.Το φέσι θα το φορέσει μαζί με τη γραβάτα;

Σοβαρότης μηδέν και ορατότης επίσης μηδέν. Μια κυβέρνηση που έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να αποφασίσει ούτε για μια συγκεκριμένη στρατηγική. Ένας πρωθυπουργός που τρώει απανωτές σφαλιάρες, ένας... ηγέτης που κάνει χιούμορ και μάλιστα κακόγουστο όταν όλα γύρω καταστρέφονται.

Ο άνθρωπος που έλεγε «too good to be true», δηλαδή είναι όλα τόσο καλά που δεν ξέρει αν είναι αληθινά. Αυτός που ήταν έτοιμος να βάλει το ταχύτερο γραβάτα. Ο ίδιος Τσίπρας δηλαδή σήμερα κάνει χιούμορ λέγοντας: «Το θέμα είναι να μην φύγω με φέσι» και πρόσθεσε ότι άλλοι φέσωσαν τη χώρα και έφυγαν, όταν ρωτήθηκε αν προτίθεται να λάβει μέρος στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 22ας Ιουνίου φορώντας γραβάτα.
Συνεχίζοντας την προσπάθεια να εμφανιστεί ότι υπηρετεί εθνική γραμμή, ο κ. Τσίπρας είπε ότι «η συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους δεν είναι συζήτηση συγκυρίας, αφορά το μέλλον της χώρας και χρειάζονται συγκλίσεις και αν είναι δυνατόν και εθνική γραμμή».

Πραγματικά αδυνατούμε να τον παρακολουθήσουμε. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι ψυχοπαθητική προσωπικότητα που κάνει απλά ζημιά στην Ελλάδα και αδιαφορεί για το τι λένε για τον ίδιο. Τον πείραξε η γραβάτα και θα το ρίξει στο φέσι; Και ποιοι φέσωσαν τη χώρα; Τα δύο μνημόνια τα δικά του τα ξέχασε;

Μήπως κάποιος πρέπει να τον επαναφέρει στην τάξη; Ότι είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα για να φέρεται με αστείο τρόπο; Που να ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ζωντανός και αειθαλής και να τον έβλεπε να αστειεύεται, τι θα του έλεγε.

Δυστυχώς έχουμε ένα πρωθυπουργό λίγο. Που νομίζει ότι είναι περίπτερο η διαχείριση της χώρας. Και που κάνει κωλοτούμπες ανάλογα με τις ορέξεις του.

Να το θυμηθείτε. Ό,τι κι αν του δώσουν για το χρέος θα το πάρει ακόμη κι αν είναι η χειρότερη λύση. Και τότε είναι ικανός να φορέσει και φέσι και γραβάτα μαζί.

.Γροθιά στη διαπλοκή

Ένα νέο τοπίο στο χώρο των μέσων ενημέρωσης γεννιέται, με βίαιο είναι η αλήθεια τρόπο. Η κίνηση Μαρινάκη για τον ΔΟΛ, η νεκρανάσταση Νέων, Βήματος και Mega, η αναγκαστική συνύπαρξη τριών κολοσσών των επιχειρήσεων με εχθρικές τάσεις ο ένας για τον άλλο και η επικείμενη πτώχευση του «παιδιού» της οικογένειας Μπόμπολα, του Πήγασου, δημιουργεί νέα δεδομένα.

Δημιουργεί, όμως και νέο σκηνικό διαπλοκής. Δημιουργεί ένα τοπίο για το οποίο σίγουρα δεν θα είναι πολλοί περήφανοι. Ο κόσμος βλέπει και κρίνει. Σου λένε: Έφυγε ο Μπόμπολας και ο Ψυχάρης κι έρχεται ο Σαββίδης και ο Μαρινάκης; Τι άλλαξε; Και τι τελικά μπορεί να αλλάξει σε ό,τι αφορά τη διαπλοκή μεταξύ κομμάτων και μέσων ενημέρωσης;

Η αλήθεια είναι ότι η διαφορά της εξαγοράς του ΔΟΛ από τον Μαρινάκη με το 20% που πήρε ο Σαββίδης από τον Μπόμπολα είναι μεγάλη. Η πρώτη συναλλαγή έγινε με ανοικτές διαδικασίες πλειστηριασμού και η δεύτερη με αδιαφανείς διαδικασίες που ακόμη και σήμερα κανείς δεν ξέρει αν είναι νόμιμες ή όχι.

Όμως, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Δύο επιχειρηματίες μπαίνουν στα μέσα ενημέρωσης τα οποία στην Ελλάδα είναι χρεοκοπημένα και χωρίς μέλλον. Μπαίνουν ξέροντας ότι δεν έχουν να κερδίσουν τίποτε, αλλά θα χάσουν.

Και μπαίνουν επίσης γιατί γνωρίζουν ότι στην Ψωροκώσταινα που ζούμε δεν υπάρχουν κανόνες και διακριτοί ρόλοι. Όλα τα κόμματα ή αν όχι αυτά, σίγουρα συγκεκριμένοι πολιτικοί, θέλουν να διαπλακούν. Θέλουν να χορέψουν το ταγκό της διαπλοκής που χορεύεται με δύο πάντα. Για τη Νέα Δημοκρατία δεν πρέπει να αλλάξει τίποτε. Αυτά που γράφαμε ότι έπρεπε να κάνει ο Μητσοτάκης, αυτά θα τον συμβουλέψουμε να κάνει και τώρα. Μόνο αν δείξει ότι δεν μασάει από νταβατζήδες και διαπλεκόμενους θα γίνει ηγέτης. Μόνο αν δεν αφήσει τη Νέα Δημοκρατία να κάνει τα λάθη του παρελθόντος με τα μέσα ενημέρωσης θα μπορέσει να μείνει για πολλά χρόνια. Πρέπει να πολεμήσει τη διαπλοκή, τις πιέσεις, τους εκβιασμούς που κάποιοι θα θελήσουν να του κάνουν. Και κυρίως να πολεμήσει ακόμη και εκείνους που τώρα γλείφουν τη ΝΔ, όταν μόλις πριν μερικούς μήνες την έφτυναν.

Για παράδειγμα, μην ξεχνάμε ότι ο Μαρινάκης μέχρι πρότινος δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί τη ΝΔ και από το 2014 πόνταρε όλα του τα λεφτά στον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, ας μη νομίζουν κάποιοι ότι τώρα θα στηρίξει τον Μητσοτάκη. Ομοίως, ο Σαββίδης κάποτε έπινε νερό στο όνομα της ΝΔ και τώρα έκανε την τούμπα του αιώνα κι έχει κάνει Θεό τον Τσίπρα. Αλλά δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να ξαναγυρίσει το καράβι αλλιώς.

Η ουσία είναι μία. Ο Μητσοτάκης δεν πρέπει να υποκύψει σε κανέναν. Δεν πρέπει να κάνει τα λάθη που έκαναν όλοι οι άλλοι. Πρέπει να πολεμήσει όσους διαπλεκόμενους θέλουν να παίξουν με βρόμικα χαρτιά. Να σεβαστεί και να βοηθήσει την υγιή επιχειρηματικότητα στα μίντια (αν υπάρχει τέτοια) αλλά να μην συμβιβαστεί με κανένα.

Πρέπει να αποστασιοποιηθεί από όλους αυτούς τους νταβατζήδες που ένα είναι σίγουρο. Δεν θέλουν το καλό του. Η διαπλοκή είναι βρόμικη κι έτσι θα μείνει. Η ΝΔ δεν πρέπει να βουτήξει στα νερά της.

.Πάλι... κοιτάμε τα βράχια

Σε μια ακόμη στρατηγική ήττα, αντίστοιχη με αυτήν του 2015 και την υπογραφή του πρώτου μνημονίου της αριστεράς με το πιστόλι στον κρόταφο, οδηγείται η κυβέρνηση. Τα τραγικά, τα παιδαριώδη λάθη που έκανε ο πρωθυπουργός τις προηγούμενες εβδομάδες, ενδεχομένως να χρεωθούν στον δύσμοιρο τον Τσακαλώτο ο οποίος θα λειτουργήσει ως Ιφιγένεια της κυβέρνησης μετά τις 22 Ιουνίου και τη Σύνοδο Κορυφής.

Δι’ επίσημων χειλέων το Eurogroup μία εβδομάδα νωρίτερα υποβαθμίζεται και δεν πρόκειται να υπάρξει ουδεμία απόφαση για το χρέος. Ο Τσίπρας πάει στους ηγέτες της Ευρώπης προκειμένου να πάρει… πολιτική λύση. Να ζητήσει μια απόφαση που θα μπορεί να βάλει την Ελλάδα στο QE και σε βάθος χρόνου να μπορεί να βγει με αξιώσεις στις αγορές. Όλα τα μηνύματα που στέλνουν οι ξένοι, όλα τα δημοσιεύματα αλλά και όλες οι κινήσεις που γίνονται στο παρασκήνιο δείχνουν ότι δύσκολο έως αδύνατο είναι να αποφασίσουν κάτι θετικό για τη χώρα.

Υπάρχει ένας ακόμη λόγος που ούτε η Σύνοδος Κορυφής θα ασχοληθεί με το ελληνικό πρόβλημα, παρά μόνον ακροθιγώς. Η βόμβα Τραμπ για την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για την κλιματική αλλαγή είναι το μείζον ζήτημα για τους ευρωπαίους ηγέτες κι όχι να ακούνε τη γκρίνια του Τσίπρα. Μπορεί η Ελλάδα να έχει δίκιο για το χρέος και να πρέπει οι δανειστές να κάνουν το χρέος που έπρεπε να έχουν κάνει από το 2012, όμως, λίγους μήνες πριν τις γερμανικές εκλογές και πιθανότατα τις ιταλικές τον Οκτώβριο και με τους συσχετισμούς να μη βοηθούν καθόλου την Ελλάδα, είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να υπάρξουν λύσεις. 

Η κατάρρευση της συμφωνίας του Παρισιού με την αλλοπρόσαλλη πολιτική του Τραμπ για το κλίμα έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή στην Ευρώπη. Κι έρχεται σε μια χρονική στιγμή όπου υπάρχει πολύ ένταση μεταξύ Ουάσιγκτον και Βερολίνου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Δηλαδή να αποφασίσει ο Τραμπ να αποσύρει το Ταμείο και να πέσουμε άπαξ και δια παντός στα χέρια του Σόιμπλε και χωρίς τη στήριξη της Λαγκάρντ που ζητά μειώσεις των πλεονασμάτων.

Είναι η χειρότερη συγκυρία για τις ελληνικές θέσεις. Είναι ό,τι χειρότερο για την Ελλάδα η επιλογή που έκανε η κυβέρνηση να ζητήσει επιτακτικά λύση στην παρούσα στιγμή. Τα δημοσιεύματα για την υπογραφή νέου μνημονίου χρέους είναι δείγμα της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η διαπραγματευτική τακτική.

Ένα σενάριο ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους το οποίο μεταθέτει την αποπληρωμή των επιτοκίων μέχρι το 2048 θα σήμαινε ότι οι πιστωτές της Eυρωζώνης θα αναβάλλουν την είσπραξη έως και 123 δισ. ευρώ, σύμφωνα με πρόβλεψη του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας, όπως μεταδίδει το Reuters.

Μία επιμήκυνση τέτοιου μεγέθους, στην αποπληρωμή των επιτοκίων θα πρέπει να συνοδεύεται από μία de facto νέα δανειακή σύμβαση το μέγεθος της οποίας θα εξαρτάται από την εξέλιξη των επιτοκίων», αναφέρει το εν λόγω κείμενο, ενώ στη συνέχεια εκτιμάται πως ο «εκτιμώμενος όγκος των αναβαλλόμενων τόκων μέχρι το 2048 θα είναι περίπου 118-123 δισ. ευρώ». Σύμφωνα με το έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, ο ανασχεδιασμός των δανείων του ΕΤΧΣ «θα αποτελούσε εκ των πραγμάτων ένα νέο δάνειο», το επιτόκιο του οποίου θα εξαρτάτο από τις εξελίξεις των επιτοκίων.

Αυτή είναι η αλήθεια. Αν η κυβέρνηση αποδεχθεί ένα τέτοιο σχέδιο τότε θα πρέπει να υπογράψει νέο μνημόνιο. Αλλά για να το κάνει αυτό θα πρέπει να έχει τη νομιμοποίηση του ελληνικού λαού. Δεν αρκεί η ψήφος του Σεπτεμβρίου του 2015, έκτοτε όλα άλλαξαν προς το χειρότερο. Ο λαός θα πρέπει να αποφασίσει τι θέλει. Κι εδώ επανέρχονται τα σενάρια περί κάλπης δημοψηφισματικού χαρακτήρα που δεν θα διστάσει να στήσει ο Τσίπρας.

Ένα δίλημμα του στυλ «ρύθμιση για το χρέος με νέο μνημόνιο που ουσιαστικά θα οδηγήσει σε μια μακρά περίοδο σκληρής λιτότητας». Ή «ρήξη με τους δανειστές, καμιά συμφωνία, χρεοκοπία και συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ», δηλαδή το όραμα Σόιμπλε θα γίνει πραγματικότητα.

Εδώ μας έφτασε ο Τσίπρας και η παρέα του. Και η επόμενη κυβέρνηση της ΝΔ θα κληρονομήσει ένα πραγματικό χάος.

.Μια Λιβύη στα Εξάρχεια

Πόσο απέχει η Λιβύη από τα Εξάρχεια; Oσο απέχει η υπόλοιπη Ευρώπη από την Ελλάδα. Διότι, ενώ η Ευρώπη αναζητά τρόπους για να αντιμετωπίσει το νέο στρατηγείο της ισλαμικής τρομοκρατίας, η Ελλάς μηρυκάζει για πέμπτη κοντά δεκαετία τη δική της. Τι εννοεί ο υπουργός όταν δηλώνει ευθαρσώς ότι καταδικάζει τη βία; Αλήθεια, βγαίνει και λέει το ίδιο όταν ο σύζυγος δολοφονεί την ερωμένη του; 

Οχι, διότι αυτό θεωρείται προφανές. Και γιατί η καταδίκη της απόπειρας δολοφονίας κατά του Λουκά Παπαδήμου δεν θεωρείται προφανής, άρα πρέπει να πάρει θέση αν την καταδικάζει ή όχι; Λες και θα μπορούσε να μην την καταδικάσει και μας κάνει τη χάρη. Προσθέτει μάλιστα, απευθυνόμενος στους υποψήφιους δολοφόνους, ότι κανείς δεν τους έδωσε το δικαίωμα να κρίνουν και να καταδικάζουν. Τι μας λέτε, Υψηλότατε; Και αν, δηλαδή, κάποιος ή κάποιοι τούς το είχαν δώσει το δικαίωμα θα το δεχόσασταν;

Αγνοια της σημασίας των λέξεων; Σιγά τα ωά. Ενδεια πολιτικής σκέψης και δημοκρατικής παιδείας; Τυφλός εγύρευε βελόνα σ’ αχυρώνα. Σκέτη ευήθεια; Καθεστωτική αντίληψη πάνω απ’ όλα. Η δημοκρατία της μεταπολίτευσης γεννήθηκε, ανδρώθηκε και γέρασε κουβαλώντας στο σώμα της την κακοήθεια της τρομοκρατίας. Την ανέχθηκε, την αποδέχθηκε, συνομίλησε μαζί της, και της βρήκε μια θέση στην κοινωνική μας ζωή.

 Οταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη απαγόρευσε τη δημοσίευση των λογοτεχνημάτων του Γιωτόπουλου, η προοδευτική κοινή γνώμη εξεγέρθηκε διότι θεωρήθηκε λογοκρισία. Θα ησχολείτο κανείς με τα φληναφήματά του ή με τον λόγιο Κουφοντίνα, αν δεν έσερναν πίσω απ’ τις λέξεις τους νεκρούς;

Η τρομοκρατία δεν μπορεί να είναι πολιτική. Και δεν μπορεί να είναι πολιτική, διότι δεν προτείνει καμία πολιτική λύση. Παλεύει να τραυματίσει και να διαρρήξει την κοινωνική συνθήκη. Η ισλαμική τρομοκρατία αντλεί τα υλικά της παραφροσύνης της από τη θεοκρατική τελεολογία. Αδιαφορεί για την κοινωνία των ζωντανών. 

Τι γίνεται με τη δική μας, που είναι άθεη; Ποια είναι τα υλικά της; Μπορεί να ικανοποιεί τον φθόνο της κ. Κωνσταντοπούλου για τον κόσμο που τη γέννησε ή να προκαλεί κάποιες αντιδράσεις στους ελάχιστους εγκεφαλικούς νευρώνες εκείνου του δημοσιογραφίσκου. Πώς είναι δυνατόν μετά τόσες δεκαετίες να αναπαράγεται, να αναγεννάται από τις στάχτες της;

Για να αντιμετωπισθεί η κακοήθεια απαιτείται συνεργασία της κοινωνίας με το κράτος. Οταν και το μεν και η δε έχουν αποδεχθεί την ύπαρξη μιας Λιβύης στα Εξάρχεια, τότε θα συνεχίσουμε να καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται, προσευχόμενοι να μη θρηνήσουμε θύματα. Και μη μου πείτε για κρίση και λοιπά ζαρζαβατικά. Οταν δολοφόνησαν τον Μομφερράτο και τον Μπακογιάννη, καμία κρίση δεν φαινόταν στον ορίζοντα

. ΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

.Από το Βατερλό της 22ας Μαΐου, στο νέο ναυάγιο της 15ης Ιουνίου

Πραγματικά δεν μπορούμε να διανοηθούμε τι κάνει αυτή η κυβέρνηση. Μετά από τόσο κόπο και θυσίες να επανέρχονται τα σενάρια του Grexit; Αυτά που μόλις πριν λίγα 24ωρα γράφαμε κι εμείς ότι προωθεί εμμέσως ο Τσίπρας και η παρέα του.

Την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός και ο Τσακαλώτος σφυρίζουν αδιάφορα και σχεδόν επικαλούνται τον από μηχανής θεό προκειμένου να πάρουν έστω μια «καλή λύση, όχι την τέλεια» όπως είπε ο υπουργός, ξένα ΜΜΕ αλλά και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρουν το σενάριο της ρήξης. Η Bild λέει ότι η Αθήνα απειλεί να μη δεχθεί τη δόση που μας χρωστούν, επομένως και να μην πληρώσει τα ομόλογα τον Ιούλιο, αν οι δανειστές δεν δώσουν καθαρή λύση. Δηλαδή ποιον μπορεί να εκβιάζουν; Ποιος έχει ανάγκη τα χρήματα και ποιος θα χρεοκοπήσει; Η τρόικα.

Η κυβέρνηση επισήμως διαψεύδει το δημοσίευμα ότι η Ελλάδα δεν θα δεχθεί τη δόση αλλά έχει μείνει στην Ευρώπη ότι κάποιοι μπορεί και να σκέφτονται το ενδεχόμενο.

Από την άλλη ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης επαναφέρει το σενάριο της ρήξης το οποίο δεν αποκλείει.

Ενώ ο άλλος φωστήρας, ευρωβουλευτής Παπαδημούλης σε ρόλο «λαγού» λέει ότι πρέπει να γίνει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Προφανώς για να εγκλωβίσει ο Τσίπρας και τους άλλους στα δικά του αδιέξοδα.

Πρόκειται περί πλήρους σύγχυσης στην κυβέρνηση και τους βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Από τη γραβάτα, δηλαδή τη σίγουρη λύση για το χρέος, στο Βατερλό της 22ας Μαΐου και τώρα στο νέο ναυάγιο της 15ης Ιουνίου με τον Τσίπρα να θέλει να πάει στη Σύνοδο Κορυφής το πρόβλημα. Δείχνει ότι δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στρατηγική, κάποιο plan B από το Μαξίμου. Αν και γνώριζαν ότι θα μπορούσε να πάει κάτι στραβά επένδυσαν στο σίγουρο χαρτί της καθαρής συμφωνίας και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Γι' αυτό επανέρχονται και τα σενάρια περί ρήξης τα οποία είναι άκρως επικίνδυνα και κάνουν τεράστια ζημιά. Για σκεφτείτε να μη βρεθεί κάποιος συμβιβασμός μέσα στον Ιούνιο, το ζήτημα να μετατεθεί για τον Ιούλιο, ίσως και Σεπτέμβρη και ταυτόχρονα να κρέμεται πάνω από τη χώρα το Grexit;

Είναι δυνατόν έπειτα από τόσα δεινά να επιστρέφουμε στο δραματικό 2015; Τι άλλο θα μείνει άραγε; Να κάνουν κανένα δημοψήφισμα; Άλλωστε, οι τράπεζες ακόμη κλειστές είναι, τα capital controls ακόμη ισχύουν, οπότε θα μπορούσαν να κάνουν τα πάντα.

Αδιαφορούν για το χρόνο, αδιαφορούν για τη ζημιά, αδιαφορούν για το αν η πραγματική οικονομία υφίσταται νέα ταλαιπωρία κι αν θα χαθεί κι άλλο ποσοστό από την προβλεπόμενη ανάπτυξη.

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας εγκλωβίστηκαν στις υπερφίαλες προσδοκίες τους, πληρώνονται με την επώδυνη διαδικασία που θα καταλήξει σε μη καθαρή λύση, αλλά ζημιώνεται η ελληνική οικονομία.

.Δεν υπήρχε αυταπάτη, αλλά απλά απάτη

«Εμείς το ομολογούμε. Λέμε ότι η χώρα βρίσκεται σε κηδεμονία, επιτροπεία. Ουσιαστικά στα δημοσιονομικά συγκυβερνάμε με τους θεσμούς, με την τρόικα. Πολλές φορές μας πιάνουν το χέρι και μας γράφουν το νομοσχέδιο. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις έλεγαν ότι αυτά τα προγράμματα είναι ευλογία».

Τάδε έφη Κώστα Ζαχαριάδης, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, από αυτούς που λέμε… Ταλιμπάν του Τσίπρα, δηλαδή που υποστηρίζουν το κυβερνητικό έργο ακόμη κι αν πρέπει να κάνουν δεκάδες κωλοτούμπες. Ακόμη κι αν πρέπει να πουν ψέματα, να ξεφτιλιστούν, ακόμη κι αν ο κόσμος τους φτύσει αυτοί είναι εκεί για την καρέκλα.

Ο εν λόγω κύριος είναι από αυτούς που η αριστερά έχει σωρό. Κομματικός που εκτός κυβέρνησης ούρλιαζε και τώρα έχει γίνει το παιδί των δανειστών για να κρατήσει τη θέση του. Είναι το alter ego του Τσίπρα και τόσων άλλων υπουργών που το μόνο τους παράσημο ήταν ότι χαρακτηρίζονταν… αριστεροί.

Δεν έχουμε τίποτε με τον Ζαχαριάδη. Ένας ακόμη δήθεν αριστερός είναι από πολλούς που πούλησαν αριστεροσύνη κι έδωσαν ψεύτικες υποσχέσεις για να κατακτήσουν την εξουσία. Όταν έχεις έναν ολόκληρο πρωθυπουργό να είναι τόσο προκλητικά ψεύτης και πολιτικός απατεώνας, το να ακούς τον Ζαχαριάδη να ομολογεί το αυτονόητο με τόσο κυνισμό, είναι στάλα στον ωκεανό.

.Σε αδιέξοδο και πάλι ο Τσίπρας

Με τον Παπαδήμο, τους δημοσιοκάφρους, τους επικίνδυνους διασκεδαστές του διαδικτύου και τους πολιτικούς κονφερανσιέ της Αριστεράς τύπου Πολάκη, ξεχάσαμε τα μείζονα.

Ξεχάσαμε ότι μόλις πριν από μία εβδομάδα το αφήγημα της κυβέρνησης κατέρρευσε. Ξεχάσαμε ότι το Eurogroup της 22ας Μαΐου ήταν η επισφράγιση της αποτυχίας του Τσίπρα και της παρέας του. Και το κυριότερο: 

Με τις ανοησίες που εκστομίζουν οι ανόητοι και με τον εθνικό διχασμό που επιβάλλουν κάποιοι, με μακρύ χέρι την τρομοκρατία, έχουμε βγάλει από το μυαλό μας την επικείμενη οικονομική καταστροφή. Ήρθε να μας το θυμίσει με άρθρο του ο Στουρνάρας όπου εμμέσως πλην σαφώς μας λέει ότι αν δεν καταλήξει σε κάποια απόφαση το επόμενο Eurogroup τότε θα έχουμε κακές εξελίξεις. Δεν θέλει να πει ποιες είναι αυτές αλλά όλοι καταλαβαίνουμε. Το Grexit ποτέ δεν έφυγε από το τραπέζι, ακόμη κι αν αυτό ήταν σχέδιο Σόιμπλε.

Ο πανέξυπνος και πάντα ετοιμόλογος «λοχαγός» του Τσίπρα, ο παρ’ ολίγον καναλάρχης Παππάς μας είπε ότι αν δεν υπάρξει καθαρή λύση στις 15 Ιουνίου τότε το θέμα θα παραπεμφθεί για τις 22 Ιουνίου. Εκεί ο Τσίπρας θα θέσει το θέμα στη Σύνοδο Κορυφής και θα ζητήσει πολιτική λύση. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την ίδια ανοησία. Πόσες φορές η πολιτική λύση δεν ήταν το άλλοθι της ανικανότητάς τους;

Όπως δείχνουν οι εξελίξεις, καθαρή λύση πράγματι δεν πρόκειται να υπάρξει στην επόμενη συνάντηση της ευρωομάδας. Ας μη γελιόμαστε, δεν είναι εφικτή μια συνολική λύση κι όχι μια ακόμη μεσοβέζικη απόφαση που θα μεταθέτει για αργότερα τις αποφάσεις. Είναι το τίμημα της βλακείας της κυβέρνησης να θέσει θέμα χρέους πριν τις γερμανικές εκλογές αντί να προετοιμάζεται κατάλληλα για την έξοδο στις αγορές, αντί να αναζητά συμμαχίες και καλύτερες λύσεις, αντί να προσπαθεί να κυβερνήσει κι όχι να χαζολογάει χωρίς αποτέλεσμα.

Εφόσον, λοιπόν, δεν θα υπάρξει οριστική λύση και μας έμειναν τα μέτρα 5 δις (όσο για τα αντίμετρα, ακόμη γελάει όλη η Ευρώπη) η συζήτηση θα μετατεθεί για τη Σύνοδο Κορυφής. Με ποιο διακύβευμα; Με ποιο δίλημμα; Ο Τσίπρας θα… απειλήσει ξανά τους Ευρωπαίους χωρίς καμιά συμμαχία; Θα διαπραγματευτεί ξανά 17 ώρες όπως εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015;

Θα βγει και θα μας ανακοινώσει κανένα μνημόνιο χρέους; Εκεί θα καταλήξουμε μόλις λίγες ημέρες μετά από την ψήφιση ενός ακόμη επώδυνου πακέτου φτωχοποίησης του ελληνικού λαού;

Όλα δείχνουν ότι έτσι θα πάει η κατάσταση. Οι Γερμανοί δεν θα δείξουν έλεος σε μια κυβέρνηση που στήριξαν μεν, δεν εμπιστεύονται δε. Οι άλλοι Ευρωπαίοι βαρέθηκαν να ασχολούνται με την Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι ο Τσίπρας είναι το καλύτερο γιουσουφάκι της τρόικας. Το ΔΝΤ και κατ’ επέκταση η νέα αμερικανική κυβέρνηση συνεχίζει την πολιτική της ουδετερότητας.

Το παιχνίδι το κάνει ο Σόιμπλε ο οποίος δεν έχει δείξει ότι αγαπάει την Ελλάδα. Κι όσο εμείς θα ασχολούμαστε με τον εθνικό διχασμό μας και θα τσακωνόμαστε με το ποιος προσέφερε καλύτερες υπηρεσίες στην πατρίδα, θα ράβεται για τη χώρα ένα ακόμη κοστούμι.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση απέτυχε παντελώς οδηγώντας ξανά στο δίλημμα του 2015. Νέο μνημόνιο ή έξοδο από το ευρώ. Σα να μην πέρασαν δύο χρόνια από τότε; Και τι έμεινε στον Αλέξη; Μήπως κανένα δημοψήφισμα ή εκλογές γιατί αυτός οδήγησε τη χώρα στο αδιέξοδο και αυτός θα προσπαθήσει να ξεφύγει από την προσωπική του αποτυχία αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις;

Πολύ σύντομα θα δούμε αν ξαναζούμε το καλοκαίρι του 2015.