.Η ανασφαλής Δύση και η Τουρκία

Σ​​την Ουάσιγκτον, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες συναντά κανείς ένα διάχυτο φόβο. Ουδείς θέλει «να χάσει την Τουρκία» από σύμμαχο και εταίρο της Δύσης. Ο πρόεδρος Ερντογάν κάνει ό,τι μπορεί για να επιτείνει τη δυτική ανησυχία και να προβάλλει την εικόνα ενός ισχυρού, αλλά απρόβλεπτου ηγέτη. Η συνάντηση με τον πρόεδρο Πούτιν, οι συχνές εκρήξεις εναντίον των Ευρωπαίων και η σκληρή στάση στο ζήτημα της Μοσούλης εντάσσονται στην ίδια τακτική.

Οι Αμερικανοί έχουν χάσει τα παραδοσιακά ερείσματά τους στον τουρκικό στρατό και το υπουργείο Εξωτερικών. Δεν έχουν στρατηγικούς συνομιλητές στην Αγκυρα και δυσκολεύονται να ερμηνεύσουν τον κ. Ταγίπ Ερντογάν. Οι Ευρωπαίοι τρέμουν μην ανοίξει πάλι την κάνουλα για τους πρόσφυγες. «Δεν θέλουμε να καθόμαστε σε ένα τραπέζι σε λίγα χρόνια και να συζητάμε ποιος φταίει που χάθηκε η Τουρκία», έλεγε χαρακτηριστικά ανώτατος Ευρωπαίος αξιωματούχος.

Αυτή η ανασφάλεια έναντι της Τουρκίας δεν βοηθάει τα ελληνικά συμφέροντα. Μπορεί τα γεωπολιτικά χαρτιά μας να έχουν ανέβει, αλλά δεν έχουμε φτάσει στο σημείο που είτε οι Αμερικανοί είτε οι Ευρωπαίοι θα παρενέβαιναν σε μια ελληνοτουρκική διένεξη με αποφασιστικό τρόπο. Στην καλύτερη περίπτωση, θα ακολουθηθεί η πάγια τακτική των ίσων αποστάσεων.

Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι η Τουρκία μπορεί να καταρρεύσει ή ότι ο κ. Ερντογάν μπορεί να ανατραπεί τα επόμενα χρόνια, όταν το φυλακισμένο κατεστημένο θα θελήσει να πάρει την εκδίκησή του. Τίποτα δεν αποκλείεται. Η τουρκική οικονομία έχει σημαντικά προβλήματα και τα ανοικτά μέτωπα είναι πολλά και εκρηκτικά. Αυτή την ώρα, όμως, ο κ. Ερντογάν και η Τουρκία βρίσκονται σε τροχιά αποσταθεροποίησης.

 Κανείς δεν μπορεί να κάνει πολιτική με βάση το επιθυμητό. Το «ρωσικό χαρτί» δεν υπάρχει, πλέον, για την Αθήνα. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι δεν θα αφήσουν την Ελλάδα να καταρρεύσει και θεωρούν ότι απέφυγαν τον κίνδυνο της μετατροπής της σε αποτυχημένο κράτος (failed state). Μέχρις εκεί, όμως.

Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να δώσουν στη χώρα εξοπλισμούς που θα τη βοηθούσαν στρατηγικά έναντι μιας απρόβλεπτης Τουρκίας και θα ενίσχυαν τον περιφερειακό της ρόλο. Τώρα δεν είναι έτοιμες να το κάνουν, κυρίως γιατί θα φοβηθούν να προχωρήσουν σε οιαδήποτε ενέργεια θα δυσαρεστούσε τον Τούρκο ηγέτη.

Αυτό είναι το σκηνικό που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, καθώς έρχεται ένας βαρύς χειμώνας. Στο Κυπριακό θα τεθούν διλήμματα, τα οποία μπορεί να είναι και τελεσίδικα. Στον ενεργειακό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου, το ίδιο. Ας ελπίσουμε ότι στο Αιγαίο δεν θα εκδηλωθεί μια κλιμακούμενη επιχείρηση επιβολής τετελεσμένων. Ούτως ή άλλως, στη χώρα μας ελάχιστοι ασχολούνται με αυτά τα τετριμμένα ενόσω η Τουρκία ξαναπαίζει τον ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου σε μοντέρνα εκδοχή...

 ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Ο ορίζοντας σκοτεινιάζει

Μ​​αθαίνω από Ευρωπαίους συνομιλητές του Γερμανού υπουργού Οικονομικών ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου άποψη. Θεωρεί ότι η Ελλάδα είναι μια μη μεταρρυθμίσιμη χώρα. Συμφωνεί απολύτως με όλους εμάς που πιστεύουμε ότι τα «τρελά» πρωτογενή πλεονάσματα δεν μπορούν να επιτευχθούν, ότι οι φόροι είναι παράλογα ψηλοί κ.λπ., κ.λπ. Εν συνεχεία, επαινεί τη σημερινή κυβέρνηση για την υλοποίηση των συμφωνηθέντων, καθώς μάλιστα πιστεύει ότι «μόνο μια αριστερή κυβέρνηση θα μπορούσε να εφαρμόσει τέτοιες αλλαγές και μειώσεις». Προσθέτει, όμως, με τρόπο μακιαβελικό: «Εγώ τους έχω πει ότι τους συμφέρει να φύγουν από το ευρώ. Αλλά δεν το ήθελαν και η συζήτηση αυτή τελείωσε».

Τελείωσε πραγματικά άραγε ή μήπως στόχος του «σοφού γέροντος» και των ισχυρών του διεθνών συμμάχων είναι να μας οδηγήσουν στο σημείο να πούμε μόνοι μας: «Μήπως είναι καλό να ξανασκεφθούμε την πρόταση;».

Εχω προβληματισθεί πολλές φορές από το καλοκαίρι του 2015 έως σήμερα γύρω από αυτό το ζήτημα. 

Και έχω σήμερα την αίσθηση πως ξαναζώ το δράμα της κυβέρνησης Σαμαρά το φθινόπωρο του 2014. Στο Μαξίμου ταλαιπωρούνται με τα ίδια ερωτήματα: «Λες να παίζουν μαζί παιχνίδι Μέρκελ και Σόιμπλε ή θα τον “αδειάσει” η κυρία στο τέλος και θα μας δώσει κάτι στο χρέος;», «Τι ρόλο παίζει το ΔΝΤ, θα το επηρεάσουν οι Αμερικανοί, θα μείνει στο πρόγραμμα;», «Μα, οι Γάλλοι μάς πιέζουν να βάλουμε το ζήτημα του χρέους επιτακτικά στο τραπέζι. Κάτι θα ξέρουν, δεν μπορεί».

Εν τω μεταξύ, ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει και ο ορίζοντας σιγά σιγά σκοτεινιάζει. Η απόφαση του ΣτΕ ήταν ένα σημείο-καμπή για την κυβέρνηση. Το «άγιο δισκοπότηρο» του χρέους απομακρύνεται από τα διψασμένα χείλη του κ. Τσίπρα και του κ. Τσακαλώτου και τη θέση του παίρνει ένα λιγότερο πολύτιμο και σημαντικό «δισκοπότηρο», αυτό του QE.

Η οικονομία δεν πάει καλά και η κοινωνία αρχίζει να χάνει την υπομονή της. Οι τράπεζες παραμένουν σε ένα τέλμα, που καθιστά το επόμενο φθινόπωρο εξαιρετικά κρίσιμο και επικίνδυνο. Ο ευρωπαϊκός εκλογικός κύκλος δυσκολεύει τα πράγματα.

Τι θα κάνει μπροστά σε αυτό το σκηνικό ο πρωθυπουργός; Φοβάμαι ότι, αν δεν βλέπει φως, θα βρει σύμμαχό του τη μιζέρια και την απελπισία και θα αλλάξει σκοπό και έναντι των εταίρων και δανειστών και έναντι των φανταστικών και μη εσωτερικών «εχθρών».

Αυτός ο δρόμος της απελπισίας ενδέχεται να τον οδηγήσει ακόμη και σε εκλογές, έως το τέλος του χρόνου ή, πάντως, αρκετά πριν από το φθινόπωρο του 2017. Με τον κ. Σόιμπλε να παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις αναρωτώμενος αν και ποιος θα βρεθεί να αποδεχθεί, εκ των πραγμάτων, την «προπατορική» του λύση... 

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Το κάζο της Αριστεράς

Ε​​ντάξει! Να πούμε πως η Νέα Δημοκρατία του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, που «είναι υπηρέτης της διαπλοκής και λοιπά, πολλά, πολλά...», φταίει που δεν συγκροτήθηκε τόσο καιρό σε σώμα το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (ΕΣΡ). Αλλά ποιες σκοτεινές δυνάμεις φταίνε που το Κέντρο Ελέγχου & Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) παραμένει ακέφαλο, σε μια εποχή που η γρίπη θερίζει και οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού πρέπει επειγόντως να εμβολιαστούν;

 Να σημειώσουμε, σύμφωνα με τις επίσημες εκθέσεις του ΚΕΕΛΠΝΟ, πως την εποχή της «ελπίδας» τα βαριά κρούσματα και οι θάνατοι από γρίπη αυξήθηκαν αλματωδώς. «Κατά την περίοδο γρίπης 2014-2015 καταγράφηκαν 248 σοβαρά κρούσματα εργαστηριακά επιβεβαιωμένης γρίπης... και καταγράφηκαν 111 θάνατοι... 

Κατά την περίοδο γρίπης 2015-2016 καταγράφηκαν 435 σοβαρά κρούσματα εργαστηριακά επιβεβαιωμένης γρίπης... και καταγράφηκαν 197 θάνατοι».

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν είχε στόχους. Είχε γινάτια. Βεβαίως, κάποιοι μασκάρεψαν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα σε γινάτια, για να έχουν την υποστήριξη του όχλου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το γεγονός, πάντως, είναι πως οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για όλα τα προβλήματα δεν πρότειναν κάποια λύση. 

Πάντα επιδείκνυαν κάποιον ένοχο: τη «Μαντάμ Μέρκελ», τους «συντηρητικούς κύκλους της Ευρώπης», τον νεοφιλελευθερισμό, τους καναλάρχες, τους δημοσιογράφους, όποιον τέλος πάντων είχαν πρόχειρο. Αφιόνισαν τον κόσμο με συνθήματα «ή εμείς ή αυτοί», για να κρύψουν την αδυναμία τους να προτείνουν κάτι που δεν ήταν αυταπάτη.

 Διότι και η Μαντάμ Μέρκελ είναι υπαρκτή κι έχει τη δική της πολιτική ατζέντα, και οι «συντηρητικοί κύκλοι της Ευρώπης υπάρχουν», και χιλιάδες είναι τα εμπόδια για την άσκηση οποιασδήποτε πολιτικής που κάποιος θεωρεί αγαθή. Μόνο που ένα σοβαρό κόμμα δεν τα εξορκίζει στα πρωινάδικα της τηλεόρασης. Τα εντάσσει στον σχεδιασμό του και πράττει αναλόγως με τους συσχετισμούς δυνάμεων. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει απραξία, δεν σημαίνει ότι δεν ανοίγει μέτωπα.

 Σημαίνει ότι διαλέγει τα μέτωπα και δημιουργεί ευνοϊκούς συσχετισμούς δυνάμεων για να κερδίσει.

Στους καφενέδες της μεταπολίτευσης όπου ανδρώθηκαν πολιτικώς τα βλαστάρια της δρακογενιάς δεν χρειάστηκε ποτέ να μελετήσουν ούτε τα καλά, αλλά ούτε καν τα κακά του συστήματος στο οποίο ζούμε. Βρήκαν έτοιμη προίκα από τις φιλοσοφικές και πολιτικές επεξεργασίες της παρελθούσης Αριστεράς και τη λιάνισαν σε συνθήματα. 

Κι επειδή τα συνθήματα είναι εκ φύσεως πολύ ρηχά για να περιγράψουν την όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα, το κομμάτι που έμεινε ανεξήγητο άρχισε να γεμίζει με συνωμοσιολογία. Πήρε και το αυτί τους κάτι περί «κατασκευής της συναίνεσης» από τον Νόαμ Τσόμσκι και άρχισαν να περιφέρουν την οργή τους για τα ΜΜΕ «που τους αδικούν», ενώ στην πραγματικότητα υπήρξαν οι καλύτεροι διακινητές της ρηχής λαϊκιστικής τους ατζέντας.

Θα κάνει χρόνια για να συνέλθει η Αριστερά από το κάζο που της έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έγινε και με τη Δεξιά. Μετά την κατάρρευση του «ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος», το 1974, πέρασε καιρός για να συγκροτήσει τώρα ένα καινούργιο πολιτικό αφήγημα, που απαντά –έστω με ελλείψεις– στις σύγχρονες απαιτήσεις.

 Θα είναι κρίμα, για τον τόπο πρωτίστως, να περάσει και η Αριστερά σαράντα χρόνια σε ιδεολογική έρημο για να φτιάξει κάτι νέο, του οποίου η κεντρική του ιδέα δεν θα είναι το παρελθόν αλλά το μέλλον. Η πρώτη προϋπόθεση είναι να καταλάβει ότι «το σφάλμα δεν βρίσκεται ούτε στα άστρα ούτε σε σκοτεινές δυνάμεις που τους κατατρέχουν, αλλά μέσα τους». 

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

.Η πιο δύσκολη αποστολή

Α​​κούω και ξανακούω ότι «αυτοί δεν πρόκειται να φύγουν ποτέ»... Επειδή ζούμε σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία θα φύγουν και αυτοί, όπως και οι επόμενοι κάποια στιγμή. Πότε ακριβώς, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει, ούτε ασφαλώς και το πώς. Η εποχή των μνημονίων και της κρίσης θα έπρεπε να μας έχει μάθει να μην κάνουμε προβλέψεις. Ο πανίσχυρος της Τετάρτης είναι ο παντελώς ανίσχυρος της Πέμπτης. Το προσδόκιμο ζωής των κυβερνήσεών μας έχει μειωθεί και συνήθως δεν ξεπερνάει τα δύο, άντε δυόμισι χρόνια.

Το πώς πέφτει μία κυβέρνηση και αυτό έχει αλλάξει. Από τεχνικής απόψεως δεν υπάρχει κάποιο «γεγονός» κομβικής σημασίας, όπως π.χ. μια κρίσιμη ψηφοφορία για μέτρα. Η πίεση του κόσμου στον απλό βουλευτή, όμως, δεν αντέχεται πέρα από ένα σημείο.

Εχει αποδειχθεί αυτό επανειλημμένως. Οσο ιδεολογικά ταγμένοι και να είναι οι βουλευτές, όποια ανασφάλεια και να έχουν για το πώς θα βιοποριστούν εκτός Βουλής, φτάνει ένα σημείο που λένε «δεν αντέχω άλλο, καλύτερα να πάω σπίτι μου». Το είδαμε αυτό και στην περίπτωση των 180 της προεδρικής εκλογής του 2015.

Θα φύγει, λοιπόν, και αυτή η κυβέρνηση. Καλό θα ήταν να μη γίνει αυτό «ανώμαλα» και, εν πάση περιπτώσει, να συμβεί αφ’ ότου η χώρα θα έχει μπει σε μια κανονικότητα με το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης. Σε διαφορετική περίπτωση, υπάρχει ο κίνδυνος να μεγαλώσει πολύ η «μαύρη τρύπα» λόγω αστάθειας και αβεβαιότητας και να είναι πολιτικά ανέφικτο και για την επόμενη κυβέρνηση να τη διαχειρισθεί.

Εν τω μεταξύ, όμως, γίνεται ζημιά. Αφήνω κατά μέρος την Παιδεία και άλλους κρίσιμους τομείς όπου η μανία να χαμηλώνουν τον πήχυ συνδυάζεται με μια ασύλληπτη διαχειριστική ανεπάρκεια. Ας πούμε ότι αυτά διορθώνονται. Με κόπο και χρόνο. Αλλά διορθώνονται.

Δύο φαινόμενα θα πάρει πολύ χρόνο να θεραπευθούν. Και έχουν μπολιάσει πολύ βαθιά την ελληνική κοινωνία. Το ένα έχει να κάνει με τον κυνισμό και την απαξία που έχουν καλλιεργηθεί απέναντι σε θεσμούς και αξίες. Αυτό το «ό,τι να ’ναι, αρκεί να κάνουμε τη δουλειά μας» έχει νεκρώσει τα λίγα ζωντανά κύτταρα ευπρέπειας και θεσμικής λειτουργίας που είχαν απομείνει στο νεοελληνικό μας DNA.

 Οταν η κορυφή φέρεται και μιλάει έτσι από τον άμβωνα της εξουσίας, το μήνυμα πάει παντού. Δηλώσεις, βρισιές, απειλές που θεωρούνταν ταμπού από το 1974 και μετά, ακόμη και το οριακό 1989, έχουν γίνει ρουτίνα.

Το δεύτερο που δύσκολα θα ξεπεράσουμε είναι ο διχασμός και η ροπή προς την ακρότητα. Εχει στείλει πολύ κόσμο στα άκρα το τρέχον πολιτικό σκηνικό, από τον Αρχιεπίσκοπο έως μετριοπαθείς διανοούμενους και πολιτικούς.

Αυτή θα είναι η βασικότερη και πιο δύσκολη αποστολή των... επομένων. Να δείξουν εμπράκτως σε έναν εξαθλιωμένο λαό ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, άλλα ήθη, και να ενώσουν μια κοινωνία που δεν ήταν ποτέ τόσο διχασμένη και κατακερματισμένη.

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Εσύ μπορείς να γίνεις Δανός;

Ήταν Σεπτέμβριος του 2009 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε στην ΔΕΘ και υποσχέθηκε ότι θα κάνει την Ελλάδα "Δανία του Νότου". Αυτό που εννοούσε ήταν οι συνθήκες ζωής στη Δανία, όπου οι γιατροί δεν παίρνουν φακελάκι, οι καθηγητές δεν κάνουν ιδιαίτερα, δεν υπάρχουν ούτε στρατιωτικές ούτε μαθητικές παρελάσεις, δεν υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές (αν ένας φοιτητής αποτύγχανε δύο συνεχόμενες φορές στις εξετάσεις έπρεπε να εγκαταλείψει την σχολή), το ποσοστό ανεργίας στην χώρα των 5,5 εκ. κατοίκων είναι μόλις 5%, ενώ το 2008 η Κοπεγχάγη είχε αναδειχθεί ως η φιλικότερη προς τον άνθρωπο πόλη της γης! Επιπλέον, σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια αναδείχθηκε το 2013 ως το κράτος με την χαμηλότερη διαφθορά στον κόσμο, ενώ το 2014 αναδείχθηκε σε "Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης". 

Η τριμηνιαία έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής αποκάλυψε ότι η τρόικα ζητάει από την κυβέρνηση την εφαρμογή του δανικού μοντέλου στην αγορά εργασίας της Ελλάδας. 

Ας δούμε όμως τι ισχύει στην αγορά εργασίας της Δανίας και πώς παρά τα οικονομικά προβλήματα καταφέρνει και κρατά σε μονοψήφια ποσοστά την ανεργία. Το δανικό μοντέλο στηρίζεται στην απόλυτη ευελιξία. Η εργασιακή ασφάλεια είναι στο ναδίρ, αφού οι εταιρίες έχουν το δικαίωμα να πραγματοποιούν μαζικές απολύσεις χωρίς αποζημίωση. Μία επιχείρηση μπορεί να απολύσει από την μία μέρα στην άλλη όλο της το προσωπικό χωρίς να ζητήσει κρατική έγκριση. Αυτή η ευελιξία, βέβαια, της επιτρέπει να προσλάβει ταχύτερα προσωπικό όταν η ζήτηση αυξάνεται, αφού δεν έχει δεσμεύσεις σε περίπτωση οικονομικής δυσχέρειας. Σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον, το κράτος παρέχει υψηλά επιδόματα ανεργίας και στηρίζει πραγματικά τον άνεργο.

Οι άνεργοι στην Δανία είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν μαθήματα μετεκπαίδευσης (πραγματικά, όχι σαν τα μαθήματα κατάρτισης- κοροϊδία που προσφέρουν τα ελληνικά προγράμματα ανεργίας) και να στραφούν σε νέες μορφές απασχόλησης αν ο κλάδος δείχνει σημάδια κορεσμού. Αν ο άνεργος αρνηθεί να παρακολουθήσει τα μαθήματα ή να πάρει τη θέση εργασίας που θα του υποδείξει το γραφείο ευρέσεως εργασίας, τότε χάνει το επίδομα ανεργίας, το οποίο είναι υψηλότατο. 

Ουσιαστικά, ο όρος flexinsurance -δηλαδή ευελιξία με κοινωνική ασφάλεια και προστασία- είναι ο καλύτερος που μπορεί να περιγράψει το δανικό μοντέλο, το οποίο προτείνεται από την τρόικα να εφαρμοστεί στην χώρα μας. Στην Δανία δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των απολύσεων, ούτε στις ώρες εργασίας και το ωράριο, αφού αυτό που κυριαρχεί είναι η κινητικότητα. Όμως, το κράτος προσφέρει ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας για όποιον απολυθεί.

Στο πόρισμα της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τα Εργασιακά προτείνεται ουσιαστικά κάτι αντίστοιχο, στην λογική να υπάρξουν ελαστικές σχέσεις εργασίας σε μία επιχείρηση που αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα (προκειμένου να αποφύγει τις ομαδικές απολύσεις), ωστόσο το κράτος να συμπληρώνει το ποσό που υπολείπεται. 

Στην Ελλάδα των άδειων ταμείων θα μπορούσε το κράτος να συμπληρώνει το ποσό που δεν μπορεί να δώσει η επιχείρηση; Θα μπορούσε να υπάρξει τέτοιο επαρκές δίχτυ ασφαλείας;

Στην Ελλάδα, όπου η ανεργία έφτασε σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το 23,2% και οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.120.843 άτοµα, μπορούν να απελευθερωθούν οι απολύσεις και να μην δίνονται αποζημιώσεις;

Στην Ελλάδα, όπου σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ (Σεπτέμβριος 2016) επίδομα ανεργίας πήραν μόλις 136.123 άνεργοι από το συνολικά 1 εκ. μπορεί να εφαρμοστεί μοντέλο κοινωνικής προστασίας; Όταν ταυτόχρονα το 54,95% σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ είναι μακροχρόνια άνεργοι;

Στην Ελλάδα όπου η κατάρτιση γίνεται από τα αμαρτωλά ΚΕΚ, μπορούμε να μιλάμε στα σοβαρά για μετεκπαίδευση ανέργων;

Στην Ελλάδα όπου όλοι θέλουν να γίνουν γιατροί και φέρνουν πτυχία Ρουμανίας μπορεί στα σοβαρά να πειστεί κάποιος "να στραφεί σε νέες μορφές απασχόλησης αν ο κλάδος δείχνει σημάδια κορεσμού";

Στην Ελλάδα όπου τα στοιχεία του συστήματος Εργάνη δείχνουν ότι τον Σεπτέμβριο οι ευέλικτες μορφές έσπασαν κάθε ρεκόρ με τις νέες συμβάσεις να είναι σε ποσοστό 61,1% μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης και μόλις το 38,9% πλήρους, ενώ παράλληλα απουσιάζει κάθε κρατικός έλεγχος και εργαζόμενοι δουλεύουν 10ωρα με 3ωρες συμβάσεις για ποια ελαστικοποίηση μιλάμε;

Στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχει έλεγχος της επιδοματικής πολιτικής και ενώ δαπανώνται τεράστια ποσά, μένουν ξεκρέμαστοι οι πραγματικά αδύναμοι, μπορούμε να κάνουμε λόγο για ισχυρό κρατικό δίχτυ προστασίας;

Στην Ελλάδα που ο όρος "ευελιξία" άλλαζε σε "κινητικότητα" ή άλλους συνώνυμους προκειμένου να μην προκαλεί αναφυλαξία στους δημοσίους υπαλλήλους, μπορεί να εφαρμοστεί σύστημα "απόλυτης κινητικότητας" χωρίς να κατέβει σε απεργία όλη η χώρα επ' αόριστον;

Η απάντηση είναι απλή και θα έπρεπε να την είχε καταλάβει η τρόικα από καιρό. 

Όχι 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

.Το κοπάδι είναι οι άλλοι

Ζούμε σε μια χώρα η οποία κινείται σ’ ένα εκκρεμές που στη μια του πλευρά βρίσκεται η τερατώδης ρήση του κ. Μπαλτά «η αριστεία είναι ρετσινιά» και από την άλλη πλευρά η άποψη που θεωρεί ότι μόνο οι «επιτυχημένοι της αγοράς» δικαιούνται για να ομιλούν.

Πίσω από την άρνηση της αριστείας κρύβεται μια τεράστια αριστερίστικη ιδεοληψία. Κατ’ αυτήν μεταξύ των ανθρώπων δεν πρέπει να υπάρχουν καθόλου διαφορές, γιατί αυτές παράγουν ανισότητες. Το πραγματικό όνομα αυτής της ιδεοληψίας λέγεται ισοπέδωση των φυσικών και πνευματικών διαφορών. Η πολιτική συνέπεια αυτού του ισοπεδωτισμού μπορεί να ξεκινά από την κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών και να καταλήγει στον ολοκληρωτισμό, στην κατάργηση του πολιτικά άλλου.

Το αντίθετο αυτής της άποψης είναι η απολυτοποίηση της αριστείας και της αξιοκρατίας ως απάντηση στη θεωρία της ρετσινιάς; Φαντάζει προφανές, αλλά δεν είναι. Εδώ κρύβεται μια δεύτερη ιδεοληψία, η οποία πολλές φορές ακούγεται σαν πανάκεια και από τα χείλη κεντροαριστερών. Αξιοκρατία, αξιοκρατία, αξιοκρατία, όπως παλιά κάποιοι άλλοι (ή μήπως οι ίδιοι;) υποστήριζαν το παλιό λενινιστικό «να μαθαίνουμε, να μαθαίνουμε, να μαθαίνουμε».

Ναι και αξιοκρατία και να μαθαίνουμε. Αυτονόητο, Γουότσον. Αλλά τελειώνει εδώ το θέμα; Σε τι διαφέρει αυτή η άποψη από τον κλασικό συντηρητισμό; Υπάρχει αξιοκρατία εκεί όπου δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη για όλους; Σε τελική ανάλυση μόνο οι «άξιοι» αξίζουν;

Ο φόβος να πάνε ορισμένοι της Κεντροαριστεράς ένα βήμα παρακάτω από την αξιοκρατία, αποκαλύπτει πόση ζημιά έχει επιφέρει στο δημόσιο λόγο η ισοπεδωτική ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ. Στο ιδεολογικό πλαίσιο της κυβερνητικής αμφισβήτησης της αριστείας και της αξιοκρατίας, διαμορφώνεται ένας κοινωνικός αυτοματισμός σύμφωνα με τον οποίο για όλα τα δεινά φταίνε όσοι δεν είναι «άριστοι», «μορφωμένοι», «ορθολογιστές»», «τελειόφοιτοι αγγλικών πανεπιστημίων» κλπ.

Όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως σοσιαλδημοκράτες είτε δεν κατανοούν την παγίδα είτε αρνούνται να απαντήσουν με δικά τους εργαλεία, φοβούμενοι μήπως κατηγορηθούν ως αρνητές της αξιοκρατίας. Χάνουν έτσι διπλά. Και στα μεσαία αλλά και στα κατώτερα στρώματα.

Η ιδεοληψία που απολυτοποιεί και θεματοποιεί την αξιοκρατία οδηγεί σε φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού. Σύμφωνα με αυτόν τον κοινωνικό αυτοματισμό, οι υπεύθυνοι της κρίσης, εκτός των πολιτικών, είναι και όσοι δεν έχουν γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες, όσοι δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τους ρυθμούς της ελεύθερης αγοράς. Γι’ αυτούς είναι το δίχτυ ασφαλείας και πολύ τους είναι.

Για μια ιδεολογία που τείνει να καταλάβει ευρύ φάσμα της κοινωνίας μας το άτομο είναι υπεύθυνο για τη μοίρα του και τίποτα δεν μπορεί να το σώσει έξω από την ισχύ της αγοραστικής και καταναλωτικής του δύναμης. Στην κοινωνία των «ορθολογιστών καταναλωτών» και όχι των ορθολογικών παραγωγών (Σοσιαλδημοκρατία) δεν είναι το κράτος αυτό που εκφέρει «ετυμηγορίες αποκλεισμού» (Ζίγμουντ Μπάουμαν), αλλά η αγορά που αποκτά πολιτικές εξουσίες.

 Ο καθένας θέλει να μην τον τοποθετούν «στο κοπάδι», και γι’ αυτό εντάσσει τους άλλους στο «κοπάδι». Το διαδίκτυο βρίθει από τους «ορθολογικούς» που τα βάζουν με τους ανορθολογιστές. Αυτοί οι «ορθολογικοί» ξεχνούν ότι βασική αρχή του ορθολογισμού είναι ότι κανένας δεν έχει την αποκλειστική αντιπροσωπεία του ορθολογισμού. Η πάλη για τον ορθολογισμό γίνεται με τα απόλυτα εργαλεία του ανορθολογισμού.

Πρόκειται για πρωτόγνωρες καταστάσεις για την ελληνική μεταπολιτευτική κοινωνία, που προκαλούν εντάσεις και δοκιμάζουν την κοινωνική συνοχή. Υπό το βάρος αυτών των προβλημάτων και κάτω από την επίδραση ενός δημαγωγικού και διχαστικού πολιτικού λόγου, η κοινωνία μας τείνει να παρασύρεται και από τις θεωρίες του κοινωνικού αυτοματισμού, αλλά και από τις θεωρίες περί εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, καθώς και από συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις, που υπονομεύουν τη νηφαλιότητά της και την ικανότητά αναζήτησης εθνικής συνεννόησης –δεν εννοώ συγκυβέρνησης-– για τη διέξοδο από την κρίση.

Φυσικά και δεν υποστηρίζω ότι η έννοια της ατομικής αξιοσύνης και της ευθύνης στερείται νοήματος, αλλά αυτή δεν μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα από τις έννοιες της κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης. Η αξιοκρατία δεν μπορεί να οδηγεί στη θεοποίηση της θεωρίας «το κοπάδι είναι οι άλλοι»

Η απάντηση στον κοινωνικό ισοπεδωτισμό και αυτοματισμό είναι μία. Κάθε άνθρωπος πρέπει να κατέχει τη θέση που του αξίζει, αλλά και κάθε άνθρωπος αξίζει να έχει μια θέση στην κοινωνία. Κανείς «απόβλητος», κανείς δεν είναι «σκουπίδι». 

.Στον δρόμο που χάραξε ο Ιερώνυμος…

Αν κάτι έμαθαν και οι πιο «γάτοι» της ελληνικής επικράτειας, αυτοί που επέζησαν απ’ όλες τις κυβερνήσεις και τις ταραγμένες περιόδους, ειδικά όσοι πλούτισαν εκμεταλλευόμενοι το κράτος, τους πολιτικούς και τις διασυνδέσεις τους, αυτό είναι ότι με τους Συριζαίους δεν βγάζεις άκρη! Αργησαν αλλά το κατάλαβαν! 

Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν τους Ευρωπαίους που προσπαθούν να συμφωνήσουν με τα συμφωνηθέντα και να ολοκληρώσουν τα υπογραφέντα, αλλά άκρη κι αυτοί δεν βρίσκουν; Και τούτο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης Τσίπρα, που δεν ξέρω αν μπορεί να λυθεί με έναν απλό ανασχηματισμό ή αν είναι όλο το πολιτικό τους προσωπικό... «προβληματικό», όπως επιεικώς χαρακτήρισε τον... «εκλιπόντα» κ. Φίλη ο Αρχιεπίσκοπος!

Ο Ιερώνυμος είναι ένας νηφάλιος θρησκευτικός ηγέτης, ο οποίος μάλιστα δεχόταν επικρίσεις απ’ όσους θέλουν να εκμεταλλεύονται πολιτικά την Εκκλησία ότι δεν σήκωνε... μπαϊράκι κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως η δουλειά του Αρχιεπισκόπου και Προκαθήμενου της Ελλαδικής Εκκλησίας δεν είναι να στηρίζει ή να ρίχνει κυβερνήσεις, αλλά να υπερασπίζεται την Πίστη και την Πατρίδα, μια που, όπως τα ’φερε η Ιστορία μας, αυτά τα δύο πάνε μαζί... 

Δυστυχώς τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα του Αρχιεπισκόπου δεν σεβάστηκε το νέο κυβερνών κόμμα και νόμισε ότι θα μπορούσε να κοροϊδεύει επ’ άπειρον. Καταρχάς, η επιλογή Φίλη από μόνη της ήταν, όπως έχουμε πει και ξαναπεί, προσβλητική και για τη Θρησκεία και για την Παιδεία, μια που οι απόψεις του ήταν πολύ ακραίες και ενάντιες στο αντικείμενο με το οποίο καλούνταν να ασχοληθεί. 

Επρεπε να κάνει πράγματα τα οποία δεν πίστευε, ή να υποκριθεί ότι τα πιστεύει ή, εν πάση περιπτώσει, να ζει έναν προσωπικό διπολισμό. Βεβαίως αυτό δεν συνέβη μόνο με τον Φίλη. Αν δεν μας κόστιζε κάποια εκατομμύρια την ημέρα, θα ήταν σχεδόν διασκεδαστική και η περίπτωση Τσακαλώτου, ο οποίος το πρωί υπογράφει ό,τι του φέρνει μπροστά του το κουαρτέτο και το απόγευμα πάει στους «53+» και καταγγέλλει τον... εαυτό του!!! Οπως όλοι τους σχεδόν! 

Οι αρμόδιοι υπουργοί για την Ανάπτυξη ήταν εναντίον των επενδύσεων, οι περί την Υγεία... αρρωσταίνουν όλο τον κόσμο με τις ασχήμιες και τη ρύπανση που προκαλούν, και από την άλλη στον τομέα... Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ έχουν βάλει αρμόδιο τον συμπαθή σε όλο τον αναρχοαυτόνομο χώρο κ. Λάμπρου, γνωστό για την ενεργή ανάμειξή του στην υπεράσπιση ακραίων στοιχείων, ακόμη και ελεγχόμενων για τρομοκρατική δράση. 
Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε η Πρώτη φορά μαϊμού Αριστερά στην Εκκλησία είναι χαρακτηριστικότατος της αναξιοπιστίας της και του πόσο την πλήρωσε.

 Την ίδια ώρα που ο Αρχιεπίσκοπος συμφωνούσε με τον πρωθυπουργό, με εγγυητή τον Πάνο Καμμένο, ο οποίος δήλωσε δημόσια ότι θα έριχνε τον Τσίπρα αν του το ζητούσε ο Ιερώνυμος, ο υπουργός Παιδείας έκανε τάχα μου ότι συμφωνεί, αλλά ταυτόχρονα διέρρεε πως είναι άλλο τα βιβλία και... άλλο ο τρόπος διδασκαλίας (ενώ ολόκληρος πρωθυπουργός προσπαθούσε να δείξει ότι είναι ρεαλιστής, ο Φίλης του την έβγαινε από τα αριστερά με πονηριά). Κορόιδευε δηλαδή και τον ίδιο τον Ιερώνυμο και όλον τον κόσμο, κάπως σαν τον Κατρούγκαλο που έλεγε ότι άλλο πράγμα είναι η ανυποχώρητη δέσμευσή του να μη μειωθούν οι συντάξεις και άλλο το ότι κόπηκαν. 

Ενέπαιζε προκλητικά τους δυστυχείς συνταξιούχους πιστεύοντας ότι έχουν περιορισμένες δυνατότητες αντίδρασης, παρότι κανείς δεν θα έπρεπε να υποτιμά την οργή τους για τον επαναλαμβανόμενο εμπαιγμό, αφού με τη μαγκούρα γίνεσαι στο πι και φι Μαδούρο. Η Εκκλησία, όμως, είναι τελείως διαφορετική περίπτωση. Αποδείχτηκε ότι αρκεί να βήξει ο Αρχιεπίσκοπος για να πάθει πνευμονία το Μαξίμου, αν θέλει να απευθύνεται ακόμη σε ένα έστω 15%, και όχι στο 3% που είναι αρεστός ο Φίλης. Τι είπε ο Ιερώνυμος; ΤΕΡΜΑ Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ! Καθαρά, δυνατά και αντρίκεια. 

Μακάρι να το είχαν πει κι άλλοι ταγοί της ελληνικής κοινωνίας, έκαστος στον χώρο του, όταν τέθηκε επί τάπητος το ζήτημα αν μπορούν ή όχι να εμπιστευτούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξαν οι καλοπροαίρετοι που προσέτρεξαν σε διάλογο με την ψευδαίσθηση ότι επιτέλους πολιτικοί είναι κι αυτοί, αλλά και οι πονηροί που θεώρησαν ότι αρκεί να εναγκαλιστούν μαζί τους, να τους κολακέψουν, ή ίσως ακόμη και να τους εξαγοράσουν. Και οι μεν και οι δε διαψεύστηκαν παταγωδώς, αλλά συνέβαλαν καθοριστικά στην από κάθε άποψη μεγάλη εκτροπή που ζούμε. Ούτε από εχθρούς, ούτε από φίλους καταλαβαίνει το περίεργο αυτό πολιτικά μπάσταρδο εξωνημένο κόμμα, τερατογέννημα θρέμμα του Μνημονίου. 

Οχι γιατί δεν θέλει ή δεν μπορεί, αλλά γιατί είναι από τη φύση του έτσι. Οχι από χαζομάρα. Γενικώς δεν δύνανται να ξέρουν τι τους γίνεται διότι δεν έχουν πια ταυτότητα, στόχο και στρατηγικό σχεδιασμό πέρα από την εξουσία αυτή καθαυτή για την οποία, όπως αποδείχθηκε, πουλάνε ακόμα και τη μάνα τους. Επίσης, δεν ξέρουν πού τους παν τα τέσσερα σε βασικά αλλά κρίσιμα θέματα. Οχι... στα ισάριθμα κανάλια, αλλά συνολικά λόγω απειρίας, κοινωνικών συμπλεγμάτων, ιδεοληπτικής ημιμάθειας και εξυπνακισμού. Νομίζουν ότι μπορούν να παραμυθιάζουν και να κοροϊδεύουν τους πάντες για πάντα. Ε, δεν πάει έτσι. ΤΕΡΜΑ Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ!

Τα ίδια έκαναν και με τους δικαστές. Τους πρόσβαλαν, τους έταξαν δημόσια (!)... χρήμα με ουρά πριν από κρίσιμες αποφάσεις, τους κατηγόρησαν αμέσως μετά -επειδή δεν υπέκυψαν- ότι είναι εχθροί του λαού και τέλος... τους εκδικήθηκαν παίρνοντας πίσω τα «δώρα» εξαγοράς συνειδήσεων που υποτίθεται ότι θα έδιναν. 

Να, όμως, που οι ίδιοι οι δικαστές είχαν αρνηθεί προκαταβολικά για λόγους αξιοπρέπειας αλλά και επειδή κατάλαβαν ότι κανείς δεν βγάζει άκρη με τον ΣΥΡΙΖΑ παρά μόνο οι εχθροί της Ελλάδας. Γι’ αυτούς, ναι, είναι λουκούμι! Τούρκοι, Αλβανοί, όλοι μύρισαν «πελάτη» και έχουν ξεσηκωθεί. Χτύπα ξύλο μη βρουν ή τους δοθεί καμιά ευκαιρία.

Θέμος Αναστασιάδης
Πρώτο Θέμα