.Πολιτική επιβίωση με κάθε τρόπο...

Η χθεσινή παράσταση στο Μαξίμου, με τις συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών και το υπουργικό συμβούλιο σήμερα απέδειξαν αυτό που ορισμένοι δεν θέλουν να δουν. Ότι δηλαδή οι εκλογές είναι ακόμη μακριά και μόνο ένα ατύχημα θα τους αναγκάσει να αφήσουν την εξουσία.

Στην περίπτωση των συναντήσεων, αυτό που ουσιαστικά έγινε ήταν μια ακόμη θεατρική παράσταση με τον Αλέξη Τσίπρα πρωταγωνιστή να προσπαθεί να βάλει τους αρχηγούς στο ίδιο κάδρο των ευθυνών. «Εσείς μας βάλατε στα μνημόνια, εγώ θα σας βγάλω», τους είπε ξεκάθαρα ο πρωθυπουργός ξεχνώντας προφανώς ότι ο ίδιος έχει υπογράψει δύο μνημόνια και οδεύει ολοταχώς για ένα τρίτο το καλοκαίρι του 2018.

 Ήταν προφανές χθες ότι ο Τσίπρας θέλησε να διατηρήσει το κλίμα διχασμού και πολιτικής σύγκρουσης δια της προσπάθειας συναίνεσης. Πώς να επιτευχθεί μια μίνιμουμ συμφωνία, ακόμη και για τα εθνικά θέματα όταν η κυβέρνηση επιχειρεί να ρίξει τις ευθύνες στις πλάτες όλων των υπολοίπων και να βγάλει ο ίδιος την ουρά του απ’ έξω; Τι πάει να πει ότι θα μας βγάλει από τα μνημόνια όταν έχει οδηγήσει στην κόλαση τη χώρα με τους λάθος χειρισμούς του;

Αλλά και στο υπουργικό συμβούλιο, σήμερα, το μόνο που έκανε ήταν να παρουσιάσει ένα success story το οποίο δεν υπάρχει. Ψέματα, υπερβολές, λανθασμένες πληροφορίες για το τι έγινε με τη συμφωνία, αδυναμία να αντιληφθεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα.

Και οι υπουργοί, καρφωμένοι στις καρέκλες τους να χαίρονται γι’ αυτή την τεράστια «επιτυχία». Μα είναι δυνατόν όλα αυτά να δίνουν την αίσθηση πως η κυβέρνηση θα πάει τώρα σε εκλογές; Είναι αδύνατον να επιλέξουν την κάλπη τουλάχιστον μέχρι την επόμενη άνοιξη προτού ανοίξουν διάφορα μέτωπα και διαμορφώσουν τις συνθήκες ενός εμφυλίου.

 Βασικός τους στόχος είναι να διασωθεί το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ και να παίξει ενεργό πολιτικό ρόλο την επόμενη δεκαετία. Βασική επιδίωξη του Μαξίμου είναι να ψαλιδίσουν όσο γίνεται περισσότερο την ηγεμονία της κεντροδεξιάς, την ιδεολογία της φιλελεύθερης παράταξης και να στήσουν ένα σκηνικό γνώριμο από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Δηλαδή το δίπολο «αριστερά – δεξιά» με βασική στοχοποίηση οιωνδήποτε δεν ανήκουν στο σοσιαλιστικό – μετασοβιετικό καθεστώς που φτιάχνουν μέρα με τη μέρα.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνει τους επόμενους μήνες η κυβέρνηση είναι να δημιουργήσει ένα «βρόμικο ’89» αλλά με διαφορετική σύνθεση και διαφορετικά θύματα. Σας έχουμε προειδοποιήσει από το Αntinews ότι ξεκινά εκστρατεία δίωξης πολιτικών αντιπάλων, είτε πράγματι ενόχων είτε «θυμάτων» μιας επιχείρησης σκανδαλολογίας. 

Έτσι θα δημιουργήσουν την αίσθηση στην κοινή γνώμη ότι «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Στην αρένα της πολιτικής θα πέσει σύντομα ο Γιάννος Παπαντωνίου ο οποίος θα αντικαταστήσει προφανώς στις κάμερες της τηλεόρασης τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Και καλώς θα γίνει, βεβαίως, αν έκλεψε ένα κελί του αρκεί.

Όμως, είναι μόνον η αρχή καθώς ετοιμάζονται κι άλλες «υποθέσεις» οι οποίες ποτέ δεν θα αγγίζουν τα πασοκικά σαπρόφυτα που αυτή την ώρα καλοπερνάνε στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κάποιους «δεξιούς» της συμφοράς που στηρίζουν τον Τσίπρα.

Δεν θα δούμε δηλαδή να ερευνώνται σκάνδαλα για υπουργούς ή στελέχη του Τσίπρα, ούτε για μίζες, λογαριασμούς, κρυφές πληρωμές από επιχειρηματίες και άλλες τέτοιες λοβιτούρες που έγιναν από το 2010, όταν και ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να διαμορφώνεται ως μια ισχυρή πολιτική δύναμη.

Η «αρένα» θα έχει πολύ αίμα μέχρι το 2018 και προκειμένου ο κόσμος να αποβλακωθεί βλέποντας το πολιτικό… survivor. Την ίδια στιγμή ο Τσίπρας και η παρέα του θα επιδοθούν σε σωρεία προσλήψεων ή μονιμοποιήσεων δημοσίων υπαλλήλων. Ήδη, άλλωστε, έχουν κάνει 70.000 προσλήψεις, ένας κομματικός στρατός διόλου ευκαταφρόνητος.

 Μέσα στην χρονική περίοδο ως το καλοκαίρι του 2018 θα υπάρξουν και αξιολογήσεις οι οποίες βεβαίως θα έχουν μέτρα τα οποία θα περάσουν από τη Βουλή με βουλευτές «μπετόν» και στα… τέσσερα. Και παράλληλα, θα παίζεται σε πολλά επεισόδια το αριστερό success story με την ανάπτυξη να έρχεται, τα capital controls να χαλαρώνουν, κορδέλες να κόβονται, μπουλντόζες να μπαίνουν στο Ελληνικό κ.λπ.

Όλα αυτά χρειάζονται μήνες για να στηθούν. Και οι… παρακρατικοί να κάνουν τη δουλειά τους, οι ελεγχόμενοι εισαγγελείς να στήσουν τα παιχνιδάκια τους, οι υπουργοί να κάνουν τις προσλήψεις τους, ο Τσίπρας να σηκώνει τα χέρια του και να οργανώνει την ορχήστρα παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης.

Όλα αυτά βεβαίως είναι υπό αίρεση γιατί αν συμβεί κανένα ατύχημα από αυτά που δεν προβλέπει κανείς τότε όλα είναι πιθανά. Όμως, αυτό που βρίσκεται στο μυαλό του Τσίπρα είναι η πολιτική του επιβίωση με κάθε τρόπο. Γιατί όπως έγραψε και ο Μακιαβέλι: Ποτέ μην προσπαθείς να κερδίσεις με τη βία αυτό που μπορεί να αποκτηθεί με πονηριά.

.Μόνο ο λαός μπορεί να αποτρέψει το δόλιο σχέδιο του Τσίπρα

Γιατί χαίρεται ο Αλέξης και χαμογελάει πατέρα; Θα μπορούσε να είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου ευρώ ή των 86 δις. ευρώ, όσο και το πρώτο μνημόνιο που υπέγραψε, διότι είναι άγνωστη η ζημιά του δευτέρου μνημονίου που ψήφισε πρόσφατα ή του τρίτου για το οποίο δεσμεύτηκε με τη συμφωνία στο Eurogroup.

Παρ’ όλα αυτά ο Τσίπρας και οι συν αυτώ εμφανίζονται σίγουροι καθώς κέρδισαν πολιτικό χρόνο και ταυτόχρονα δεν έχουν μπροστά τους κάποια σοβαρή πολιτική ή άλλη πρόκληση. Εσωκομματική αντιπολίτευση δεν υπάρχει στο σταλινικού τύπου κόμμα της Κουμουνδούρου, εκλογές ή άλλα γεγονότα δεν έχει μπροστά του, η οικονομία μπορεί να συνεχίσει να σέρνεται, όμως, όσο ο κόσμος δεν τους παίρνει με τις κλωτσιές θα αισθάνονται πάντα σίγουροι.

Έχει λοιπόν μπροστά του 12 με 15 μήνες να επιχειρήσει να αντιστρέψει το κακό κλίμα. Όμως, μπορεί να χαμογελά και για έναν επιπλέον λόγο. Γιατί ξέρει ότι τα σκληρά μέτρα λιτότητας που ψήφισε πριν από ένα μήνα δεν θα τα εφαρμόσει ο ίδιος, αλλά από την 1^η Ιανουαρίου 2019 μια άλλη κυβέρνηση. Σιγά μην κάτσει ο Τσίπρας στο Μαξίμου και να πρέπει να κόψει συντάξεις και εισοδήματα.

Τον Αύγουστο του 2018 θα έρθει ο χερ Σόιμπλε και θα πει «αγαπητέ Αλέξη κάτσε να μιλήσουμε για το νέο μνημόνιο χρέους που πρέπει να υλοποιήσετε. Θέλετε ελάφρυνση του χρέους; Πάρτε κι άλλα μέτρα γιατί αυτά δεν φτάνουν.

Είναι σίγουρο ότι ο Τσίπρας και η παρέα του θα το «μπουμπουνίσουν» καταγγέλλοντας τα μνημόνια με τα οποία οι ίδιοι δέσμευσαν την Ελλάδα. Θα ξαναγίνει αντιμνημονιακή η μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση και ο μνημονιακότερος πρωθυπουργός που πέρασε ποτέ.

Η πρόσφατη απόφαση του Eurogroup δεν δεσμεύει τον Τσίπρα αλλά όποια κυβέρνηση θα είναι από το 2018 έως το 2022 όπου η Ελλάδα δεσμεύτηκε για πλεονάσματα 3,5%. Αν γίνουν εκλογές λοιπόν το φθινόπωρο του 2018 και κερδίσει η ΝΔ αυτή είναι που θα υποχρεωθεί να υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα από τον Τσίπρα και να εισπράξει τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Από τη μια όλοι θα λένε και θα γράφουν πόσο… νεοφιλελεύθερος είναι ο Κυριάκος που εφαρμόζει μέτρα τα οποία δεν είναι δικά του κι από την άλλη ο Τσίπρας θα είναι στο Σύνταγμα και θα διαμαρτύρεται παρέα πιθανότατα με τη Ζωή ξανά και με τον Λαπαβίτσα.

Και ο Κυριάκος θα πρέπει να διαχειριστεί ευρωεκλογές και Περιφερειακές καθώς και τις Προεδρικές στις αρχές του 2020. Ο Τσίπρας λοιπόν έχει ανέφελο έναν ακόμη χρόνο ή και παραπάνω στην εξουσία για να παραδώσει στη ΝΔ μια χώρα δεσμευμένη σε σκληρή λιτότητα για πάρα πολλά χρόνια.

Δεν είναι κι άσχημο κόλπο να φορτώσει τα εγκλήματα της αριστεράς στους μονίμως κακούς και σταμπαρισμένους … νεοφιλελεύθερους και να έρθει μετά ο Τσίπρας να ξαναρίξει την κυβέρνηση με αφορμή την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας.

Δυστυχώς, έτσι πάει το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ γιατί απλά είναι ικανοί να υποθηκεύσουν το μέλλον των παιδιών μας προκειμένου να έχουν κεντρικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Εξ’ ου και το κομματικό κράτος που στήνουν ώστε να έχουν τον έλεγχο και να σαμποτάρουν κάθε προσπάθεια πάει να γίνει για τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας.

Να γιατί χαμογελά ο Τσίπρας, και σίγουρα δεν είναι από άγνοια. Είναι τακτικιστής, είναι αριβίστας, θα χρησιμοποιήσει μακιαβελικές μεθόδους για να διαιωνίσει την εξουσία του. Είναι άλλωστε μόλις 42 ετών και είναι πολύ αλαζόνας για να τα παρατήσει έτσι εύκολα.

Μόνο ο ελληνικός λαός μπορεί να αποτρέψει αυτό το σενάριο. Ξέρει αυτός και πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι δεν πρέπει να πάει ούτε μια ψήφος χαμένη.

.Είναι η «Αποικία Χρέους», Ηλίθιοι!

Απλές και ξεκάθαρες ερωτήσεις – απλές και ξεκάθαρες απαντήσεις:

--Πού βρισκόμαστε σήμερα ως χώρα σε σχέση με το χρέος;

Και που πάμε;

Απάντηση: Μας έχουν βάλει σε έλεγχο και σε μνημόνια, μέχρι το 2060!

Μας έχουν κάνει κυριολεκτικά Αποικία Χρέους…

Εκεί βρεθήκαμε πια, επί ΣΥΡΙΖΑ και εξ αιτίας του.

--Ερώτηση: Ποια ήταν η διαφορά με το 2014, όταν έπεσε ο Σαμαράς;

Απάντηση: Τότε το ΔΝΤ προέβλεπε πως βρισκόμασταν ήδη σε «τροχιά βιωσιμότητας» όσον αφορά το χρέος μας. Και ότι το 2022 θα είχαμε χρέος προς ΑΕΠ 105%! Μ’ άλλα λόγια τότε το χρέος μας ΗΤΑΝ πια βιώσιμο…

Τώρα το ΔΝΤ λέει πως το Χρέος προς ΑΕΠ δεν θα πέσει κάτω από το 170% ούτε το 2022 ούτε αργότερα…

Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ…

Μας πήρε έτοιμους να βγούμε από τα μνημόνια και μας κατέστησε Αποικία Χρέους για πάντα!

--Ερώτηση: Υπάρχει απόδειξη γι’ αυτό;

Απάντηση: Υπάρχουν τουλάχιστον δύο αποδείξεις, όχι μία…

* Πρώτη απόδειξη: το λέει καθαρά το ΔΝΤ στην εισαγωγή της Ανάλυσης Βιωσιμότητας του Χρέους, με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2015: Ως το φθινόπωρο του 2014, οι προοπτικές του Ελληνικού χρέους πήγαιναν τόσο καλά που ίσως να μην χρειάζονταν πια τα μέτρα ανακούφισης χρέους που είχαν συμφωνήσει οι Ευρωπαίοι το Δεκέμβριο του 2012.

Τώρα πια εκείνα τα μέτρα, όχι μόνον είναι απαραίτητα, αλλά δεν αρκούν κι όλας!

* Δεύτερη απόδειξη: Τότε (τα φθινόπωρο του 2014, επί Σαμαρά ακόμα) το ΔΝΤ ζητούσε να συμμετάσχει την «πιστοληπτική γραμμή στήριξης της Ελλάδας για τον επόμενο χρόνο (για το 2015). Δηλαδή στην στήριξη της χώρας στα πρώτα βήματά της για τη ΜΕΤΑ το μνημόνιο εποχή. Το ΔΝΤ επέμενε τότε να συμμετάσχει και με δική του χρηματοδότηση τότε. Αν δεν θεωρούσε το Ελληνικό χρέος βιώσιμο ΔΕΝ θα συμμετείχε καθόλου!

Σήμερα το ΔΝΤ δεν δέχεται να συμμετέχει στο Τρίτο Μνημόνιο του Τσίπρα, ακριβώς γιατί θεωρεί πλέον το Ελληνικό χρέος ΜΗ βιώσιμο!.

--Ερώτηση: Γιατί πρέπει να δίνουμε τόση σημασία στις «προβλέψεις» (predictions) ή ακριβέστερα στις «προβολές» (projections) του ΔΝΤ;

Απάντηση: Γιατί αυτές διαβάζουν και οι διεθνείς αγορές και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Και δεν πρόκειται να βγούμε στις αγορές αξιόπιστα, όσο το ΔΝΤ λέει ότι το χρέος μας είναι ΜΗ βιώσιμο! Κι όσο δεν βγαίνουμε στις αγορές, τόσο θα έχουμε ανάγκη κι από νέα μνημόνια…

--Ερώτηση: Πόσο δύσκολο είναι να βγει η Ελλάδα ξανά στις αγορές (δηλαδή να ΜΗ χρειάζεται νέα μνημόνια);

Απάντηση: Είχε ήδη βγει – δύο φορές μάλιστα – τον Απρίλιο του 2014 και τον Ιούλιο του 2014. Την πρώτη φορά με 5ετές ομόλογο για το οποίο υπήρξε 7πλάσια προσφορά απ’ ό,τι ζήτησε η Ελλάδα και με επιτόκιο 4,90%.

Και τη δεύτερη φορά για τριετές ομόλογο με επιτόκιο 3,95%!

Από τα χαμηλότερα που έχει πάρει ποτέ η Ελλάδα σε διεθνείς αγορές…

Την πρώτη φορά άντλησε 3 δισεκατομμύρια και τη δεύτερη 1,5 δισεκατομμύριο.

Και - σημειώστε - τότε δεν υπήρχε «ποσοτική χαλάρωση»…

Τώρα τα μεσοπρόθεσμα επιτόκια στα οποία κοστολογείται το Ελληνικό χρέος είναι 5,5% – 6%! Κι όπως συμφωνούν όλοι οι διεθνείς αναλυτές, δεν πρόκειται να πέσουν χαμηλότερα, όσο το ΔΝΤ επιμένει πως το χρέος μας είναι ΜΗ βιώσιμο…

--Ερώτηση: Γιατί κάνουν «προβολές» για το ΑΕΠ της Ελλάδας, για το Χρέος της χώρας και για τα πρωτογενή πλεονάσματα που πρέπει να βγάζει ως το 2060, δηλαδή για τα επόμενα 43 χρόνια; Και γιατί παλαιότερα, δηλαδή ως τα τέλη του 2014 δεν έκαναν καμία τέτοια προβολή; Και δεν υπήρχε τότε καμία συζήτηση για μετά το 2022;

Απάντηση: Απλούστατα, διότι τότε το χρέος μας θα γινόταν απολύτως βιώσιμο ως το 2022. Και η Ελλάδα μετατρεπόταν σε απολύτως φυσιολογική χώρα μέχρι το 2022. Οπότε, επειδή θα είχε βιώσιμο Χρέος και πλήρη πρόσβαση στις αγορές, κανείς δεν ενδιαφερόταν για το τι θα κάνει από κει και ύστερα.

Απλώς θα τηρούσε τους όρους του ευρώ, όπως όλες οι άλλες χώρες-μέλη (βάσει του Συμφώνου Σταθερότητας – του λεγόμενου Stability and Growth Pact).

Τώρα το χρέος μας βρίσκεται εκτός ελέγχου και ψάχνουν να δουν πως και με ποιες πολιτικές θα το θέσουν ξανά υπό έλεγχο. Και δεν έχουν βρει τη λύση ακόμα…

--Ερώτηση: Γιατί είναι τώρα τόσο δύσκολο να βρουν τη λύση στο Χρέος και να συμφωνήσουν όλοι;

Απάντηση: Γιατί όσο αυξάνουν τα απαραίτητα πρωτογενή πλεονάσματα, τόσο επιβραδύνουν την ανάπτυξη. Και μια οικονομία που έχει ήδη βαρύ χρέος και δεν αναπτύσσεται γρήγορα δεν μπορεί να ξεφύγει από την παγίδα της υπερχρέωσης.

Ενώ όσο μειώνουν τα απαραίτητα πλεονάσματα για να δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη, τόσο σωρεύεται περισσότερο χρέος διαχρονικά. Οπότε η χώρα χρειάζεται κι άλλο δανεισμό από τους εταίρους της και πάλι δεν ξεφεύγει από την υπερχρέωση.

Στην πρώτη περίπτωση η επιβάρυνσή της αυξάνεται από τον παρανομαστή (δηλαδή το ΑΕΠ - που επιβραδύνεται) και στη δεύτερη από τον αριθμητή (το Χρέος – που επιταχύνεται)…

Γι’ αυτό το ΔΝΤ τους λέει – και επιμένει πλέον: κόψτε τους εφ’ άπαξ και από τώρα το Χρέος (στον αριθμητή), για να μπορέσουν να το εξυπηρετήσουν με χαμηλότερα πλεονάσματα, ώστε να αναπτυχθούν αρκετά γρήγορα και να ξεφύγουν από την «παγίδα της υπερχρέωσης»…

--Ερώτηση: Γιατί αυτό δεν ήταν πια απαραίτητο στο τέλος του 2014 επί Σαμαρά;

Απάντηση: Γιατί τότε προβλέπονταν ότι η ίδια η Ελλάδα θα παρήγε ανακούφιση χρέους για τον εαυτό της, πουλώντας το τραπεζικό της χαρτοφυλάκιο (τις τραπεζικές μετοχές που κατείχε) και οι οποίες υπολογίζονταν αρχικά στα 16,5 δισεκατομμύρια, είχαν ήδη φτάσει, το καλοκαίρι του 2014, πάνω από 20 δισεκατομμύρια και προβλεπόταν πως θα έφταναν ως το 2016 τα 28 δισεκατομμύρια!

Αυτά θα πήγαιναν αμέσως για ανακούφιση χρέους. Αλλά δεν πήγαν – γιατί με τη διαπραγμάτευση Τσίπρα-Βαρουφάκη μηδενίστηκαν!

Και δεν ήταν οι μόνες απώλειες του Τσίπρα αυτές. Χάθηκαν τότε και τα «υπερκέρδη» των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης από τη διακράτηση των Ελληνικών ομολόγων, την επιστροφή των οποίων είχε διασφαλίσει η κυβέρνηση Σαμαρά –Βενιζέλου. Τα έχασε κι αυτά ο Τσίπρας το πρώτο μισό του 2015! Και τώρα παρακαλάει να του τα δώσουν ξανά. Άλλα 7,5 δισεκατομμύρια που τότε χάθηκαν… Και επί πλέον από τα πρωτογενή πλεονάσματα (4,5%, αλλά ως το 2018) η Ελλάδα θα εξοικονομούσε επί πλέον 12 και πλέον δισεκατομμύρια ως το 2018. Που επίσης τα έχασε ο Τσίπρας!

Και επί πλέον, τότε προβλεπόταν ότι η Ελληνική Οικονομία θα αναπτυσσόταν με μέσον όρο 3% (ρυθμός πραγματικής ανάπτυξης) ως το 2021 (και 4,5% ρυθμός ονομαστικής ανάπτυξης ως το 2021).

Έτσι, στο τέλος της διακυβέρνησης Σαμαρά, το ΔΝΤ προέβλεπε πως το ΑΕΠ της Ελλάδας από τα 182 δισεκατομμύρια το 2014 θα έφτανε στα 255-9 δισεκατομμύρια ως το 2022.

Ενώ τώρα επί Τσίπρας το ίδιο ΔΝΤ προβλέπει πως το ΑΕΠ της Ελλάδας δεν θα ξεπεράσει τα 217 δισεκατομμύρια ως το 2022, ενώ το Χρέος μας θα ξεπερνάει ως τότε τα 350 δισεκατομμύρια…

(Αυτοί οι τέσσερις αριθμοί για τις «προβολές» ΑΕΠ και Χρέους, επί Σαμαρά και επί Τσίπρα αντιστοίχως, συνοψίζουν τη ζημιά που έκανε ο Τσίπρας. Και σε αυτές συμφωνούν «στον πόντο» με το ΔΝΤ και οι αντίστοιχες «προβλέψεις» του Ελληνικού Υπουργείου Οικονομικών, τότε και τώρα. Άρα δεν αμφισβητούνται.

Απλώς αποκρύβονται – για την ώρα τουλάχιστον).

--Ερώτηση: Δηλαδή τι ακριβώς μας συνέβη επί Τσίπρα;

Απάντηση: Το είπαμε ήδη - με δύο λέξεις: Γίναμε «Αποικία Χρέους»…

Δηλαδή: Δεν μπορούμε, όπως είναι τα πράγματα σήμερα, να βγούμε από το φαύλο κύκλο: φορολογικής ασφυξίας, νέων μνημονίων και συνεχούς διόγκωσης του χρέους. Και πρέπει συνεχώς να μας στηρίζουν οι δανειστές και συνεχώς να μας ελέγχουν για να είναι σίγουροι πως θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω.

Δηλαδή να μας βάζουν όλο και σκληρότερη λιτότητα, αλλιώς θα έχουν οι ίδιοι πρόβλημα να ψηφιστούν τα νέα μνημόνια από τα κοινοβούλιά τους.

Γιατί ξέχασα να σας πω το σημαντικότερο: Δεν έχουμε μόνο εμείς Κοινοβούλια. Έχουν κι εκείνοι. Και δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα λαϊκισμός (σχίστε τα μνημόνια – να… τελειώνουμε). Υπάρχει και στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες λαϊκισμός (διώξτε την Ελλάδα από το ευρώ – να ησυχάσουμε)

--Ερώτηση: Είμαστε λοιπόν, «καταδικασμένοι» για πάντα;

Απάντηση: Όχι! Αυτό θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να πιστέψετε. Πώς «δεν υπήρχε άλλος δρόμος», πως «για όλα φταίνε οι προηγούμενοι», και πως «όλοι ίδιοι είναι»…

Έτσι κανείς δεν θα σκεφτεί να ζητήσει σωτηρία ψηφίζοντας άλλο κόμμα.

Αλλά ο Σαμαράς απέδειξε στα δυόμιση χρόνια της διακυβέρνησής του (Ιούλιος του 2012- Δεκέμβριος του 2014) πως και άλλος δρόμος υπάρχει και πως μπορούμε να γίνουμε ξανά – και σύντομα – φυσιολογική χώρα στα πλαίσια του ευρώ. Όχι αποικία χρέους, όπως μας κατάντησε ο Τσίπρας…

--Ερώτηση: Μα πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Απάντηση: Αλλάζοντας το μείγμα πολιτικής που εφαρμόζεται (όπως έκανε ο Σαμαράς στη δική του διακυβέρνηση), μειώνοντας το φόρους και τις δαπάνες ταυτόχρονα (όπως έγινε τη διετία 2012-14), δίνοντας ώθηση στις μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα (τότε η Ελλάδα, κατά ΟΟΣΑ ήταν πρώτη χώρα στον κόσμο εφαρμογής τέτοιων μεταρρυθμίσεων, ενώ τώρα χάνει έδαφος ξανά σε ανταγωνιστικότητας - πάντα κατά τον ΟΟΣΑ), και επιταχύνοντας τις αποκρατικοποιήσεις (τη διετία 2012-14 έγιναν ή ξεμπλόκαραν οι περισσότερες αποκρατικοποιήσεις που έχουν γίνει ποτέ στη χώρα – ενώ επί Τσίπρα μπλόκαραν ξανά κι εκείνες που είχαν ξεκινήσει τότε, κι ακόμα «σέρνονται» όπως το Ελληνικό).

Με την επιτάχυνση της Ανάπτυξης θα βελτιωθεί ο παρανομαστής (το ΑΕΠ) με τις ιδιωτικοποιήσεις θα μειωθεί ο αριθμητής (Χρέος) και με τον συνδυασμό των δύο μπορούμε να βγούμε από το «φαύλο κύκλο»: στασιμότητας – υπερχρέωσης!

Ώστε να «σπάσουμε τα δεσμά της Αποικίας Χρέους», όπου μας έχει παγιδεύσει η πολιτική Τσίπρα.

--Ερώτηση: Κι είναι εφικτό αυτό;

Απάντηση: Ναι, το έκανε ο Σαμαράς το 2012-14 και μπορεί να το συνεχίσει ο Μητσοτάκης από δω και μπρός!

Είναι συνταγή που δοκιμάστηκε, λειτούργησε, πέτυχε, το παραδέχονται και οι δανειστές πλέον δημόσια, το αναγνωρίζουν και οι περισσότεροι Έλληνες…

Αλλαγή μίγματος πολιτικής, έμφαση στις μεταρρυθμίσεις, προτεραιότητα στις αποκρατικοποιήσεις.

Και κάτι τελευταίο: Άμεση προτεραιότητα στην εξόφληση του ληξιπρόθεσμων του δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα. Που ο Σαμαράς τα μείωνε συνεχώς, και ο Τσίπρας τα εκτόξευσε ξανά κι έχει χάσει τον έλεγχο…

Κι όλα αυτά σύντομα!

Γιατί όσο βουλιάζουμε, τόσο δυσκολότερα θα ξεκολλήσουμε στο μέλλον…

--Ερώτηση: Και τι απαντάμε στην κυβέρνηση Τσίπρα που επιμένει ότι «πάμε καλά» και πρέπει να «στηρίξουμε» την πολιτική της;

Απάντηση: Μας οδηγήσατε σε Αποικία Χρέους!

Και μόνο αν ανατραπεί η πολιτική αυτή θα σπάσουμε τα «αποικιακά δεσμά».

Με δύο λόγια:

Είναι η Αποικία Χρέους, Ηλίθιοι!

.Από την οργή στην ελπίδα;

Αναρωτιούνται πολλοί γύρω μας γιατί επικρατεί μια απίστευτη ατμόσφαιρα απάθειας, σχεδόν αφασίας, στην ελληνική κοινωνία. Οι άνθρωποι δεν θυμώνουν ούτε και ενθουσιάζονται με κάτι. Οι περισσότεροι είναι «στην τσίτα», διότι ζουν και παλεύουν για να επιβιώσουν σε μια χώρα όπου κυριολεκτικά δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει, ιδίως σε ό,τι αφορά το κράτος. 

Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση παραίτησης στην κοινωνία μας.

Ενας καλός φίλος μού έδωσε μία εξήγηση, την οποία δανείστηκε από τον κόσμο της απλουστευμένης ψυχολογίας. Οποιος χάνει κάτι ή κάποιον πολύ δικό του περνάει πέντε φάσεις: το σοκ μαζί με την άρνηση, τον πόνο μαζί με τις ενοχές, τον θυμό, την κατάθλιψη και, τέλος, την αποδοχή και ίσως την ελπίδα. Οταν μας πρωτοχτύπησε η κρίση, το 2009, βρεθήκαμε πράγματι σε σοκ και περάσαμε μια περίοδο άρνησης.

 Νομίζαμε ότι ήταν κάτι εφήμερο αυτό που περνούσαμε και πως σε ένα ή δύο χρόνια τα πράγματα θα ήταν πάλι όπως παλιά. Ακολούθησε η περίοδος της αγωνίας και κάποιων ενοχών. Καταλαβαίναμε ότι ζούσαμε πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας ως χώρα, αλλά ταυτόχρονα συνειδητοποιούσαμε ότι χάναμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Ολοι συζητούσαμε το «πότε θα τελειώσει αυτό που ζούμε».

Remaining Time-0:16

Fullscreen

Mute

Και μετά ήλθε η οργή. Την περάσαμε και αυτήν τη φάση. Σαρώθηκε το παλαιό πολιτικό σκηνικό. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο και δοκιμάσαμε την τύχη μας με μια κυβέρνηση που υποσχόταν να μετατρέψει τον συλλογικό θυμό σε διαπραγματευτικό υπερόπλο. Επειτα από ένα πανάκριβο φροντιστήριο μάθαμε ότι η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη από τις φαντασιώσεις μας.

Σήμερα είναι φανερό ότι περνάμε την περίοδο της κατάθλιψης. Οι πολίτες δεν βλέπουν φως στο τούνελ, ούτε περιμένουν κάποιο στιβαρό χέρι να τους τραβήξει από τη μιζέρια τους. Δίνουν μια μάχη επιβίωσης, συμβιβασμένοι με τη συνεχή φτωχοποίησή τους και τη μείωση των προσδοκιών τους. 

Εκτός από τον κόσμο του τουρισμού που ζει ένα σύγχρονο ελληνικό όνειρο, η υπόλοιπη κοινωνία έχει σκύψει το κεφάλι και κοιτάζει –μόνο– πώς θα τα βγάλει πέρα. Γι’ αυτό και δεν της κάνει πια τίποτα εντύπωση και συμβιβάζεται με ακρότητες και φαινόμενα που θα εξόργιζαν πριν από λίγα χρόνια. Κομμάτι της κατάθλιψης και η αλλεργία προς τα «νέα», που προτιμά να μην ακούει.

Υποτίθεται πως υπάρχει και η τελευταία φάση ύστερα από μια σημαντική απώλεια, αυτή της αποδοχής και της ελπίδας. Είναι προφανώς νωρίς για να νιώσουμε ότι αρχίζουμε να τη βιώνουμε, αλλά, λογικά, πού θα πάει. Θα έλθει και αυτή.

.«Πνέει τα λοίσθια»

Και ξανά στο ίδιο έργο θεατές. Οι δανειστές έχουν τις απόψεις τους, που μας τις έχουν κάνει ξεκάθαρες εδώ και χρόνια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ψεκασμένων δεν έχει κανένα σχέδιο, καμιά στρατηγική κι ένα ορόσημο είναι προ των πυλών.

Κι εκεί κάπου ξαναζούμε αυτό που επί δύο χρόνια κάνει η κυβέρνηση, δηλαδή «σκληρή διαπραγμάτευση». Έχουμε ζήσει ουκ ολίγες φορές τι σημαίνει αυτό, τι μπορεί να φέρει για τους Έλληνες, πώς και ποιοι θα πληρώσουν το τίμημα της ανοησίας.

Λίγες ώρες πριν από το Eurogroup και η ίδια πάνω κάτω κατάσταση, αυτή που έχουμε ζήσει σε πολλές τέτοιες παραμονές συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών. Η Αθήνα δείχνει… αποφασισμένη και σκληρή να μην αποδεχθεί καμιά πρόταση που δεν θέλει, ο Τσίπρας βγαίνει στα κάγκελα και απειλεί με Σύνοδο Κορυφής ή όπως λέει και η γνωστή φυλλάδα «τελευταία προειδοποίηση του Αλέξη στον Σόιμπλε». Και ύστερα… του έκανε τα μούτρα κρέας.

Τα ξένα δημοσιεύματα στο ίδιο μοτίβο. Η κυβέρνηση της Ελλάδας εγκλωβισμένη, σε δύσκολη θέση ο Τσίπρας, σκηνικό ρήξης και άλλα τέτοια πρωτοσέλιδα που έχουμε διαβάσει πολλές φορές όλο αυτό τον καιρό.

Και ο Σόιμπλε, ο ίδιος Σόιμπλε που δεν αλλάζει με τίποτε και που δυστυχώς κάνει παιχνίδι.

Τι έχουμε λοιπόν λίγες ώρες πριν από τη συνεδρίαση; Μια κυβέρνηση σε βέρτιγκο. Τη μια ο Τσίπρας λέει ότι θα βρεθεί λύση στο Eurogroup και την άλλη ο ίδιος να δραματοποιεί την κατάσταση και να λέει ότι θα επιλεγεί η Σύνοδος Κορυφής. Είναι το ίδιο πρόσωπο που πριν από μερικές εβδομάδες σιδέρωνε το καλό πουκάμισο και τη μεταξωτή γραβάτα για να πανηγυρίσει την υπόθεση του χρέους.

Από την άλλη η γερμανική πλευρά δια του Σόιμπλε απαντά ότι η Σύνοδος Κορυφής αν ασχοληθεί με το ελληνικό ζήτημα το μόνο που θα πει είναι «πηγαίνετε στο επόμενο Eurogroup στις 10 Ιουλίου». Ακόμη και τώρα ο Τσίπρας και η παρέα του δεν έχουν καταλάβει πώς λειτουργεί το όλο σύστημα. Τις αποφάσεις τις παίρνει η συνεδρίαση των υπουργών, σιγά μην ασχοληθούν οι αρχηγοί των κρατών όταν υπάρχουν τόσα ανοικτά μέτωπα στην Ευρώπη.

Με απλά λόγια. Μια ακόμη προσπάθεια της κυβέρνησης να δραματοποιήσει τις διαπραγματεύσεις και στη συνέχεια, αφού υποχωρήσει, να εμφανιστεί ως νικήτρια. Τι θα γίνει αύριο; Απλά πράγματα: Θα εγκριθεί η δόση, πιθανότατα ενισχυμένη, η αξιολόγηση θα κλείσει και τυπικά αλλά για το χρέος δεν θα πάρουμε τίποτε. Μια υπόσχεση μόνο για το μέλλον και καμιά απαλειφή φράσεων που εμπόδιζαν μέχρι σήμερα τη συμφωνία όπως το «αν χρειαστεί» θα ληφθούν μέτρα για το χρέος.

Και θα γυρίσει ο Τσακαλώτος να πανηγυρίζει και να λέει ότι στο επόμενο Eurogroup θα ξανασυζητηθεί το θέμα, αφού πρώτα ο Τσίπρας κάνει… πολιτική διαπραγμάτευση, αφού τηλεφωνήσει στη θεία Μέρκελ κι αφού ικετέψει για μια λύση που όμως δεν πρόκειται να του δοθεί.

Πόσες φορές το έχουμε ζήσει αυτό το όνειρο… Όμως, στο Μαξίμου δεν έχουν μυαλό. Ούτε ενημερώνουν το λαό, ούτε τους βουλευτές, ούτε κανέναν. Βρίσκονται σε πανικό πιεζόμενοι τόσο από τις ανόητες και υπερφίαλες δηλώσεις του Τσίπρα όσο και από την προσωπική κόντρα τους με τον Β. Σόιμπλε. Οι χθεσινές δηλώσεις του και γενικότερα η σκληρή στάση που τηρεί το Βερολίνο είναι δείγμα μια οριστικής απόφασης που έχουν πάρει να τελειώνουν με τα… «ελληνικά νούμερα». Και παίζουν το ρόλο του καλού μπάτσου η Μέρκελ και του κακού ο Σόιμπλε, μέχρι ο Τσίπρας είτε να παραδοθεί ολοκληρωτικά είτε να εξαναγκαστεί σε εκλογές διαφυγής με ηρωικό τρόπο.

Επειδή στον ΣΥΡΙΖΑ είναι τρελοί, κανείς δεν αποκλείει το συντομότερο εκλογές με καταγγελτικό τόνο για τους δανειστές. Υπάρχει και η άλλη άποψη που λέει ότι ο Τσίπρας και ο Καμμένος θα το τραβήξουν όσο πάει γιατί ξέρουν ότι εξουσία δεν θα ξαναδούν ούτε στην τρίτη ζωή τους.

Όμως ό, τι και να κάνουν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πνέει τα λοίσθια. Ξέμειναν από άσους, εγκλωβίστηκαν στα ίδια τους τα αδιέξοδα και πανικόβλητοι προσπαθούν να διασωθούν.

Ωστόσο, μια κυβέρνηση που είναι τόσο πιεσμένη, που δεν ξέρει τι να κάνει, που είναι ανίκανη να διαβλέψει τις εξελίξεις και να χαράξει στρατηγική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη χώρα. Και το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να φύγει το συντομότερο, μπας κι αλλάξει το μομέντουμ και βρεθούν δύο – τρεις σοβαροί άνθρωποι να βάλουν την Ελλάδα σε έναν κανονικό δρόμο.

.Ζώντας στην εντατική

Μόνο όποιος το έχει ζήσει μπορεί πραγματικά να καταλάβει, ότι το να έχεις έναν δικό σου άνθρωπο στην εντατική, αλλάζει όλη σου τη ζωή. Και αλλάζει και τις σχέσεις των ανθρώπων 

Η ημέρα σου χωρίζεται στα δύο: στην πρωινή και την απογευματινή επίσκεψη. Ολα τα άλλα, η δουλειά, η υπόλοιπη οικογένεια, η ζωή σου, ακολουθούν. Ομως, δεν θέλω να γράψω για κάτι που πολλοί γνωρίζουμε ή θέλουμε να ξεχάσουμε…

Θέλω να γράψω για τις ανθρώπινες σχέσεις γύρω από την εντατική. Οι γιατροί, που με ένα άγγιγμα στο μπράτσο, μια ερώτηση «Αντέχετε;», «Πώς είστε;» σου δείχνουν το επιπλέον, ανθρώπινο ενδιαφέρον γι’ αυτό που περνάς εσύ. Ο άρρωστος είναι η δουλειά τους. Εσύ όμως;

Καθημερινά, δυο φορές την ημέρα μαζευόμαστε, οι διάφοροι συγγενείς και φίλοι, και περιμένουμε να ανοίξει η πόρτα. Επειτα από τρεις εβδομάδες έχουμε γνωριστεί και είμαστε σαν μια ξεχωριστή οικογένεια.

Γνώρισα τη σύζυγο του κυρίου Γιώργου και τον αδελφό του. Γνώρισα τον εγγονό της, τον μικρό Γιώργο, που είναι έξι χρόνων και πριν από λίγες ημέρες είχε εξετάσεις στο καράτε για την πορτοκαλί ζώνη. Τα πήγε πολύ καλά και χαρήκαμε όλοι μαζί του. Περίμενε υπομονετικά έξω από τον θάλαμο να δει η γιαγιά τον παππού του που είναι άρρωστος.

Ο κύριος Κώστας, που η γυναίκα του, Ελένη, κάθεται δίπλα του ανελλιπώς, πρωί απόγευμα, ελπίζοντας και εκείνη στο θαύμα. Η κυρία Μαρία που έρχεται εδώ και 48 μέρες και επισκέπτεται την αδελφή της. «Τι σου είπε ο γιατρός;», «Aνοιξε λίγο τα μάτια σήμερα», «Πώς τον βλέπεις;», κάπου κάπου ξεφεύγει κάποιο δάκρυ ‒αλλοίμονο αν δε γινόταν και αυτό– και μετά έχει τελειώσει η ώρα και το ραντεβού ανανεώνεται για την επόμενη φορά.

Κάπου κάπου λέει κάποιος και κανένα αστείο – προχτές ο αδελφός του κυρίου Γιώργου έλεγε πώς κάνει τα γεμιστά και συνέκρινε τη συνταγή με την κυρία Ελένη. Όπως ομολόγησε κάποιος απ’ όλους μετά, τόσο που το συζητήσανε το θέμα, έπρεπε να φέρει κανένα κομμάτι να το δοκιμάσουμε…

Και ξαφνικά, ήρθε ένας «καινούργιος». Ξένος, Aγγλος. Του χαμογελάσαμε ευγενικά, του μιλήσαμε λίγο, δείξαμε ενδιαφέρον. Με το ζόρι μας είπε ότι είναι ο πεθερός του στην εντατική, τον έφεραν επειγόντως από την Κεφαλλονιά και μόλις γίνει καλά θα επιστρέψει στην πατρίδα του. Την άλλη μέρα, ήρθε και η γυναίκα του. Ερχονται και αυτοί κάθε μέρα, κάθονται στις καρέκλες σιωπηλοί και διαβάζουν τα βιβλία τους μέσω του kindle. Θες να τους πεις κάτι παρηγορητικό… αλλά δεν σου το επιτρέπουν. Ούτε καλημέρα, ούτε καληνύχτα, ούτε καν ένα χαμόγελο…

Με όλα τα προβλήματα, με όλον τον πόνο… αισθάνομαι ότι απέκτησα νέους φίλους κάτω από πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες και εύχομαι να τους δω ξανά σε καλύτερες μέρες και τους ευγνωμονώ που είναι εκεί, έξω από την εντατική… Και ναι, μη με πείτε σοβινίστρια, αλλά είναι από τις φορές που χαίρομαι που είμαστε κάπως αλλιώς, οι Ελληνες. Αυτό.

.Αίφνης το Κατάρ έγινε το κέντρο της τρομοκρατίας...

Οι δυτικές κυβερνήσεις αλλά και η αραβική συμμαχία ανακάλυψαν ότι οι Καταριανοί είναι υποστηρικτές του ISIS, χρηματοδοτούν τους τζιχαντιστές, τους δίνουν και όπλα για να έρχονται να σφάζουν στο Λονδίνο, στο Παρίσι ή όπου αλλού. Αν κι όπως αποδείχθηκε, λίγη τρέλα και δύο χασαπομάχαιρα στα χέρια ενός φανατικού μπορούν να προκαλέσουν και θανάτους και τρόμο.

Δηλαδή τόσα χρόνια που το Ισλαμικό Κράτος έχει σπείρει τον όλεθρο και το φόβο στις δυτικές κοινωνίες δεν ξέραμε ότι το Κατάρ ενδεχομένως να κρύβεται πίσω από τους μακελάρηδες; Τώρα το ανακάλυψαν όλοι και ξαφνικά κόβουν τις διπλωματικές σχέσεις, μπλοκάρουν τις αεροπορικές συνδέσεις και ουσιαστικά βάζουν νέο φιτίλι στην καυτή ζώνη της Μέσης Ανατολής;

Όταν οι δυτικοί παράγοντες έπαιρναν λεφτά από το Κατάρ για να δώσουν το Μουντιάλ του 2022 δεν ήξεραν για το τι συνέβαινε;

Άραγε πόσο εξεπλάγησαν στη Σαουδική Αραβία όταν όλος ο πλανήτης γνωρίζει ότι και από εκεί οι τρομοκράτες παίρνουν χρηματοδότηση;

Είναι αλήθεια ότι στο Κατάρ κάτι συμβαίνει που ενοχλεί τους υπόλοιπους Άραβες. Το τηλεοπτικό κανάλι Αλ Τζαζίρα εκπέμπει από εκεί και ασκεί κριτική στον υπόλοιπο αραβικό κόσμο κι αυτό προφανώς προκαλεί τους υπόλοιπους.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλα αυτά δρομολογήθηκαν μετά την επίσκεψη του Ντ. Τραμπ στην περιοχή, πριν από μερικές ημέρες. Και μάλιστα όταν όλοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ αποτέλεσαν επίσης βασικό υποστηρικτή του ISIS.

Τα γεγονότα στο Λονδίνο αποτέλεσαν την θρυαλλίδα των εξελίξεων. Και τώρα δημιουργείται ένα απίστευτο μπάχαλο στη Μέση Ανατολή που δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε συγκρούσεις. Ήδη το Ιράν αισθάνεται το φόβο και καλεί σε διάλογο καθώς αποτελεί το στόχο της Ουάσιγκτον, μετά από μια περίοδο νηνεμίας στις σχέσεις των δύο χωρών.

Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες και οι πρώτες επιπτώσεις είναι εμφανείς. Οι τιμές στο πετρέλαιο αυξάνονται σημαντικά, οι μετοχές υποχωρούν, μεγάλη ανησυχία επικρατεί για τους χιλιάδες εργαζόμενους στο Κατάρ που προέρχονται από δυτικές χώρες. Στη χώρα αυτή εργάζονται πάνω από 3.000 Έλληνες κυρίως σε κατασκευαστικά έργα λόγω του Μουντιάλ και είναι άγνωστο ποια θα είναι η εξέλιξη για την επόμενη πενταετία. Πώς να πάνε να παίξουν μπάλα οι χώρες σε ένα κράτος που κατηγορείται ξεκάθαρα για υπόθαλψη τρομοκρατών;

Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας δεν μπορεί να γίνεται ξανά με λάθος τρόπο. Η κορεκτίλα, τα διπλωματικά παιχνίδια, η μάχη εξουσίας στη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος για τα πετρέλαια και οι γεωπολιτικές αναταράξεις με βάση τις νέες απόψεις της προεδρίας Τραμπ για τον κόσμο οδηγούν σε δραματικές εξελίξεις. Πιθανότατα, με αφορμή τους ισλαμοφασίστες που αποκεφαλίζουν κόσμο στο όνομα του Μεμέτη, να ξαναμοιραστεί ο κόσμος. Ειδικά η Μέση Ανατολή αναμένεται να γίνει πεδίο έντονων συγκρούσεων με απρόβλεπτες διαστάσεις.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ευαίσθητη περιοχή ως η μόνη δυτική χώρα που περιβάλλεται από Άραβες, από Μουσουλμάνους, από μετριοπαθείς ή από φανατικούς. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί αυτή την κρίσιμη στιγμή δεν πρέπει να διαταραχθούν οι επικίνδυνες ισορροπίες. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι η γειτονική Τουρκία φαινομενικά μόνο είναι ήρεμη ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το καθεστώς Ερντογάν έχει κατηγορηθεί για στήριξη των τρομοκρατών του ISIS.

Η χώρα μας είναι αδύναμη, φτωχή και με μια ανίκανη κυβέρνηση που όχι μόνο κρατά ανοικτά τα οικονομικά θέματα αλλά αδυνατεί να δείξει ότι έχει φωνή στα εθνικά – γεωπολιτικά θέματα. Με δεδομένο ότι η Τουρκία έχει απειλήσει ακόμη και με πόλεμο στο Αιγαίο και κυρίως στην κυπριακή ΑΟΖ, η Αθήνα θα πρέπει να είναι εξαιρετικά προσεκτική στις κινήσεις της. Ας μην τα κάνει μπάχαλο και σ’ αυτόν τον τομέα η κυβέρνηση Τσίπρα.