωρίς τα Πάντσερ.

Αυτό που είδαμε επί χρόνια ήταν μια προσπάθεια καθυπόταξης της εθνικής ταυτότητας, ή με κάθε τρόπο εκχώρηση δικαιωμάτων στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και τελικά τη δημιουργία μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων.

Η επιλογή των Βρετανών προχθές, των Ισπανών σήμερα, των Αυστριακών που παρ’ ολίγο να βγάλουν ακροδεξιό Πρόεδρο, πιθανότατα των Ιταλών αργότερα αλλά βεβαίως και των Ελλήνων με τον Τσίπρα και τους άλλους «αντισυστημικούς», ήταν αυτό που θα μπορούσε να πει κανείς η «επανάσταση του αυτονόητου». Όπου αυτονόητο βάλτε την οργή των λαών για μια ευρωπαϊκή πολιτική διάλυσης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους, πλήρους ελέγχου των οικονομικών όλων των χωρών, ακόμη και εκείνων που δεν είναι… Ελλάδα αλλά και μιας προσπάθειας να λαμβάνονται αποφάσεις για όλους εμάς χωρίς εμάς ακόμη και για εθνικά θέματα. Διότι πώς να πείσεις τον Έλληνα ότι η Ευρώπη είναι καλή και η Ένωση άγια όταν αποφασίζει για το Μεταναστευτικό κλείνοντας τα μάτια και αφήνοντας μια χώρα να βουλιάζει;

Πώς να πείσεις τους Κύπριους ότι είναι για το καλό τους κάποιοι τεχνοκράτες χαρτογιακάδες και διπλωμάτες να εκπονούν σχέδια για το Κυπριακό και να τα παρουσιάζουν ως μεγάλη επιτυχία και τελευταία ευκαιρία;

Και τι καλό να περιμένεις από την Ευρώπη όταν λειτουργεί πολλές φορές ως «γιουσουφάκι» των ισλαμιστών και κυρίως του Ερντογάν αφήνοντας στο έλεος του Θεού την χριστιανική Ευρώπη;

Άλλωστε, τι να πει κανείς για τη στάση της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία της οποίας το εμπάργκο ισχύει μετά από τόσο καιρό θέλοντας να τιμωρήσουν τον Πούτιν, όταν και πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν κάνει χειρότερα;

Αναμφισβήτητα, λοιπόν, κάθε φορά που γίνονται εκλογές ή δημοψηφίσματα σε κάποια χώρα τα αποτελέσματα θα είναι απογοητευτικά για την ενωμένη Ευρώπη των λαών που όλοι επιθυμούμε. Ή τουλάχιστον όλοι όσοι πιστεύουμε ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία, έστω και με υποχωρήσεις ή συμβιβασμούς, μπορεί να υπάρξουν μακροχρόνιες περίοδοι ειρήνης και ευημερίας.

Όμως, τα τραγικά λάθη που έγιναν τα τελευταία χρόνια, με ευθύνη της Γερμανίας και των ελεγχόμενων Βρυξελλών, ουσιαστικά γέννησαν την Ευρώπη με αντιευρωπαϊστές, με ακροδεξιούς και ακροαριστερούς, με πολιτικούς απατεώνες και ακραίους λαϊκιστές.

Είναι τυχαίο ότι την τελευταία 10ετία έχουν «ξεφυτρώσει» πολιτικοί όπως ο Τσίπρας, ο Γκρίλο, ο Φάρατζ, ο Τζόνσον, ο Κάμερον, ο Ιγκλέσιας, ο Ραχόι, η Λεπέν αλλά και ο Ολάντ και πολλά ακόμη… νούμερα, ολίγιστοι, αγράμματοι και ψεύτες; Για να μην πούμε βεβαίως για την έκρηξη της ακροδεξιάς και των νεοναζί, από την «συστημική» ακροδεξιά της Γαλλίας μέχρι τους τραμπούκους της Χρυσής Αυγής.

Όλοι αυτοί βγήκαν στην επιφάνεια απλά και μόνο γιατί είχαν την ευγενική χορηγία της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Γιούνκερ, του Ντάισελμπλουμ και όλων εκείνων που σήμερα το παίζουν απατημένοι σύζυγοι και ζητούν άμεσα το διαζύγιο με τους Βρετανούς. Ακόμη και μετά από αυτή τη σφαλιάρα στην Ευρώπη αποδεικνύεται πόσο ολίγιστοι είναι καθώς δεν δείχνουν διάθεση να αλλάξουν, να σκεφτούν ότι η Ευρώπη που κέντησαν πόντο – πόντο ξηλώνεται απλά και μόνο γιατί μοιάζει με κακοφορεμένο πουλόβερ.

Όχι, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει να διαλυθεί. Θα έχει τα κακά της πάντα, θα είναι «καθυστερημένη», δυσκίνητη και πολλές φορές θα διοικείται από μηδενικά. Αλλά η ένωση των λαών είναι το μόνο καταφύγιο που έχουν κυρίως οι αδύναμες χώρες όπως η Ελλάδα, όμως, υπό προϋποθέσεις. Χωρίς αλλαγές η ΕΕ θα καταρρεύσει, θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη και θα πάνε χαμένες οι θυσίες πολύ μεγάλων ανθρώπων που την οραματίστηκαν. Από τον Τσόρτσιλ μέχρι τον Κλεμανσώ, τον Ντε Γκωλ, τον Ντελόρ ή ακόμη και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Όμως, για να μπορεί να υπάρξει μια ενωμένη Ευρώπη οφείλει να κάνει ορισμένες πολύ βασικές αλλαγές. Με πρώτη και καλύτερη βεβαίως την «απογερμανοποίησή» της. Ναι η Γερμανία είναι μεγάλη χώρα αλλά δεν μπορεί να είναι ο νταβατζής της Γηραιάς Ηπείρου.

Επίσης, πρέπει να επιστρέψει στις αξίες της. Στην αλληλεγγύη, τη στήριξη των φτωχών, τη χορήγηση βοήθειας όσων τη χρειάζονται και όχι με όρους και προϋποθέσεις. Δεν μπορεί μια βοήθεια να «εξαργυρώνεται» με τιμωρία, με απειλές, με εκβιασμούς, με τον απόλυτο φασισμό και εξευτελισμό που έζησε ουκ ολίγες φορές η Ελλάδα των μνημονίων. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο, ακόμη και για μια Ελλάδα που δείχνει να μην είναι ικανή να αλλάξει και να διορθώσει τα δικά της κακώς κείμενα.

Όμως, η Ευρώπη οφείλει, στο πλαίσιο της ολοκλήρωσής της, να δείξει τον απαιτούμενο σεβασμό στη διαφορετικότητα κάθε έθνους και να μην προσπαθεί να καθυποτάξει τους λαούς και τις ταυτότητές τους στο όνομα της παγκοσμιοποίησης που όλα τα αλέθει και τα κάνει χυλό.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν μπορούμε να μοιάσουμε όλοι με κάποιους. Ούτε οι νότιοι θα γίνουν βόρειοι, ούτε οι πολιτισμοί των λαών μπορούν να μπουν στα ίδια καλούπια, ούτε οι οικονομίες μπορούν να αντιμετωπίζονται με έναν τρόπο. Κυρίως, δεν μπορεί το κονκλάβιο των Βρυξελλών να έχει την απόλυτη αλήθεια σε όλα. Και δεν μπορεί να βάζει το κεφάλι στην άμμο όταν όλα γύρω διαλύονται. Όταν το ισλαμικό τόξο ετοιμάζεται να «εισβάλλει» στην Ευρώπη ή όταν εκατομμύρια πολίτες στην ΕΕ πεινάνε, αισθάνονται αδικημένοι, πεταμένοι στους δρόμους της παγκοσμιοποίησης.

Ναι, λοιπόν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά όχι σ’ αυτήν που γεννάει αδικίες. Η ΕΕ πρέπει να αλλάξει, να ολοκληρωθεί, να γίνει πιο δίκαιη. Μόνο τότε θα πετάξει με τις κλωτσιές έξω ακροδεξιούς και ακροαριστερούς που κάνουν πάρτι λαϊκισμού σε όλες τις χώρες.

Η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει ένα νέο αφήγημα, γιατί το άλλο πάλιωσε, κούρασε, πλήγωσε και κατέστρεψε ανθρώπους.

.Το μάθημα των Βρετανών

Είναι πολύ νωρίς για να σκεφτεί κανείς ποιες θα είναι οι επιπτώσεις του προχθεσινού δημοψηφίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπάρχει, όμως, μια φράση στη χθεσινή δραματική ομιλία του Ντέιβιντ Κάμερον που είναι χαρακτηριστική ενός άλλου πολιτικού πολιτισμού και που η επίπτωσή της στην αγγλική κοινωνία θα είναι ακαριαία:«Συγχαίρω και τους υποστηρικτές του Βrexit για το πάθος με το οποίο έδωσαν τον αγώνα τους».

 Υπό το αφόρητο βάρος μιας ιστορικής στιγμής, ο ηττημένος Κάμερον θεώρησε πρώτιστο καθήκον του να αποφορτίσει το πολιτικό κλίμα, μίλησε εξ ονόματος ολόκληρου του έθνους και περιέγραψε τα προσεκτικά βήματα που πρέπει να γίνουν, ώστε η Βρετανία να γυρίσει σελίδα με τον πιο ανώδυνο τρόπο.

Τις ημέρες που προηγήθηκαν, τα μέσα ενημέρωσης είχαν πάρει μέρος στη μάχη του δημοψηφίσματος τοποθετούμενα ανοικτά υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης. Κανείς δεν κατηγόρησε κανέναν για προδοσία, καμιά ένωση δημοσιογράφων δεν πρόκειται να δικάσει κάποιον γιατί είχε άποψη υπέρ του Brexit ή του Bremain. Και όταν ο παράφρων ακροδεξιός δολοφόνησε τη βουλευτή των Εργατικών, σύσσωμη η πολιτική τάξη καταδίκασε αμέσως την ακραία εκδήλωση μίσους και την ακροδεξιά μήτρα που τη γέννησε. Και οι δύο παρατάξεις διέκοψαν τον προεκλογικό αγώνα. 

Ακούστηκαν από παντού λόγια συμπόνιας και αναστοχασμού. Υπήρξαν αντίπαλοι σε αυτή την πολιτική μάχη, τεράστιας σημασίας τόσο για την Αγγλία όσο και για την Ευρώπη, που αντιπαρατέθηκαν με σφοδρότητα, συχνά άκομψα, με υπερβολές στα επιχειρήματά τους, ίσως μάλιστα και από τα δύο στρατόπεδα να έγινε και κατάχρηση του φόβου, που είναι πολιτικό «υπερόπλο» την εποχή της επικοινωνίας.

 Ποτέ, όμως, δεν ξεπεράστηκε το όριο, ποτέ οι αντίπαλοι δεν έγιναν εχθροί, ποτέ δεν δόθηκε γήπεδο στο μίσος να παίξει μπάλα στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Η πολιτική αντιπαράθεση δεν μεταλλάσσεται σε κοινωνικό και εθνικό διχασμό. 

Το απέδειξαν, εκτός των άλλων, και οι δηλώσεις των πολιτικών αντιπάλων του Αγγλου πρωθυπουργού, των νικητών του δημοψηφίσματος. Ηπιοι τόνοι, χωρίς θριαμβολογίες, καμιά αλαζονεία, συναίσθηση του καθήκοντος απέναντι στο έθνος, κατανόηση της κρισιμότητας των στιγμών. Εδώ ο διχασμός κρατάει έναν αιώνα.

.Ευρωπαίος και ευρωσκεπτικιστής - Ο Τσίπρας στην «Ευρώπη των θαυμάτων»

Η πολιτική απατεωνιά και ο πολιτικός αμοραλισμός είναι δεύτερη φύση για το ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό δεν είχαμε καμία αμφιβολία. Απλά, η διαχείριση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στη Βρετανία που έβγαλε Brexit είναι ένας ακόμα μάρτυρας της υποκρισίας και της διπλοπροσωπίας του Τσίπρα.

Είπε λοιπόν στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα ότι δεν πρέπει να κατηγορήσει κανείς του Βρετανούς ψηφοφόρους για το αποτέλεσμα αλλά τις ευρωπαϊκές ηγεσίες για την ακραία πολιτική λιτότητας στην οικονομική κρίση και για την άρνηση επιμερισμού των βαρών στην προσφυγική κρίση. Σωστά όλα αυτά. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να διαφωνήσει μαζί του.

Η απάτη αρχίζει από την πρόταση του Τσίπρα για τη διέξοδο απ’ αυτή την κατάσταση. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το σημείο μετάβασης στο δημαγωγό Τσίπρα που επιμένει να κρατάει δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Πρότεινε λοιπόν μια προοδευτική συμμαχία στην Ευρώπη πρώτα απ’ όλα με τους σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι κατά τον Έλληνα πρωθυπουργό θα πρέπει να αλλάξουν γρήγορα ρότα.

Μα ποιον κοροϊδεύει ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ; Που νομίζει ότι απευθύνεται; Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες είναι αυτοί που έχουν τη μεγαλύτερη διάθεση τιμωρίας προς τους Άγγλους ψηφοφόρους και ζητούν εδώ και τώρα έξοδο της Βρετανίας. Τι είναι δηλαδή ο Σουλτς; Δεξιός; Οι Γάλλοι σοσιαλιστές του Ολάντ είναι αυτοί που φέρνουν εργασιακές αλλαγές σαν αυτές που θα κληθεί να εφαρμόσει ο Τσίπρας από το Σεπτέμβριο και απειλούσαν τα συνδικάτα με απαγόρευση των διαδηλώσεων και των απεργιών!

Το χειρότερο απ’ όλα για τον Τσίπρα αλλά και το φιλοευρωπαϊκό κομμάτι του πολιτικού συστήματος της χώρας είναι ότι οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και οι άλλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ουσιαστικά εκβιάζουν τους Βρετανούς και τους ζητούν να ταπεινωθούν. Ή αλλάζετε την απόφασή σας τους λένε ή όχι μόνο θα φύγετε αλλά θα πάτε και στα κομμάτια. Εκεί εντάσσονται ακόμα και προσπάθειες διαμελισμού του Ηνωμένου Βασιλείου (Σκωτία, Βόρεια Ιρλανδία, Γιβραλτάρ). Στην πραγματικότητα η ΕΕ διαχειρίζεται κυνικά, αυταρχικά και εκδικητικά το όλο πρόβλημα και ενισχύει το διχασμό μέσα στη Βρετανική κοινωνία. Είναι αυτή Ευρώπη για να την υπερασπίζεται κανείς ή να ζητάει κανείς απ’ αυτούς που την έχουν κάνει έτσι να την αλλάξουν;

Την ώρα που αυτή είναι η αντίδραση της Ευρώπης και σ’ αυτή πρωτοστατούν όχι μόνο οι χριστιανοδημοκράτες αλλά και οι σοσιαλδημοκράτες, ο Τσίπρας έχει το θράσος να το παίζει προοδευτικός και να καυχιέται για τα τηλεφωνήματά του με τον Ολάντ. Και τα κάνει όλα αυτά την ώρα που συγκυβερνάει με τον ομοϊδεάτη του Φάρατζ, τους ΑΝΕΛ του Καμμένου, με τον οποίο εφαρμόζουν μνημόνιο εντός της χώρας για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας.

Στην πραγματικότητα ο Τσίπρας προσπαθεί να το παίξει ευρωπαίος και ευρωσκεπτικιστής μαζί, γιατί ξέρει ότι οι ψηφοφόροι του είδαν μάλλον θετικά το Brexit. Γι’ αυτό και σήμερα προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα με το περσινό πραξικόπημά του, όπου αφού προκάλεσε ένα δημοψήφισμα στο τέλος παραβίασε με το χειρότερο τρόπο το αποτέλεσμά του και έφερε πιο βαθιά μνημονιακή λιτότητα καταδικάζοντας τη χώρα στην άβυσσο μιας αέναης ύφεσης και συνεχίζοντας το γαϊτανάκι του δανεισμού. Τα επιχειρήματά του για το τι σήμαινε το όχι και το ναι πέρσι είναι της πλάκας. Το βέβαιο είναι ότι ο κόσμος δεν ψήφισε υπέρ του τρίτου μνημονίου.

Αλλά για να επανέλθουμε στο Brexit, ο σύντροφος του Τσίπρα Ιγκλέσιας, τι θα κάνει αλήθεια με το Γιβραλτάρ; Θα ζητήσει και αυτός συγκυριαρχία ή όχι; Ο Τσίπρας που θεωρεί δυσάρεστο το αποτέλεσμα του Brexit έχει ρωτήσει τον Καμένο; Οι αντιφάσεις είναι πολλές και τα ερωτήματα αναπάντητα από την κυβέρνηση. Πιθανόν να νομίζει ο Τσίπρας ότι με την επιστροφή της ρητορικής του Γενάρη θα μπορεί να κοροϊδέψει ακόμα κάποιους ψηφοφόρους. Αλλά αυτό έχει βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα. Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις του πάντες για πάντα.

Οι προοδευτικές συμμαχίες στην Ευρώπη για τις οποίες μιλάει ο Τσίπρας είναι ένα αδειανό πουκάμισο. Αν στοιχειωδώς ήταν ειλικρινής ο Τσίπρας και σεβόταν την κυριαρχία των άλλων λαών θα έβγαινε δημοσίως να σχολιάσει τα όσα είπε ο Λεβέντης έξω από το Μαξίμου μετά τη χτεσινή τους συνάντηση. Ότι δηλαδή συζήτησαν οι δυο τους να αναλάβει πρωτοβουλίες η Ελληνική κυβέρνηση σε συνεννόηση με τους εταίρους μας στην Ευρώπη για να αλλάξει η απόφαση του Βρετανικού λαού. Δεν το έκανε όμως γιατί ο Τσίπρας είναι ο πολιτικός της κωλοτούμπας, της δημαγωγίας και της πάση θυσίας παραμονή στην εξουσία με όποιο τίμημα.

Ο Τσίπρας θα αποδειχτεί ο πολιτικός εκείνος που θα πάρει το πολιτικό σύστημα μαζί του στο γκρεμό γιατί όπως γράφαμε και χτες το πολιτικό σύστημα είναι εγκλωβισμένο στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της ίδιας της Ευρώπης.

.Τι σημαίνει το Brexit για την ελληνική οικονομία

Οι επιπτώσεις στους φοιτητές, τους εργαζόμενους, τις επιχειρήσεις, τον τουρισμό

Η Ελλάδα καλείται τώρα να κάνει καταμέτρηση των ζημιών που μπορεί να υποστεί η ελληνική οικονομία από την απόφαση των Βρετανών. Πέρα από το σοκ που προκαλεί το αποτέλεσμα, εκτιμάται ότι οι συνέπειες του Brexit θα έρθουν κατά κύματα και ήδη τρομάζουν την κυβέρνηση αλλά και χιλιάδες επιχειρηματίες, φοιτητές, εργαζόμενους στη Βρετανία κ.λπ.

Μια χώρα που βρίσκεται επί επτά χρόνια κάτω από συνεχή ύφεση και λιτότητα, οποιαδήποτε αναταραχή στην Ευρώπη την επηρεάζει άμεσα. Κατ’ αρχάς, όμως, θα πρέπει να τονίσουμε τις συνέπειες για τις χιλιάδες οικογένειες που έχουν φοιτητές στη Βρετανία και αγωνιούν.

Φοιτητές

Η πλειονότητα των Ελλήνων που σπουδάζουν στο εξωτερικό ήδη νιώθουν ότι η έχει διαρραγεί αυτή η ενότητα εντός της ΕΕ. Είναι λογικό να νιώθουν «ξένο σώμα» σε μια χώρα που επέλεξε να βγει από την ευρωπαϊκή οικογένεια.

Μόνο το 2015 εγγράφηκαν 10.131 Ελληνες σε βρετανικά πανεπιστήμια, ενώ υπολογίζεται ότι συνολικά φοιτούν 35.000 Ελληνες στη χώρα σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά.

Ένα πιθανό καλό σενάριο είναι να ολοκληρώσουν τις σπουδές του με το υπάρχον καθεστώς, επομένως να μην έχουν οικονομική επιβάρυνση. Ένα άλλο σενάριο, ωστόσο, λέει ότι θα μπορούσαν τα δίδακτρά τους να εξισωθούν με εκείνα των φοιτητών εκτός ΕΕ και να υπάρξει τριπλασιασμός. 

Επίσης θα μπορούσε η υποχρεωτική άδεια παραμονής να αναθεωρηθεί από το εκάστοτε πανεπιστήμιο, σε περίπτωση που ο φοιτητής αποτύχει σε αρκετά μαθήματα. Για τους «home students» όπως και για κάθε Ελληνα ή Ευρωπαίο φοιτητή από την Ε.Ε., τα δίδακτρα κυμαίνονται μεταξύ 11 και 12 χιλιάδων ευρώ ετησίως, την ίδια στιγμή που για τους «overseas» το ποσό αυτό είναι αυξημένο κατά 6.000 ευρώ.

Επιπλέον, προβλήματα θα υπάρξουν και στις μετακινήσεις των σπουδαστών, αφού θα αναγκαστούν να βγάλουν βίζα, ενώ θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι θα κοπούν τα επιδόματα και τα δάνεια στα οποία έχουν πρόσβαση μέχρι σήμερα ως Ευρωπαίοι πολίτες.

Το σίγουρο είναι ότι θα ωφεληθούν από την πτώση της στερλίνας έναντι του ευρώ.

Η χορήγηση των συγκεκριμένων δανείων είναι εξαιρετικά εύκολη, αφού απαιτείται μόνο επιβεβαίωση της φοιτητικής ιδιότητας και είναι σχεδόν άτοκα. Το συγκεκριμένο δάνειο αποπληρώνεται όταν ο φοιτητής μπει στην αγορά εργασίας και αφότου οι ετήσιες αποδοχές του ξεπεράσουν τα 24.000 ευρώ. Τότε το βρετανικό κράτος απαιτεί την καταβολή του 10% του πλεονάσματος των εσόδων πάνω από τα 24.000 ευρώ. Αγνωστο είναι τι θα γίνει τώρα με τα δάνεια αυτά.

Εργαζόμενοι

Χιλιάδες είναι οι Ελληνες που εργάζονται στη Βρετανία, είτε έχοντας δική τους επιχείρηση είτε εκμεταλλευόμενοι την Ενωση και αναζητώντας εκεί εργασία. Οι φόβοι τους είναι πλέον ξεκάθαροι καθώς δεν μπορούν να ξέρουν τι θα συμβεί με τις βίζες τους, με το αν η Βρετανία θα βάλει πλαφόν στους εργαζόμενους από άλλες χώρες, με τους μισθούς και τα επιδόματα που παίρνουν και γενικότερα με τον τρόπο ζωής τους εκεί.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι:

1) Θα δοθεί η δυνατότητα στις εταιρείες να εκβιάσουν μισθούς και ταχύτητα ανέλιξης, μιας και θα χρειάζεσαι πλέον visa που εκείνες θα σπονσοράρουν,

2) Θα αλλάξει ο νόμος στο επαγγελματικό τομέα όπως ήταν πριν, δηλαδή 18 μέρες άδειας (25 τώρα),

3) Θα αλλάξει η ανάγκη να σου δώσουν 3 μήνες περίοδο πριν απολυθείς, στο να γίνεται αμέσως,

4) Θα είναι πολύ εύκολο πλέον για τις εταιρείες να πάρουν προσωπικό από χώρες της Ασίας σε χαμηλότερους μισθούς και για περισσότερες ώρες, οπότε το εργασιακό τοπίο θα θυμίσει μεσαίωνα

5) Το νόμισμα θα χάσει την αξία του, οπότε πλέον δε θα έχει τόσο μεγάλη αξία να δουλεύεις στην Αγγλία για να επιστρέψεις κάποια στιγμή στη χώρα σου έχοντας κάνει καλές αποταμιεύσεις,

6) Θα υπάρξει μεγαλύτερη δυσκολία και κόστος για τους πολίτες της ΕΕ να χρησιμοποιήσουν τα νοσοκομεία και ότι γενικότερα αυτή τη στιγμή έχουν δωρεάν - κυρίως την περίθαλψη.

Μακροοικονομικά

Στις άμεσες συνέπειες , είναι η διατάραξη των εμπορικών σχέσεων. Οι ελληνικές εξαγωγές προς το Ηνωμένο Βασίλειο φτάνουν σε ετήσια βάση τα 2,5 δις ευρώ ( 1,4% του ΑΕΠ ) και αφορούν κυρίως τρόφιμα, φρέσκα και τυποποιημένα . Η υποτίμηση της αγγλικής λίρας έναντι τους ευρώ και του δολαρίου που θα ακολουθήσει την αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ , θα κάνει αυτόματα τα ελληνικά τρόφιμα ακριβότερα. Παράλληλα, θα υπάρξει μείωση της αγοραστικής δύναμης των Βρετανών λόγω της υποτίμησης του νομίσματος, κάτι που θα χτυπήσει τις ελληνικές εξαγωγές.

Φόβοι εκφράζονται βεβαίως και για τον τουρισμό καθώς η Ελλάδα δέχεται περί τους 2 εκατ. Βρετανούς κάθε χρόνο. Τόσο φέτος όσο και τα επόμενα χρόνια αναμένεται να υπάρξει σοβαρό πρόβλημα καθώς οι Βρετανοί θα φοβηθούν και λόγω της μείωσης της αγοραστικής τους δύναμης θα ακυρώσουν τις διακοπές τους. Υπενθυμίζεται ότι για την Ελλάδα τα συνολικά έσοδα του τουριστικού κλάδου φτάνουν τα 1,5 δις ευρώ από τους Βρετανούς.

Η Μεγάλη Βρετανία είναι διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο. Μάλιστα έχει συναλλαγές με τον ελληνικό τραπεζικό σύστημα που φτάνουν τα 42 δις ευρώ . Το ποσό αυτό συγκεντρώνεται από λογαριασμούς που τηρούν οι ελληνικές τράπεζες σε Βρετανικές, τοποθετήσεις σε ομόλογα (κρατικά και εταιρικά ) και μετοχές που διαπραγματεύονται στο χρηματιστήριο του Λονδίνου . Η κάθετη πτώση των τιμών σε ένα ενδεχόμενο Brexit , θα μειώσει και την αξία του χαρτοφυλακίου των Ελληνικών Τραπεζών, οι οποίες προσπαθούν ακόμη να ξεπεράσουν τις συνέπειες της ελληνικής κρίσης.

Ακόμη, με την αποχώρηση της Βρετανίας ανοίγει ένας νέος κύκλος συζήτησης για την ευρωπαϊκή οικονομία, ειδικά για τις αδύναμες χώρες του νότου. Κατ’ αρχάς οι Βρετανοί συνεισέφεραν στον κοινοτικό προϋπολογισμό περί τα 4 με 7 δις ευρώ ετησίως, μειώνονται επομένως τα κονδύλια που θα διατίθενται, κάτι που πλήττει κυρίως τις φτωχές χώρες όπως η Ελλάδα.

Η συζήτηση για το Brexit είχε ένα έμμεσο όφελος για την καταχρεωμένη Ελλάδα, η οποία πήρε μια ταχεία πρώτη έγκριση από τους πιστωτές της, συμπεριλαμβανομένων και μελών του ευρώ, για την επέκταση αποπληρωμής των δανείων της, έτσι ώστε να μην γίνει η ίδια η χώρα ένα ακόμη οικονομικό δεινό για την ΕΕ. Αλλά μετά το Brexit, διπλωμάτες προειδοποιούν ότι τα υπόλοιπα μέλη της ευρωζώνης μπορεί να μην είναι πρόθυμα να δείξουν μεγάλη ευελιξία για τα θέματα του ελληνικού χρέους.

Αλλοι πάντως εκτιμούν ότι δεν θα ήθελαν οι Βρυξέλλες νέα αναταραχή και ένα Grexit και θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Ελλάδα.

.Αμήχανη η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας από το Brexit

Το Brexit είναι γεγονός. Οι τεκτονικοί σεισμοί παγκοσμίως είναι μια πραγματικότητα και το ντόμινο των εξελίξεων κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Η αδυναμία απάντησης στην οικονομική κρίση πριν απ’ όλα οδηγεί στην αποσύνθεση την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το σοκ ήρθε. Από τις συνεχόμενες διευρύνσεις της Ενωμένης Ευρώπης για πρώτη φορά και μάλιστα μια μεγάλη δύναμη αποφασίζει να φύγει με απόφαση των ίδιων των πολιτών και όχι μιας κυβέρνησης. Από μόνο του αυτό το γεγονός είναι ιστορικό και αποτελεί τομή στην σύγχρονη παγκόσμια ιστορία.

Αποδεικνύεται ότι δεν μπορείς να πηγαίνεις εσαεί κόντρα στην πραγματικότητα και να αγνοείς την περιθωριοποίηση των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων και τη διάλυση της μεσαίας τάξης. Κάποια στιγμή το καπάκι της χύτρας από την πολλή συμπίεση θα εκραγεί. Αυτό συνέβη στη Βρετανία και αυτό είναι ένα ηχηρό χαστούκι για τις κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τη χώρα μας και το πολιτικό της σύστημα. Τσίπρας και Μητσοτάκης βρίσκονται σε πλήρη αμηχανία. Οι πρώτες αντιδράσεις τους και δηλώσεις τους είναι χαρακτηριστικές. Χρειαζόμαστε καλύτερη Ευρώπη λέει ο πρωθυπουργός, χρειάζεται γενναία αυτοκριτική λέει ο Μητσοτάκης. Ο φόβος των δύο ηγετών για την πολιτική αβεβαιότητα στη χώρα μας είναι εμφανής. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ανησυχούν για το πώς θα εισπράξουν οι Έλληνες πολίτες το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος, όταν οι ίδιοι πέρσι ψήφισαν όχι σε νέο μνημόνιο και τελικά ο Τσίπρας παραβίασε τη λαϊκή εντολή.

Σ’ αυτό το σημείο θα βγουν και όλα τα κουσούρια του ελληνικού πολιτικού συστήματος και των ελίτ στην επιφάνεια. Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας υπήρξε ένας τυφλοσούρτης που κατάντησε ένα αδειανό πουκάμισο και όχι μόνο αυτό, αλλά μετατράπηκε και σε όργανο επιβολής και αποδοχής των μνημονίων.

Τώρα πια το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα εκ των πραγμάτων θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις και απαντήσεις προς τον Ελληνικό λαό για το γεγονός ότι ζητούσε μονίμως θυσίες για να παραμείνουμε στην Ευρώπη η οποία αποσυντίθεται από μόνη της. Το ερώτημα από τα θύματα της κρίσης, από τη φτωχοποιημένη Ελληνική κοινωνία είναι σαφές: Γιατί θα πρέπει να υποστώ τα μνημόνια για να μείνω σε μια Ευρώπη που διαλύεται από μόνη της;

Οι εύκολες απαντήσεις που στηρίζονται αποκλειστικά στο φόβο ότι θα είμαστε χειρότερα έχουν περιορισμένο ορίζοντα. Θα πιάσουν μια δυο τρεις φορές. Δεν μπορείς να κυβερνάς ένα λαό μονίμως με το φόβο του χειρότερου που θα έρθει όταν ο δρόμος που ακολουθούμε έχει ήδη πορεία από το κακό στο χειρότερο. Και αυτή θα είναι η πιο δύσκολη εξίσωση που ξεπερνάει τους σκυλοκαβγάδες που γίνονται για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης.

 Τα γεγονότα σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο μας ξεπερνούν για ακόμα μια φορά και δεν μπορείς να υπεκφεύγεις απ’ αυτά με πολιτικαντισμούς ούτε με ανέξοδες υποσχέσεις που περίπου καταντάνε εκκλήσεις προς τον κάθε Σόιμπλε να συνετιστεί. Είναι και αυτό ένα είδος ουτοπίας και αυτό ο κόσμος το αντιλαμβάνεται και γι’ αυτό κανένα πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει λαϊκό ρεύμα υπέρ του. Το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι εγκλωβισμένο στα αδιέξοδα της ίδιας της Ευρώπης. Ας μην κάνει το λάθος να υποτιμήσει ότι το λαϊκό ένστικτο και αισθητήριο το αντιλαμβάνεται μια χαρά αυτό.

.Tο τελευταίο καμπανάκι πριν την κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο... σοφός λαός κάνει λάθη. Ούτε λίγες είναι οι φορές που ο λαϊκισμός επικρατεί της λογικής. Τα έχουμε ζήσει ουκ ολίγες φορές στην Ελλάδα. Άλλωστε τους τελευταίους 20 μήνες η διακυβέρνηση της χώρας έχει πέσει στα χέρια λαϊκιστών και ψευτών.

Αν μας ρωτούσατε τι θα επιλέγαμε για τη Βρετανία αυτό θα ήταν η παραμονή στην Ευρώπη. Κι αυτή η επιλογή πηγάζει από το γεγονός ότι φοβούμαστε τις επιπτώσεις στην εύθραυστη ελληνική οικονομία. Ο φόβος να επιβαρυνθούν έτι περαιτέρω οι Έλληνες πολίτες είναι μεγαλύτερος από την οργή για την Ευρώπη που κτίστηκε σε σαθρά θεμέλια.

Αδιαφορούμε για τους Βρετανούς, έτσι κι αλλιώς ήταν από μόνοι τους εκτός Ευρώπης. Όμως δεν μπορεί να αδιαφορούμε για τις επιπτώσεις στις εξαγωγές, στον τουρισμό (2 εκατ. Βρετανοί έρχονται στη χώρα μας κάθε χρόνο), για τους Έλληνες φοιτητές και εργαζόμενους στη Μ. Βρετανία. Όλα αυτά είναι σοβαρά, όμως, ακόμη σοβαρότερες είναι οι αναταράξεις που μπορεί να φτάσουν μέχρι την Αθήνα.

Όταν παλεύουν τα βουβάλια την πατάνε κάτι βατράχια σαν την Ελλάδα δυστυχώς.

Όμως, δεν μπορεί να μην κάνουμε την πιο σκληρή κριτική κατά των Βρυξελλών και του Βερολίνου. Η κ. Μέρκελ, ο κ. Σόιμπλε και οι καρεκλοκένταυροι γραφειοκράτες ήταν οι καλύτεροι χορηγοί των λαϊκιστών, των ακροδεξιών, των κακών ευρωσκεπτικιστών, αυτών που θέλουν να διαλυθεί η ΕΕ και να ξαναγυρίσουμε στα εθνικά κράτη. Βεβαίως θα πει κανείς ότι ίσως είναι και καλύτερα, όμως, ας ρίξουμε μια ματιά στην Ελλάδα. 

Την μακροβιότερη περίοδο ειρήνης και οικονομικής ανάπτυξης την έζησε ως μέλος της ΕΕ. Μια διάλυσή της θα μπορούσε να κάνει τη χώρα μας κανονική μπανανία. Την οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν την δημιούργησαν τα μνημόνια αλλά τα εγγενή προβλήματα της χώρας, η μίζα, η ρεμούλα, η αρπαχτή και όλα εκείνα τα νεοελληνικά γνωρίσματα κάθε Έλληνα πολίτη και κάθε πολιτικού στη χώρα αυτή.

Αυτό είναι το ένα και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Όμως, υπάρχει και το άλλο που δυστυχώς είναι πολύ χειρότερο. Είναι η εγκληματική πολιτική που ακολούθησε η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία χρόνια. Είναι η αίσθηση της τιμωρίας των λαών που είχαν προβλήματα όπως η Ελλάδα. Οι αυστηρές, στα όρια της εξόντωσης ολόκληρων πληθυσμών, πολιτικές ήταν αυτές που διόγκωσαν τον ευρωσκεπτικισμό τον οποίο εκμεταλλεύτηκαν ημίτρελοι πολιτικοί όπως ο Φάρατζ, ο Τζόνσον, η Λεπέν, ο Γκρίλο. Ή ακόμη και λαοπλάνοι όπως ο Τσίπρας, ο Ιγγλέσιας, ο Ρέντσι που εκμεταλλεύθηκαν τη δυσαρέσκεια του κόσμου για να αποκτήσουν εξουσία.

Για όλα αυτά αποκλειστικά υπεύθυνοι είναι οι αποκρουστικοί Μέρκελ, Σόιμπλε, Γιούνκερ, Ντάισελμπλουμ, Ρέγκλινγκ, το ΔΝΤ και οι διάφοροι τεχνοκράτες που πάτησαν στο λαιμό κάθε χώρα που είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Ναι η Ελλάδα έφταιξε για το χάλι της. Αλλά που είναι η αλληλεγγύη για μια χώρα με 7 χρόνια ύφεσης η οποία καλείται να αντιμετωπίσει και ένα εκατομμύριο μετανάστες; Ναι, ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και η κουστωδία του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν εγκλήματα. Αλλά πρέπει να τιμωρηθεί όλος ο ελληνικός λαός με νέα μνημόνια, με απίστευτα σκληρά μέτρα, με αντισυνταγματικές ρυθμίσεις στα όρια της δημοκρατικής εκτροπής; 

Πρέπει να μας κουνάνε το δάκτυλο όλοι αυτοί οι ανθυπο-υπάλληλοι των Βρυξελλών που ποτέ τους δεν κοίταξαν τους ανθρώπους αλλά μόνο πώς θα βγουν τα νούμερα; Εντάξει, είπαμε να νοικοκυρέψουμε τα του οίκου μας. Όχι όμως καταστρέφοντας τον ελληνικό λαό. Με εκατομμύρια άνεργους ή απλήρωτους, με ανθρώπους στα όρια της αυτοκτονίας, με μια κοινωνία στα κάγκελα.

Βεβαίως το μείζον θέμα του προσφυγικού ήταν η αποκορύφωση της εγκληματικής πολιτικής που άσκησαν οι Βρυξέλλες. Παντελής έλλειψη αλληλεγγύης για την Ελλάδα, έγινε η ΕΕ υποχείριο του Ερντογάν, κατάφερε να μετατρέψει τη χώρα μας σε νήσο Έλις κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε. Μόνο να μας κουνάνε το δάκτυλο για τα hot spots ήταν αλλά καμιά ουσιαστική στήριξη.

Τέτοια φαινόμενα είναι που προκάλεσαν έξαρση του ευρωσκεπτικισμού και που τελικά καταλήξαμε να μετράμε ακροδεξιά κινήματα, αποσχιστικές τάσεις παντού, ένα σκηνικό διάλυσης σε όλη την Ευρώπη.

Κάποτε, λοιπόν, η Μέρκελ και η παρέα της θα πρέπει να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Δεν είναι αργά, αλλά σίγουρα το Brexit είναι το τελευταίο καμπανάκι πριν την οριστική κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Άραγε έχουν βάλει μυαλό ή θα συνεχίσουν στην ίδια τακτική;

Το «πείραμα της Ελλάδας» και οι επόμενοι μήνες θα δείξουν τι μπορεί να αλλάξει στην Ευρώπη. Όχι, δεν ζητάμε χάρες, αυτό που ζητάμε είναι δικαιοσύνη και βοήθεια στο πλαίσιο της αλληλεγγύης των λαών και των αξιών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Antinews

.Τα δύσκολα του Κυριάκου…

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει, αλλά η ΝΔ δεν ανεβαίνει. Αυτό βλέπει κανείς στην δημοσκόπηση της Κάπα Research που δημοσίευσε το Βήμα της Κυριακής, και η οποία θα αποτελεί πρόσθετο πονοκέφαλο για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη –ασχέτως αν, από πλευράς δημοτικότητας και καταλληλότητας για το αξίωμα του πρωθυπουργού διατηρεί μικρό προβάδισμα έναντι του κ. Αλ. Τσίπρα. 

 Τί συμβαίνει λοιπόν στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στο εκλογικό σώμα, στο οποίο η αδιευκρίνιστη ψήφος αντιπροσωπεύει ποσοστό 32,4%; Τί σκέπτονται και πώς θα αποφάσιζαν να πάνε να ψηφίσουν οι μισοί Έλληνες που στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις απείχαν; Αν θεωρήσουμε, όπως έγραψε το Βήμα της Κυριακής, ότι η μεσαία τάξη στην Ελλάδα καταστρέφεται, πώς θα μπορούσε να σταματήσει η καταστροφή της και τα μέλη της να επανέλθουν στα επίπεδα που επιθυμούν;

Αυτά είναι μερικά κρίσιμα ερωτήματα που θα έπρεπε να απασχολούν πολύ σοβαρά τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και το επιτελείο του, καθ’ όσον η ελληνική κοινωνία –μαζί δε με αυτήν και η οικονομία της χώρας– βρίσκονται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.

Από την προαναφερόμενη δημοσκόπηση της Κάπα Research προκύπτει, επίσης, ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει καταφέρει να περάσει την πολιτική του πρόταση στην κοινή γνώμη, ασχέτως αν εισπράττει την δυσαρέσκεια της τελευταίας έναντι της κυβέρνησης. 

Γιατί, όμως; Αν κρίνουμε από διάφορες έρευνες που έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες, από ελληνικούς και διεθνείς φορείς, μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης απλώς δεν ξέρει τί θέλει. Και αυτό οφείλεται σε σοβαρούς παράγοντες, που κάνουν την Ελλάδα «ειδική περίπτωση».

Στην χώρα της πελατοκρατίας και της «κοινωνίας των κολλητών», οργιάζουν –με λαμπρές εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα– η παραπληροφόρηση και η λογική της εξαπάτησης, με αποτέλεσμα το ευρύ κοινό να ζει για πάρα πολλά χρόνια σε μία εικονική πραγματικότητα. Όταν όμως συμβαίνει αυτό, τότε ισχύει ο κατά Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ περίφημος κανόνας της «άχρηστης γνώσης». Παράλληλα, ο κανόνας αυτός κάνει αδήριτη την ανάγκη της ιδεολογίας, η οποία με την σειρά της απαλλάσσει τις κοινωνίες από την σκέψη και την αναζήτηση της αλήθειας. 

Εισάγεται έτσι στην κοινωνική και πολιτική ζωή μία απίστευτη πνευματική ανευθυνότητα, η οποία σε βάθος χρόνου αποδεικνύεται καταστροφική για θεσμούς, αξίες και αρχές. Ακολουθούν η διαφθορά και η διαπλοκή, με συνεπακόλουθα την οικονομική αναποτελεσματικότητα, την κατάργηση του ανταγωνισμού και εν τέλει την κοινωνική ακινησία –με ό,τι αυτή συνεπάγεται και σε άλλα επίπεδα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν προκαλεί καμμία έκπληξη το εύρημα του ερευνητικού φορά «διαΝέοσις», που μάς πληροφορεί ότι το 90% των Ελλήνων πιστεύει ότι η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν πολύ θετική για τους εταίρους-δανειστές μας. Στο ίδιο πλαίσιο, επτά στους δέκα Έλληνες αγρότες πιστεύουν ότι η ευρωπαϊκή γεωργία βγήκε κερδισμένη από την συμμετοχή στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της αστείας ελληνικής αγροτικής παραγωγής.

Ένα πρώτο και σοβαρό πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης δεν είναι ενός δομικού ανορθολογισμού, αλλά της υπάρξεως μίας εκτεταμένης γελοιότητας. Όπως θα έλεγε και ο Ρόμπερτ Τράϊβερς, καθηγητής ανθρωπολογίας και βιολογίας, πρόκειται για την «μωρία των ανοήτων», που είναι ακαταμάχητη. 

Η μωρία, σε συνδυασμό με την αχρήστευση της γνώσης, αποτελεί το κορυφαίο ατού του κ. Αλέξη Τσίπρα –ο οποίος, ως φαίνεται, πρέπει να έχει αφιερώσει πολύ χρόνο στην κοινωνική ψυχολογία και ιδιαίτερα στην εκπόνηση «αναληθών αφηγημάτων», ως μέσων ομαδικής εξαπάτησης.

Απέναντί του, λοιπόν, ο πρόεδρος της ΝΔ έχει να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο ψυχολογικό και ιδεολογικό βουνό, πάνω στο οποίο μπορούν να στηθούν ακόμη και απίθανες πολιτικές απάτες. Κυρίως, από ανθρώπους που δεν έχουν κανένα απολύτως ηθικό έρεισμα, όπως οι κ.κ. Αλέξης Τσίπρας και Πάνος Καμμένος.

Αυτό το σοβαρό ηθικό έλλειμμα δεν αντιμετωπίζεται με παραδοσιακές πολιτικο-κομματικές μεθόδους, υπαγορευόμενες από την πελατοκρατία και τις διαπλοκές της. Απαιτεί ρηξικέλευθες επικοινωνιακές και άλλες πολιτικές πρωτοβουλίες, ικανές να προάγουν την γνώση μέσα από τον φωτισμό της πραγματικότητας και όχι από την συσκότισή της.

Ο δρόμος της εξουσίας είναι πολύ δύσκολος για τον πρόεδρο της ΝΔ, γιατί πρέπει να αλλάξει άρδην την γλώσσα που θα χρησιμοποιεί ώστε να πείθει ένα κοινό που είναι συνειδητό θύμα της λογικής της εξαπάτησης και της αυτοεξαπάτησης. Με ποιον τρόπο, λοιπόν, για να παραφράσουμε τον Γιάννη Πρετεντέρη, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να πείσει τα κορόϊδα που κατασκεύασαν οι κ.κ.Τσίπρας και Καμμένος ότι δεν είναι τέτοια;

Έργο πολύ δύσκολο, όταν το εν γένει πνευματικό και ιδεολογικό περιβάλλον ευνοεί την ασυναρτησία και τον μυθοποιημένο λόγο. Αυτά ακριβώς που χρησιμοποιούν οι δύο συγκυβερνήτες για να αποβλακώνουν την μάζα και δυσκολεύουν τον ορθό λόγο –ο οποίος γεννήθηκε στην αρχαία προσωκρατική Ελλάδα ως αντίπαλος του μύθου. Λέτε να μην ξέρει τί κάνει ο κ. Φίλης όταν τα βάζει με τα αρχαία;

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

European Business Review