.Η κυβέρνηση πληρώνει τώρα το δικό της τίμημα

Εγκλωβισμένη στις δικές της πράξεις και παραλείψεις στο ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών βρίσκεται μετά την απόφαση του ΣτΕ η κυβέρνηση, η οποία, ύστερα από τη γενικότερη κατακραυγή, προσπαθεί να ρίξει τους τόνους απέναντι στους δικαστές και να ανεβάσει αντίστοιχα τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση.

Σε κάθε περίπτωση, ο αιφνιδιασμός από την απόφαση αντισυνταγματικότητας του νόμου Παππά είναι απόλυτος και γεννά εκνευρισμό που μεταδίδεται σε πολλαπλά επίπεδα στο κυβερνητικό στρατόπεδο. 

Μετά τις πρώτες επιθετικές δηλώσεις υψηλόβαθμων στελεχών, ακολούθησε η διαρροή από το Μαξίμου ότι «ο ανασχηματισμός δεν είναι στις άμεσες προτεραιότητές μας», κάτι που σημαίνει ότι θα καθυστερήσει για τουλάχιστον μία εβδομάδα ακριβώς για να μην ανοίξουν και ενδοκυβερνητικά/εσωκομματικά μέτωπα με ανοιχτό αυτό των αδειών.

Ταυτόχρονα, «ξεκρέμαστοι» βρέθηκαν οι βουλευτές και τα στελέχη που κλήθηκαν να υπερασπιστούν τις θέσεις της κυβέρνησης στα τηλε-παράθυρα, αφού δεν υπήρχε καν κεντρικό επιχείρημα και υπερασπιστική γραμμή μετά το κάζο του ΣτΕ.

Την ίδια στιγμή, το μέτωπο με τους δικαστές κορυφωνόταν με πρωτοφανή οξύτητα, αφού ουδέποτε τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει τέτοιας σφοδρότητας σύγκρουση ανάμεσα στην εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία, με ανακοινώσεις-απαντήσεις των δικαστικών ενώσεων απευθείας προς την κυβερνητική εκπρόσωπο.

Για το λόγο αυτό, η Όλγα Γεροβασίλη υποχρεώθηκε να δηλώσει σήμερα το απόγευμα ότι «η κυβέρνηση δεσμεύεται από τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή όχι με αυτές».

Παράλληλα, οι εξελίξεις πλέον μεταφέρονται σε αμιγώς πολιτικό πεδίο, αφού τη Δευτέρα στη Βουλή θα κατατεθεί η νέα νομοθετική ρύθμιση για τις άδειες και ταυτόχρονα θα γίνει η πρώτη πρώτη προσπάθεια συγκρότησης του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής (σ.σ.: ήδη ορίστηκε για τις 17.00΄ της Δευτέρας).

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της Όλγας Γεροβασίλη:

«Η Κυβέρνηση δεσμεύεται από τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, ανεξάρτητα αν συμφωνεί η όχι με αυτές. Γι΄ αυτό και σπεύδει για μια ακόμα φορά στην συγκρότηση ΕΣΡ, προκειμένου να είναι αυτό που θα διεξαγάγει τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, μετά την δημοσιοποίηση της απόφασης του ΣτΕ, που σύμφωνα με πληροφορίες το ορίζει ως αρμόδιο.

Απομένει να φανεί αν και τα κόμματα της Αντιπολίτευσης θα αρθούν στο ύψος των συνταγματικών τους υποχρεώσεων ή για ακόμα μία φορά θα επιμείνουν να υπονομεύουν την συγκρότηση του ΕΣΡ, προκειμένου να διαιωνίζεται η ασυδοσία στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Και αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει απολύτως καμία προσχηματική δικαιολογία».

Των εξελίξεων αυτών προηγήθηκε ευρεία σύσκεψη στο Μαξίμου υπό τον πρωθυπουργό, με τη συμμετοχή των υπουργών Δικαιοσύνης, Εργασίας και Επικρατείας, του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης και της κυβερνητικής εκπροσώπου.

.Μπέσα και τσίπα είναι άγνωστες λέξεις για Παππά και Τσίπρα

Ένας από τους λόγους που έγινε όλο αυτό το νταβαντούρι με τις άδειες ήταν το μίσος για το Mega. Καλώς ή κακώς το κανάλι ταυτίστηκε με τη διαπλοκή, ο Τσίπρας το κατάλαβε αυτό κι έπαιξε με το συναίσθημα του κόσμου. Από την άλλη, Μεγάλο Κανάλι δεν είναι οι πριμαντόνες του, δεν είναι ο Πρετεντέρης, η Τρέμη και η Σαράφογλου που έτσι κι αλλιώς εγκατέλειψαν το καράβι πριν βουλιάξει. Είναι και οι 500 οικογένειες που ζούσαν από αυτό, εργαζόμενοι των 1.000 ευρώ κι όχι των 30.000 που έπαιρναν κάποιοι στις καλές ημέρες.

Το Mega έκλεισε γιατί το ήθελε η κυβέρνηση, όσο κι αν ο μεγαλομέτοχος Φώτης Μπόμπολας είπε ότι έκλεισε από τους μετόχους. Το κανάλι το εγκατέλειψαν οι μέτοχοι, και κυρίως η οικογένεια Μπόμπολα ως «λύτρα» στον Νίκο Παππά. Ένα δούναι και λαβείν ήταν και τίποτε άλλο. Η κυβέρνηση ζήτησε να κλείσει το κανάλι για να έχει στο τσεπάκι της τη μεγάλη νίκη, ο δε Μπόμπολας για να τον αφήσουν ήσυχο σε διάφορα δικαστικά ανοίγματα που είχε η οικογένεια και για να σώσει τον Πήγασο ο οποίος έχει τις εφημερίδες, το πρακτορείο και τα εκτυπωτικά στην Ίριδα. 

Αλλά σιγά μην υπήρχε μπέσα από την πλευρά του Μαξίμου. Του έταξαν αλλά τον άδειασαν κι αυτό που έμεινε είναι το κουφάρι της ναυαρχίδας του, του Έθνους που έχει ξεφτιλιστεί στο Πανελλήνιο αφού η Αυγή μπροστά της είναι… δεξιά. Ευθύνη για τη στροφή αυτή σε μια δημοκρατική εφημερίδα από την οποία έχουν περάσει σπουδαίες πένες έχει βασικά ο διευθυντής της, κολλητός με τους Συριζαίους, αλλά και κάποιος άσχετος που το παίζει δημοσιογράφος ο οποίος έχει τόση σχέση με τη δημοσιογραφία όσο η Πάολα με τον Οδυσσέα Ελύτη.

Εν πάση περιπτώσει η υπόθεση του Mega έχει πολύ ψωμί μετά από την απόφαση του ΣτΕ. Ακόμη και «μισητό» κανάλι έχει κερδίσει τις καρδιές του κόσμου χάρη στα εκπληκτικά σήριαλ που έχει, χάρη στην εντυπωσιακή ταινιοθήκη του την οποία εποφθαλμιούν πολλοί μνηστήρες. Αν δηλαδή σοβαρεύονταν οι μέτοχοι, δηλαδή Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης και Ψυχάρης κι έφτιαχναν ένα καλό ενημερωτικό χωρίς τα βαρίδια του παρελθόντος, το κανάλι θα σάρωνε ξανά και δεν θα άφηνε τα One και τα ρώσικα να του πάρουν τα σκήπτρα.

Είναι η ώρα λοιπόν να αποφασίσουν οι μέτοχοι τι θα κάνουν. Αν θα συνεχίσουν οι ίδιοι βάζοντας λεφτά ή βρίσκοντας επενδυτή ή αν θα κάνουν το χατίρι του Παππά και θα κλείσουν το κανάλι φεσώνοντας τις τράπεζες και ταυτόχρονα αφήνοντας στο δρόμο τους εργαζόμενους, απλήρωτους και χωρίς αποζημίωση. Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο του Μπόμπολα καθώς οι άλλοι δύο έχουν κάθε λόγο να… μισούν τους παπατζήδες. Το θέμα είναι αν θα αφήσουν να κλείσει ένα κανάλι που ήταν ενοχλητικό στον ΣΥΡΙΖΑ κι αν θα γίνουν υπόγειες συνεννοήσεις ξανά. Όμως, θα πρέπει να θυμούνται ότι μπέσα και τσίπα είναι άγνωστες λέξεις για Παππά και Τσίπρα αντίστοιχα.

.Το ΣτΕ έγραψε ιστορία!

Φανταστείτε σκηνικό στο σαλόνι του Μαξίμου με την τηλεόραση που παίζει μόνο ΕΡΤ. Ο πρωθυπουργός βλέπει Παναθηναϊκό στο μπάσκετ που παίζει με γερμανική ομάδα και φωνάζει «άντε παλικάρια μου. Νικήστε τον Σόιμπλε». Ασχέτως αν στην ομάδα ζήτημα να παίζουν ένας – δύο Έλληνες.

Η ΕΡΤ έχει πάρει φωτιά μαζί με τα καλάθια, ο βάζελος νικά με μεγάλη ανατροπή και ο Αλέξης περιμένει να μάθει από την ΕΡΤ την απόφαση του ΣτΕ ελπίζοντας ότι ο φίλος του ο Νίκος… Παππάς κι όχι ο Καλάθης, θα βάλει τρίποντο στο παραπέντε. Όσο η ΕΡΤ παίζει άλλα αντί άλλων, στο σαλόνι μπαίνει η Όλγα η ναζιάρα μαζί με τον σκληρό Νίκο και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

-Παππάς: «Πρόεδρε. Τον ήπιαμε».

-Τσίπρας: «Τι εννοείς Νίκο; Έκανες μ…α και τώρα πρέπει να ζεστάνω το ελικόπτερο»;

-Παππάς: «Αλέξη, την βάψαμε. Οι δικαστές μας πήραν και τα σώβρακα και πώς θα κυκλοφορήσουμε».

-Τσίπρας: «Βάλε την Όλγα από την Άρτα που δεν καταλαβαίνει και πολλά να κάνει μια δήλωση και πάμε για ύπνο. Κάνε και εσύ μια οργισμένη δήλωση από αυτές που ξέρεις, τις αλαζονικές και από αύριο βλέπουμε».

-Όλγα: «Πρόεδρε και Νικολάκη. Τέτοιο πατατράκ ούτε ο βασικός μέτοχος δεν ήταν. Που να πάω μπροστά στην κάμερα έτσι που είμαι τώρα. Δύο τίλια θέλω για να ηρεμήσω».

-Παππάς συνεχίζει παραληρώντας: «Πρόεδρε τον ήπιαμε».

Κι έτσι το ΣτΕ έγραψε ιστορία αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν παντελονάτοι δικαστές και γυναίκες με δέκα τόνους κοχόνες. Που δεν υποκύπτουν, δεν εκβιάζονται και δεν δωροδοκούνται από τα παιδάκια της δραχμής και της διαπλοκής. Τελικά απέδειξαν ότι υπάρχουν δικαστές και στην Αθήνα και τολμούν να τα βάλουν με ένα ολόκληρο σύστημα που έχει απλώσει παντού τα πλοκάμια του.

Η απόφαση είναι μια δεινή στρατηγική και επικοινωνιακή ήττα της κυβέρνησης. Πρόκειται για το πρώτο ηχηρό χαστούκι στα μούτρα του πρωθυπουργού, αλλά κυρίως του τζάμπα μάγκα Νίκου Παππά ο οποίος συνεχίζει να είναι επιθετικός και αλαζόνας. Κάποιος θα πρέπει να του πει ότι οι μέρες της αφθονίας του είναι μετρημένες.

Αν είχε φιλότιμο ο κ. Παππάς θα είχε παραιτηθεί, αλλά που χάθηκε το φιλότιμο για να το βρει αυτός. Πρόκειται για προσωπική του ήττα η οποία θα έπρεπε να τον έχει στείλει σπίτι του. Δύο χρόνια υπουργός και δεν είχε να ασχοληθεί με τίποτε άλλο παρά μόνο με τις τηλεοπτικές άδειες. 

Ο αυταρχικός τρόπος που επέλεξε να πολιτευτεί, η προσπάθεια δημιουργίας νέας διαπλοκής, η πέραν πάσης αμφιβολίας αντισυνταγματική νομοθετική πρωτοβουλία του και η επιμονή του σ’ αυτήν παρ’ ότι του το έλεγαν όλοι, προκάλεσε μείζονα κρίση στην κυβέρνηση. 

Πολλοί βουλευτές που τολμούν πνέουν μένεα κατά του Παππά και των οσφυοκαμπτών που τον ακολουθούν, δηλαδή Κρέτσο, Γεροβασίλη και μιας ομάδας σκληροπυρηνικών βουλευτών και πληρωμένων troll που παίζουν μόνο τον πολυαγαπημένο τους Παππά.

Ο κ. Τσίπρας αν ήταν πραγματικός ηγέτης θα τον είχε πετάξει με τις κλωτσιές από την κυβέρνηση. Αν δεν ήθελε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός να καταλήξει έτσι η υπόθεση τότε εγκλωβίστηκε στις υποσχέσεις που του είχε δώσει ο υπουργός και φίλος του. Η κυβέρνηση υφίσταται μια ήττα μοναδική στα χρονικά που ουσιαστικά αποτελεί το πρώτο ξήλωμα στο πουλόβερ της αριστεράς.

Η πρωτοφανής επίθεση κατά των δικαστών από τη Γεροβασίλη, η οποία στην Άρτα δεν έμαθε να σέβεται θεσμούς. Η αντεπίθεση που σάλπισε ο Παππάς από την ΕΡΤ λέγοντας ότι δεν πρόκειται να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση, η προαναγγελία νομοθετικής πρωτοβουλίας και γενικότερα το επιθετικό παιχνίδι που παίζει η κυβέρνηση είναι δείγματα εκνευρισμού.

Και ταυτόχρονα πανικού για την επόμενη ημέρα. Ξέμειναν από Καλογρίτσα, τώρα θα ξεμείνουν και από Μαρινάκη, πώς θα το αντέξουν;

Επιτέλους, η κυριαρχία των Τσίπρα – Παππά αμφισβητείται ξεκάθαρα. Οι πρόωρες εκλογές είναι μονόδρομος. Η Χούντα της αριστεράς όσο κι αν υβρίζει, επιτίθεται, εκβιάζει ή προκαλεί, πνέει τα λοίσθια. Κάποια στιγμή θα ξεφορτωθούμε τους Παππάδες και τα παπατζιλίκια τους και θα είναι μια κακή ανάμνηση. Ή μήπως θα έχουν κάνει τεράστια ζημιά που θα τους πληρώνουμε για χρόνια;

.Μόνο με επανάσταση θα πέσει!

Σε μια πρωτοφανή επίθεση κατά της Δικαιοσύνης, στη γραμμή Γεροβασίλη – Παππά, έχουν επιδοθεί από χθες το βράδυ τα Συριζαίϊκα πληρωμένα πιστόλια της δημοσιογραφίας ή καφρίλας της Αριστεράς. 

Δεν τους άρεσε η απόφαση και φυσικά δεν την σέβονται σε καμιά περίπτωση αν δει κανείς άλλωστε την πρωτοφανή επίθεση των δύο υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ κατά του ΣτΕ. Το τι λέει ο Λαζόπουλος ουδόλως έχει σημασία, ποιος ασχολείται με έναν γελωτοποιό; Το χειρότερο είναι αυτή η αριστερή φάρα των δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης γενικότερα που έφαγαν μεγάλη ήττα μετά από τη χθεσινή ιστορική απόφαση.

Χωρίς να μπαίνουν στην ουσία της απόφασης, ότι δηλαδή ο νόμος Παππά ήταν καταφανώς αντισυνταγματικός και θα ήταν δικαστική εκτροπή μια διαφορετική απόφαση, μιλούν ουσιαστικά για «απόφαση με πολιτικά κίνητρα». Το ένα πληρωμένο… στυλό του ΣΥΡΙΖΑ ρίχνει τσιτάτα από τον Μαρξ και το Κομμουνιστικό μανιφέστο: «Το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο», γράφει και στη συνέχεια λέει και το εξής: «Αυτό όμως συμβαίνει όταν οι δικαστές νιώθουν ότι έχουν να κάνουν με ισχυρή κυβέρνηση που δεν απειλείται και έχει μπροστά της μεγάλη περίοδο ζωής.

Αν πεισθούν για διάφορους λόγους ότι κλονίζεται και ότι μπορεί να πέσει από στιγμή σε στιγμή θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να επιταχύνουν την πτώση της ώστε να δώσουν διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης σ' αυτούς που θα την διαδεχθούν. Φαίνεται ότι η πλειονότητα των δικαστών του ΣτΕ πιστεύει ότι η κυβέρνηση μετράει μέρες».

Ένας άλλος πληρωμένος από την αριστερά συνταξιούχος γράφει: «Με τα διαπλεκόμενα σκυλιά να γαβγίζουν ένα γύρω, αλλά με το καραβάνι, κουτσά – στραβά, να προχωρά. Και με μόνο τρείς ψήφους του ΣτΕ να φράζουν το μονόδρομο προς την αλλαγή του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου της χώρας…

Ο άλλος, ο πιο αστείος της υπόθεσης αλλά άκρως επικίνδυνος μιλά για κράτος δικαστών και για αΣΤΕρια της πολιτικής, προφανώς θέλοντας να μας πει ότι η απόφαση είναι άκρως πολιτική κι όχι με βάση το Σύνταγμα. Έχασε και αυτός την καραβάνα φαίνεται και πονάει.

Ο αριθμός των «πονεμένων» παπατζήδων είναι αρκετός. Φρόντισε ο Παππάς να τους εκπαιδεύσει καιρό τώρα πως θα στηρίζουν το σύστημα και πώς θα κρατήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Δημοσιογράφοι της φάπας και αναλυτές για ένα πενηνταράκι που θα τους ρίξει η κυρά Όλγα πνέουν μένεα κατά των δικαστών, αλλά δεν υπεισέρχονται στην ουσία της υπόθεσης:

Έπρεπε ή όχι το ΕΣΡ να κάνει τον διαγωνισμό κι όχι ο κάθε παπατζής; Αυτό έκριναν οι δικαστές και γι’ αυτό ψήφισαν την κατεδάφιση του νόμου.

Πρέπει να έχουμε δικαστήρια που θα αποφασίζουν ή να κάνουν κουμάντο μόνον οι υπουργοί και οι βουλευτές; Αν δηλαδή λογοκρίνουμε τις δικαστικές αποφάσεις που δεν μας αρέσουν τότε τι πρέπει να κάνει ο απλός πολίτης που λιώνει κάθε μέρα στην Ευελπίδων αναζητώντας το δίκιο του;

Άραγε όλα αυτά τα πληρωμένα παιδάκια της δημοσιοκαφρίλας τι θα πουν αν κριθεί π.χ. συνταγματικό το μνημόνιο της αριστεράς που με κωλοτούμπα απίστευτης τεχνικής ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα πουν ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος οδήγησαν τους δικαστές σε τέτοια απόφαση; Δυστυχώς γι’ αυτούς και ευτυχώς για όλους μας a la cart Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει.

Μιλούν όλοι για επιστροφή στην ανομία και στη διαπλοκή. Μπορεί να έχουν δίκιο και οι πρώην καναλάρχες να είναι όντως διαπλεκόμενοι. Αλλά γιατί μιλάνε όλοι αυτοί; Για το νέο τοπίο που θα έφερνε ο Παππάς με Μαρινάκη, Σαββίδη και με δύο από τους παλιούς διαπλεκόμενους καναλάρχες; Για ποια καθαρότητα του τοπίου μιλάμε άραγε;

Χάνονται, λένε 250 εκατ. ευρώ, κλαίνε τα παιδάκια στους παιδικούς και οι γριούλες που θα χάσουν το επίδομα. Βρε δεν ντρέπεστε άθλιοι υποκριτές; Που ήσασταν όταν ο Τσίπρας κατεδάφιζε τους μισθούς και τις συντάξεις; Που χαθήκατε βλέποντας τα γεροντάκια να μην παίρνουν ευρώ από τα ΑΤΜ; Και γιατί σας έπιασε πόνος για τα παιδάκια που δεν θα πάνε σε παιδικούς σταθμούς; Τα δικά σας μια χαρά θα πάνε στους ιδιωτικούς που πληρώνετε αλλά δεν το λέτε. Ρωτήστε τον αρχηγό σας και πρωθυπουργό μας…

Έχουμε πόλεμο λέει ο Πολάκης αλλά η Αριστερά ξέρει να πολεμάει μας απειλεί. Τελικά από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Ναι, έχουμε πόλεμο που δεν τέλειωσε ποτέ, ούτε στον Εμφύλιο. Οι κάφροι έχουν έρθει να καταλύσουν κάθε έννοια δημοκρατίας, κράτους δικαίου και ομαλότητας της χώρας. Η στάση τους μετά τον κόλαφο από το ΣτΕ δείχνει ότι πράγματι αυτοί είναι ετοιμοπόλεμοι και δεν θα διστάσουν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Η άλλη πλευρά είναι έτοιμη να πολεμήσει τους ανθρώπους που έχουν ακόμη ως ινδάλματά τους τον Μαδούρο, τον Κιμ και κάτι ανόητους άπλυτους αριστερούς ανά την Ευρώπη;

Σε δηλώσεις του ο Κυριάκος κάλεσε τους πολίτες σε δημοκρατική εγρήγορση και επανέλαβε το αίτημα του κόμματος για άμεση προσφυγή στις κάλπες.

Δυστυχώς δεν αρκεί αυτή η προσέγγιση για να διώξεις τον Τσίπρα και τους μαυροσκούφηδες του Μαξίμου, που είναι έτοιμοι να ποτίσουν με αίμα για μια ακόμη φορά την πατρίδα για να διατηρήσουν την εξουσία.

Μόνο με επανάσταση θα πέσει ο αυταπατημένος απόγονος των ηττημένων κομμουνιστών, που κάνουν τα πάντα για την καρέκλα επειδή τους καταδυναστεύει το σύνδρομο της Βάρκιζας. Η άρνηση δηλαδή παράδοσης της εξουσίας για δεύτερη φορά. Και θα το πάνε μέχρι τέλους. Μην αυταπατάστε. Αυτοί είναι οι αριστεροί και θα κάνουν τα πάντα για να εδραιώσουν το καθεστώς τους.

Η δεξιά πρέπει να κηρύξει για ακόμα μία φορά επανάσταση κατά της κόκκινης απειλής και να την στείλει και πάλι στα μαύρα κατάστιχα της ιστορίας.

Μπορεί ο Κυριακός να ηγηθεί μιας αστικής επανάστασης για να φύγουν οι καθεστωτικοί ολετήρες;

Οψόμεθα...

.Θεσμοί και «ανθρωπάκια»

Ε​​δώ και μερικές δεκαετίες το πολιτικό μας σύστημα είχε αποφασίσει να παίζει με τους θεσμούς. Αγνοούσε τις ικανότητες, τη φήμη και το κύρος και επέλεγε «δικούς του» για καίριες θέσεις. Εγιναν πρυτάνεις με τη βοήθεια κομματικών μηχανισμών και συνδικαλιστών άνθρωποι που είχαν μηδενική ακαδημαϊκή προσφορά. Ακόμη και στις Ενοπλες Δυνάμεις βρέθηκαν άνθρωποι στην κορυφή γιατί συνωστίζονταν σε κομματικά γραφεία.

Οι θεσμοί εκδικούνται όμως. Οταν βάζεις «ανθρωπάκια» σε θέσεις-κλειδιά, το πληρώνεις, και  μάλιστα ακριβά. Το κακό είναι ότι το πληρώνει η χώρα στο τέλος.

Εζησα ένα επεισόδιο που συχνά ανακαλώ στη μνήμη μου και κάθε φορά με θυμώνει. Κάνοντας μια έρευνα για την κρίση των Ιμίων, ανακάλυψα ότι μοιραίο ρόλο είχε παίξει ένας ανώτατος αξιωματικός ο οποίος εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 1996 «έλιωσε» κάτω από το βάρος της ευθύνης. 

Τον βρήκα και τον επισκέφθηκα. Είχα απέναντί μου ένα πραγματικό «ανθρωπάκι». Οταν τον πίεσα για να μάθω τι συνέβη, άρχισε να κλαίει και μου είπε αφοπλιστικά «το ξέρω ότι δεν έπρεπε ποτέ να έχω γίνει.., το κόμμα με έκανε. Τα έχασα εκείνο το βράδυ, τι να σας πω άλλο;». Η Ελλάδα πλήρωσε, λοιπόν, σε ένα βράδυ το βαρύ τίμημα για την απόφαση κάποιων πολιτικών να διορίσουν τον «δικό τους» και όχι τον καλύτερο σε μια στρατηγική θέση του σκληρού πυρήνα του ελληνικού κράτους.

Οι θεσμοί εκδικούνται και με άλλους τρόπους. Κάποιος αποφασίζει να διερευνήσει τα κριτήρια προσλήψεων σε ευαίσθητους τομείς. Είκοσι, τριάντα χρόνια μετά, βρίσκονται λοιπόν στην κορυφή διπλωμάτες, δικαστές, δημόσιοι υπάλληλοι που δεν πληρούν βασικές προϋποθέσεις. Γνωρίζοντας όμως την ανεπάρκειά τους, κρύβονται πίσω από κομματικά και συνδικαλιστικά οχυρά και προχωρούν.

Ευτυχώς, υπάρχουν οι πολλές εξαιρέσεις. Το ελληνικό κράτος λειτουργεί και στέκεται όρθιο χάρη στις εξαιρέσεις. Στους άξιους δικαστές, αξιωματικούς, γιατρούς, καθηγητές που δυσκολεύονται να πληρώσουν το στεγαστικό τους, αλλά κάνουν κάθε μέρα το καθήκον τους. Οι πολιτικοί καταλαβαίνουν ενίοτε, ωθούμενοι από το ένστικτο της αυτοπροστασίας, ότι χρειάζονται και οι άριστοι, πού και πού, για να μείνει η χώρα όρθια.

Είναι όμως καιρός να συνειδητοποιήσουν οι κυβερνώντες ότι, με τα παιχνίδια με τους θεσμούς και τα «ανθρωπάκια», μπορεί να έχεις την ψευδαίσθηση ότι ελέγχεις τα πάντα, αλλά κάποτε το πληρώνεις. Γιατί πέρα από τη ζημιά που γίνεται στον τόπο, τα «ανθρωπάκια» έχουν και αυτά ένστικτο επιβίωσης και πάνε προς τα εκεί που φυσάει ο άνεμος.

  ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Ενα κράτος που «μικραίνει» τους θεσμούς του…

Ενα κράτος που «μικραίνει» τους θεσμούς του, σύντομα θα διαπιστώσει ότι με «μικρούς» θεσμούς δεν είναι δυνατόν να γίνουν μεγάλα πράγματα. Η παταγώδης διάψευση της αντιμνημονιακής δημαγωγίας και η βαθιά κρίση νομιμοποίησης της κυβέρνησης λόγω της ριζικής μεταστροφής της, έχουν μια σειρά από αξιακές και θεσμικές επιπτώσεις.

Αυτή η μεταστροφή, η οποία συνέβη ύστερα από την τραυματική σύγκρουση με τα βράχια της πραγματικότητας, ανέτρεψε συνολικά την αφήγηση της κυβέρνησης και μετατόπισε την ατζέντα. Μόνος συνεκτικός κρίκος μεταξύ κυβέρνησης και κόμματος είναι η νομή της εξουσίας, χωρίς διακρίσεις, και αποδεικνύεται ότι ο συμβιβασμός δεν είναι μόνο οικονομικά και κοινωνικά επώδυνος, αλλά κυρίως είναι θεσμικά επώδυνος.
Τίθεται λοιπόν ζήτημα Δημοκρατίας και κράτους Δικαίου;

Σαφώς και τίθεται όταν η κυβέρνηση επιδιώκει την υπακοή των θεσμών στη δική της κρίση. Διότι αυτό δεν γίνεται ούτε καν εις το όνομα της εφαρμογής μιας «ριζοσπαστικής» ή έστω «αριστερής» πολιτικής. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση είναι να εδραιωθεί η εξουσία της, η οποία περνά μέσα από την κυνική και απροκάλυπτη εργαλειοποίηση των θεσμών, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας επικοινωνιακός αντιπερισπασμός και το περιβόητο χτύπημα στη διαπλοκή. 

Διότι πώς αλλιώς μπορεί να εννοηθούν η προσωρινή αδυναμία λειτουργίας του Συμβουλίου της Επικρατείας παρά ως αδυναμία λειτουργίας των εγγυήσεων του κράτους δικαίου και οι δημόσιες τοποθετήσεις ανώτατων δικαστικών λειτουργών για μισθολογικά θέματα, μετά τη συνάντησή τους με τον πρωθυπουργό, αν όχι ως συναλλαγή;

Πώς αλλιώς μπορεί να εννοηθεί η μεταμεσονύκτια κατάθεση και η εσπευσμένη απόσυρση της τροπολογίας Παππά, την ώρα μάλιστα που διεξάγεται η διάσκεψη του ΣτΕ για τη συνταγματικότητα του νόμου που αφαίρεσε από το ΕΣΡ την αρμοδιότητα που έχει εκ του Συντάγματος και περιόρισε τεχνητά τον αριθμό των αδειών, παρά ως επιχείρηση δημιουργίας τετελεσμένων γεγονότων στο τηλεοπτικό τοπίο πριν από την έκδοση της απόφασής του; 

Πώς αλλιώς μπορεί να εννοηθεί η επικοινωνιακή επιχείρηση του πρωθυπουργού και η συγκρότηση επιτροπής από αξιόλογα αναμφίβολα πρόσωπα στον κλάδο τους, αλλά άσχετα με την αναθεώρηση του Συντάγματος, τα όρια της αναθεωρητικής λειτουργίας και άλλα ευαίσθητα, σύνθετα και τεχνικά νομικά ζητήματα, παρά ως λαϊκισμός της συνταγματικής αναθεώρησης; Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι ότι έχουμε μία κυβέρνηση, η οποία «οξύνει» και υπονομεύει συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση το κοινοβούλιο, τη Δικαιοσύνη, τις ανεξάρτητες αρχές, τους θεσμούς, χωρίς την παραμικρή θεσμική αντίληψη και τον σεβασμό στη διάκριση των εξουσιών.

Αυτή η επικίνδυνη περιφρόνηση της αυστηρότητας των θεσμών και των κανόνων, μπορεί να κομίζει -εάν κομίζει- κάποια συγκυριακά οφέλη, αλλά ανοίγει τον ασκό της αυθαιρεσίας.

Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα τα παραδείγματα συστηματικής παραβίασης της συνταγματικής τάξης από την υφιστάμενη κυβέρνηση πληθαίνουν. Η διάκριση των εξουσιών, που αποτελεί τον θεμελιώδη λίθο του κράτους δικαίου, αμφισβητείται στην πράξη.

 Εκείνο που πρέπει να γίνει αντιληπτό σε όλους είναι ότι ισχυροί, αξιόπιστοι, σταθεροί και δημοκρατικοί θεσμοί δεν έχουν μόνο πολιτική σημασία, πέρα από θεμέλιο του κράτους και χαρακτηριστικό της ποιότητας της δημοκρατίας, αλλά αποτελούν κατεξοχήν παράγοντα ευημερίας.Ενα κράτος που «μικραίνει» τους θεσμούς του, σύντομα θα διαπιστώσει ότι με «μικρούς» θεσμούς δεν είναι δυνατό να γίνουν μεγάλα πράγματα.

 ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΥΓΕΝΑΚΗΣ*

.O ΣΥΡΙΖΑ Νο2 (και του Πάνου Καμένου) είναι εδώ!

Ο ΣΥΡΙΖΑ Νο 2 είναι εδώ. Γεννήθηκε στο 2ο Συνέδριο του κόμματος στο οποίο καταδείχθηκε το νέο χαρακτηριστικό του: ούτε στροφή στην σοσιαλδημοκρατία – την οποία ακόμη και ο Δημήτρης Παπαδημούλης αποκήρυξε… -, ούτε στροφή προς τα Αριστερά, την οποία ακύρωσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όταν είπε το περίφημο πλέον «όλοι μαζί τα κάναμε, όλοι μαζί αποφασίζουμε, όλοι μαζί εφαρμόζουμε».

 Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας μηχανισμός εσωτερικών συμβιβασμών με μοναδικό στόχο τη διαχείριση της διακυβέρνησης, για όσο μπορέσει και για όσο αντέξει. Αλλωστε συζήτηση περί συμμαχιών στο εσωτερικό δεν έγινε. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μόνο «εχθρούς» (όπως φάνηκε στις περισσότερες ομιλίες) και έναν ξεκάθαρο σύμμαχο: τον «σύντροφο» Πάνο Καμένο, ο οποίος κρατά στα χέρια του και τις τύχες της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας στο Κοινοβούλιο...

 Το συνέδριο του προηγούμενου τετραημέρου δεν περιελάμβανε καμία ιδεολογική αναζήτηση και αγωνία. Τα κύρια ζητήματα ήταν αν οι βουλευτές θα δίνουν τις αποζημιώσεις τους στο κόμμα και αν θα είναι πρόθυμοι να παραιτηθούν για να υπηρετήσουν το κόμμα. Κυριάρχησε επίσης η προσπάθεια εξεύρεσης ενός κοινού άλλοθι για όσα έχουν γίνει τους τελευταίους 20 μήνες και για να διαμορφωθούν νέες εσωκομματικές ισορροπίες και συσχετισμοί, ώστε το κόμμα να μπει πιο βαθιά στην κυβέρνηση και στο κράτος και να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι.

Και το άλλοθι αυτό ήταν εύκολο: «Αν αποτύχουμε εμείς θα ξαναέλθουν οι άλλοι».

Ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να περιορίσει την δράση των τάσεων και κατάφερε να επανεκλεγεί με ένα ποσοστό ολοκληρωτικό, πέριξ του 93%.

Χρειάστηκε όμως να ακυρώσει και μία ψηφοφορία στην οποία είχε κριθεί ο περιορισμός της παρουσίας κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών στην Κεντρική Επιτροπή. Το έκανε αυτό πιθανώς επειδή έτσι περιοριζόταν και ο δικός του έλεγχος επί του οργάνου. Η επανεκλογή στην Βουλή είναι άλλωστε το ζητούμενο για όλους τους αιρετούς και αυτό είναι πάντα ένα χαρτί στα χέρια του κ. Τσίπρα…

Οι 53+ «κατέβασαν ένα κείμενο από το οποίο απουσίαζαν οι αιχμές και οι (α)γωνίες και κυριαρχούσε η προειδοποίηση «δεν θα γίνουμε το νέο ΠΑΣΟΚ».

Αλλωστε, τι κριτική να ασκήσει η νέα «αριστερή» πτέρυγα του κόμματος, όταν ο άτυπος επικεφαλής της και υπουργός Οικονομικών εφαρμόζει το πιο σκληρό από όλα τα προηγούμενα μνημόνια και διαμηνύει ότι δεν υπάρχουν στο κόμμα«δεξιοί» που εφαρμόζουν πολιτική και «αριστεροί» που ασκούν κριτική; Και όταν οι 53+ την ίδια στιγμή δίνουν μάχες προκειμένου στελέχη τους να διοριστούν στην διοίκηση του Υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων;

 Αν κάτι μπορεί να σημειωθεί ως αξιομνημόνευτο στιγμιότυπο του συνεδρίου, αυτό ήταν η ομιλία του Πανου Σκουρλέτη. Ο υπουργός Ενέργειας είπε και από το κομματικό βήμα ένα δυνατό «όχι» στην ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, ασχέτως αν αυτή έχει ήδη ψηφιστεί με τα τελευταία προαπαιτούμενα.

Υπό αυτήν την έννοια, ο κ. Σκουρλέτης μάλλον ενημέρωσε από το βήμα του συνεδρίου ότι δεν επιθυμεί να παραμείνει στην θέση του και έδειξε ότι ίσως από αυτόν να ξεκινά εν τέλει το ντόμινο του ανασχηματισμού, όποτε και αν γίνει αυτός.

Κατά τα λοιπά, ο κ. Τσίπρας μίλησε για τρεις δύσκολους μήνες – βάζοντας ένα χρονοδιάγραμμα που έως και σήμερα δεν είχε κανείς υπόψη (μήπως αυτός είναι ο απώτατος χρόνος των εκλογών;) και προανήγγειλε μία παράταση της αξιολόγησης, συνδέοντας το κλείσμό της με την συζήτηση για το χρέος.

Στο φόντο όλων αυτών δεσπόζει ο νέος εσωκομματικός συσχετισμός δυνάμεων.

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας για την νέα ΚΕ δείχνουν ότι οι 53+ έχουν κατά πάσα βεβαιότητα συμμαχήσει με την «ομάδα Μπανιά» και μάλλον ελέγχουν το κόμμα.

Αυτό φάνηκε στα πρώτα αποτελέσματα της ψηφοφορίας, απ’ όπου οι πληροφορίες έφεραν έως τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας τον Νίκο Φίληνα προηγείται και να ακολουθεί ο κ. Τσακαλώτος, ο Γιάννης Δραγασάκης, οΝίκος Βούτσης, ο Νίκος Παππάς και ο κ. Σκουρλέτης.

Προς διάλυση κάθε αμφιβολίας δε, το συνέδριο και το «βαθύ» κόμμα φαίνεται πως γοητεύεται από την παρουσία και την δράση του Παύλου Πολάκη, ο οποίος επίσης βρισκόταν ψηλά στην σειρά εκλογής…

 Άγγελος Κωβαίος

 Protagon