.Οι νέες αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ

Εντάξει! Να αθωώσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω βλακείας –αυτό δεν είναι το άλλο όνομα της «αυταπάτης»;– για την πρώτη καταστροφική περίοδο της διακυβέρνησής του, όπως το ζήτησε ο πρωθυπουργός. Αλλά τι θα γίνει με τη δεύτερη περίοδο, εκείνη του μπαγιάτικου σοσιαλισμού, που οψίμως προωθεί ο κ. Αλέξης Τσίπρας; Διότι οι πρώτες αυταπάτες της διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω τίναξαν στον αέρα τις λιγοστές ελπίδες ανάκαμψης της οικονομίας και οδήγησαν τη χώρα στην ασφυξία των capital controls. Οι νέες αυταπάτες μπορεί να μας κοστίσουν ακόμη πιο ακριβά.

Υπήρξε μια αποστροφή του πρωθυπουργού στη Βουλή την περασμένη Κυριακή (8.5.2015), που δυστυχώς –ίσως επειδή απευθυνόταν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ– πέρασε απαρατήρητη. «Στις σημερινές δύσκολες συνθήκες», είπε ο κ. Τσίπρας, «αριστερό και ριζοσπαστικό δεν είναι να φαντασιώνεσαι μια ιδεατή κοινωνία (...) αλλά να ματώνεις για να δημιουργήσεις –έστω σιγά σιγά αλλά σταθερά– τις συνθήκες όπου θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν αλλαγές υπέρ της προστασίας των δικαιωμάτων των πολλών».

 Με άλλα λόγια: αντίο ριζοσπαστική Αριστερά με τις φαντασιώσεις «ενός άλλου κόσμου, ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός», καλημέρα, σοσιαλδημοκρατία με τις σταδιακές αλλαγές και διακηρύξεις του στυλ «αριστερή, προοδευτική πολιτική στις μέρες μας είναι αυτή που παλεύει για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να μοιραστούν δίκαια τα βάρη αλλά και τα οφέλη της προσδοκώμενης ανάπτυξης».

Καλοδεχούμενη και αυτή η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, αν και μας ζάλισε με τις γυροβολιές: από το «ή εμείς ή αυτοί» φτάσαμε στην έκκληση προς τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη «Είμαι ανοιχτός, αν θέλετε, να συναντηθούμε, να συζητήσουμε». 

Αλλά το πρόβλημα είναι πως από όλες τις εκδοχές της σοσιαλδημοκρατίας ο κ. Τσίπρας επέλεξε τη χειρότερη, την πιο παρωχημένη. Ετσι ανακάλυψε ότι «ο δρόμος για την έξοδο από την κρίση είναι η τόνωση της ενεργού ζήτησης και όχι οι περικοπές στις δαπάνες», σε μια χώρα που ακόμη και το 2015 η ιδιωτική κατανάλωση ήταν περίπου 70% του ΑΕΠ (το δεύτερο υψηλότερο στην Ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ενωση των «28», μετά την Κύπρο), όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε.-28 ήταν 57%. 

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμπιεστούν και άλλο τα εισοδήματα, αλλά ότι η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό προς τις επενδύσεις· το ποσοστό του εγχώριου εισοδήματος που πάει για επενδύσεις στην Ελλάδα (11% του ΑΕΠ) είναι το χαμηλότερο στην Ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ενωση των «28» (μέσος όρος 19% του ΑΕΠ). Εξάλλου η ζήτηση τα καταφέρνει μια χαρά μόνη της και χωρίς τις «ενέργειες» της κυβέρνησης. Λίγο πήγε να ανακάμψει η οικονομία (πριν τη χαντακώσει ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης) και η ιδιωτική κατανάλωση, μεταξύ Ιουνίου 2013 και Ιουνίου 2014, αναπήδησε κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. 

Το κλειδί, λοιπόν για την ανάκαμψη της οικονομίας δεν είναι η κατανάλωση που «ενεργώς» θέλει να αυξήσει ο κ. Τσίπρας, αλλά οι επενδύσεις που ενθέρμως πολεμά η κυβέρνησή του. Δεν υπάρχει απόπειρα προκοπής σ’ αυτόν τον τόπο που να μην έχει υπονομευτεί από τα παλικάρια της Πρώτης Φοράς. Από τις επενδύσεις για την εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές μέχρι το γκολφ της Αφάντου, οι υπουργοί προσπαθούν με κάθε τρόπο να φράξουν κάθε διέξοδο της Ελλάδας από την κρίση. 

Μια κυβέρνηση καφενειακού σοσιαλισμού δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα στο ξέφωτο. Οποιο δόγμα κι αν διακηρύσσει ότι ασπάζεται. Η σοσιαλδημοκρατία, που οψίμως ασπάζεται ο κ. Τσίπρας, έχει διανύσει πολύ δρόμο. Εχει επεξεργαστεί θέσεις που στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε καν φαντάζονται. Πότε θα τις μάθουν και αυτές;

.Σύγχρονη Αριστερά, σύγχρονη Δεξιά

Π​​ότε άραγε θα ξεμπερδέψει η χώρα με τις ιστορικές της εκκρεμότητες; Πόσο καιρό θα χρειασθεί ακόμη, δέκα, είκοσι χρόνια;

Βρισκόμαστε στο 2016. Ο κόσμος γύρω μας έχει αλλάξει θεαματικά. Οι Κινέζοι έχουν γίνει πρακτικοί καπιταλιστές, το Βιετνάμ διοργανώνει επίσημες επισκέψεις για επενδυτές και η Κούβα... το σκέπτεται. 

Οι γειτονικές μας χώρες βίωσαν το όνειρο του υπαρκτού σοσιαλισμού και τώρα προσπαθούν με όρεξη, με νύχια και με δόντια, να καλύψουν το έδαφος που έχασαν και να μας φτάσουν. Εμείς συζητάμε ακόμη μήπως ήταν χαμένη ευκαιρία ότι δεν πήγαμε από τη λάθος πλευρά της Ιστορίας το 1944, εκείνοι θεωρούν τους εαυτούς τους πολύ, πολύ άτυχους.

Στην Ελλάδα του 2016 ένας κόσμος είναι ακόμη προσκολλημένος στον Εμφύλιο, στον Βελουχιώτη, στη δολοφονία του Λαμπράκη και σε άλλα σύμβολα και επεισόδια. Αυτό ήταν κατανοητό το 1974, το 1981, άντε το 1985. Το κομμάτι της κοινωνίας που ένιωσε αποκλεισμένο από το «σύστημα» και βίωσε την καταπίεση των μηχανισμών του κράτους έως το τέλος της δικτατορίας είχε οργή μέσα του. 

Από τότε, όμως, έχουν περάσει πολλές δεκαετίες. Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα δημοκρατίας εδώ και πολύ καιρό. Τα ξερονήσια είναι έρημα και κουβαλάνε μνήμες, αλλά δεν θα ξανανοίξουν, γιατί έκλεισε μια για πάντα αυτός ο κύκλος.

Η Δεξιά και το Κέντρο ζήτησαν τις συγγνώμες τους για εκείνη την περίοδο. 

Η Δεξιά με τους ιδεολογικούς της εκπροσώπους έφτασε στο σημείο να ντρέπεται να συμμετάσχει στον δημόσιο διάλογο για το τι συνέβη τη δεκαετία του 1940. Μια μερίδα της μεταλλάχθηκε τόσο πολύ από την αγωνία να πάει με τον ρουν των γεγονότων, που λίγο έλειψε να βάζει και εκείνη πορτρέτο του Αρη Βελουχιώτη στα γραφεία της, να υιοθετεί άκριτα αντιδυτικά σλόγκαν και να διαγωνίζεται σε λαϊκισμό.

Η Ιστορία είναι για τους ιστορικούς τώρα πια, που ελπίζουμε ότι μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους πέρα από ιδεολογικές αγκυλώσεις. Η μνήμη είναι συλλογική και τη σεβόμαστε, αλλά δεν μπορεί να δικαιολογεί καμία ανηθικότητα ή ακρότητα ούτε και να γίνεται φθηνό εργαλείο προπαγάνδας. 

Αυτός ο τόπος ενώθηκε με πολύ κόπο. Η εθνική συμφιλίωση επήλθε και ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1980. Είναι εγκληματικό να ανοίγουν πάλι πληγές, να διχάζεται ένας λαός ξανά το 2016. Το ίδιο γραφικοί είναι βεβαίως και εκείνοι που βλέπουν εφιάλτες ενός τρίτου και τέταρτου γύρου, λες και μια «χύμα» αλλά ευρωπαϊκή χώρα σαν την Ελλάδα θα μπορούσε ποτέ να μπει στον ζουρλομανδύα ενός αυταρχικού νεοσταλινικού μοντέλου.

Χρειαζόμαστε μια σύγχρονη Αριστερά, όχι την εθνολαϊκίστικη εκδοχή που ζήσαμε. Και μια σύγχρονη Δεξιά, που δεν θα ντρέπεται γι’ αυτά που πιστεύει και δεν θα μοιάζει με μια μπαρόκ αριστεροδεξιά εκδοχή αστικού κόμματος.

«Κόφτης» στη βουλή

Αυτόματος κόφτης στο κοινοβούλιο πέφτει πλέον καθώς η συμφωνία κυβέρνησης και δανειστών για να κλείσει η αξιολόγηση είναι όπως αναφέρουν οι πληροφορίες η ενεργοποίηση του κόφτη όταν δεν πιάνονται οι συμφωνηθέντες δημοσιονομικοί στόχοι (πρωτογενή πλεονάσματα) με βάση προεδρικά διατάγματα που θα επιτρέπουν την αυτόματη περικοπή δαπανών που θα προτείνει η κυβέρνηση.

Η γνωμάτευση που θα κρίνει την ενεργοποίηση ή όχι του κόφτη θα στηρίζεται στα στοιχεία της Eurostat που θα ανακοινώνονται κάθε Απρίλιο και θα αφορούν το προηγούμενο έτος.

Το νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει τις προβλέψεις για το δημοσιονομικό κόφτη, καθώς και τα υπόλοιπα προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της αξιολόγησης θα ξεκινήσει να συζητείται στην αρμόδια επιτροπή της βουλής την Πέμπτη, ενώ την Τετάρτη αναμένεται να συνεδριάσει και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά τα λοιπά το δεύτερο αυτό νομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα οι βασικότερες διατάξεις του θα περιλαμβάνουν τη νέα φορολεηλασία με κύριο χαρακτηριστικό τις αυξήσεις στους έμμεσους φόρους, καθώς και τη δημιουργία νέου Ταμείου αποκρατικοποιήσεων που θα αντικαταστήσει το ΤΑΪΠΕΔ στην κατεύθυνση της διαχείρισης του συνόλου της ακίνητης και κινητής περιουσίας του δημοσίου.

Η σπουδή της κυβέρνησης να ξεκινήσει τη συζήτηση του νομοσχεδίου αυτού την Πέμπτη και Παρασκευή στην επιτροπή οικονομικών της βουλής και να την ολοκληρώσει στην ολομέλεια το Σαββατοκύριακο με την ψήφισή του την Κυριακή το βράδυ σχετίζεται με το ότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θέλει να πάει στο Eurogroup της 24^ης Μαΐου με ψηφισμένα τα προαπαιτούμενα ώστε να κλείσει και τυπικά η αξιολόγηση.

.Tρώμε... αμάσητα τα αριστερά μνημόνια

Τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά και δείχνουν μια βασική αιτία της κατάρρευσης της χώρας. Δείχνουν κυρίως την μεθόδευση που έγινε τα τελευταία χρόνια προκειμένου η Αριστερά να υφαρπάξει την εξουσία, να μετατραπεί σε ΠΑΣΟΚ και να κυβερνά χωρίς κανείς να μπορεί να αντιδράσει για την… επιστροφή στο παρελθόν.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία:

·Την πενταετία 2011-2015 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα 27.103 διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις πολιτών, δηλαδή 15 κατά μέσο όρο καθημερινά.

·Η ελληνική αστυνομία διέθεσε για τις κινητοποιήσεις αυτές (αθροιστικά) 702.443 αστυνομικούς, δηλαδή περίπου 25 για την «καθεμία».

·Το 2011 πραγματοποιήθηκαν 5.910 διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις πολιτών σε όλη τη χώρα, στις οποίες διατέθηκαν συνολικά 120.078 αστυνομικοί.

·Το 2012 πραγματοποιήθηκαν 5.654 διαδηλώσεις και διατέθηκαν 171.423 αστυνομικοί.

·Το 2013 έγιναν 6.231 διαδηλώσεις και κινητοποιήθηκαν 162.743 αστυνομικοί.

· Το 2014 έγιναν 5.198 διαδηλώσεις και απαιτήθηκαν 139.719 αστυνομικοί.

· Το 2015 έγιναν 4.110 διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις πολιτών, για τις οποίες διατέθηκαν συνολικά 108.479 αστυνομικοί.

·Στην Αθήνα και κυρίως στο κέντρο, πραγματοποιήθηκαν το 2010 4.268 συγκεντρώσεις, οι περισσότερες από τον Μάιο και μετά.

·Το 2011 έγιναν 1.705 συγκεντρώσεις, το 2012 1.563 συγκεντρώσεις, το 2013 1.594, το 2014 1.362, το 2015 1.157, ενώ τους πρώτους δύο μήνες του 2016 έγιναν 219 συγκεντρώσεις.

·Βεβαίως, δεν ήταν όλες οι εκδηλώσεις μαζικές: Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΓΑΔΑ, πάνω από 1.000 άτομα είχαν 61 διαδηλώσεις το 2012, 72 διαδηλώσεις το 2013, 58 το 2014, 72 το 2015 και 16 το πρώτο δίμηνο του 2016.

Προφανώς δεν παραβλέπουμε το γεγονός ότι τα μνημόνια έβγαλαν τον κόσμο στους δρόμους, τον έβγαλαν από τη βόλεψή του και τον οδήγησαν στο να διεκδικήσει αυτά που πίστευε ότι δικαιούνταν. Και φυσικά το δικαίωμα στην απεργία, την πορεία, τη διαδήλωση είναι σεβαστά απ’ όλους. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με αυτό που η αριστερά έκανε σύνθημα και το περιέφερε χρόνια πολλά, μέχρι να υφαρπάξει την εξουσία.

 Είναι αυτό που λένε «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Μπροστά στο νόμο αυτό δεν υπάρχουν τα δικαιώματα των υπολοίπων πολιτών για ελεύθερη πρόσβαση στις δουλειές τους. Δεν υπάρχει το δικαίωμα των καταστηματαρχών να βγάλουν λίγα χρήματα προκειμένου να μη βάλουν λουκέτο.

Ούτε υπάρχει το δικαίωμα του κράτους να μην πληρώνει δισεκατομμύρια αυτές τις κινητοποιήσεις. Και ακόμη πιο σημαντικό: Οι διαδηλώσεις αυτές δεν ήταν μαζικές ώστε να δικαιολογηθεί το κλείσιμο δρόμων και η παρεμπόδιση της ζωής των πόλεων. Σκεφτείτε το εξής: Το 2012 στην Αθήνα έγιναν 1.563 διαδηλώσεις αλλά μόνο οι 61 από αυτές είχαν πάνω από 1.000 άτομα. Διαλύθηκε το κέντρο δηλαδή για 50 και 100 διαδηλωτές που… είχαν το νόμο του εργάτη με το μέρος τους.

Ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός ότι τις περισσότερες διαδηλώσεις τις αντιμετώπισε η κυβέρνηση Σαμαρά. Από το 2012 έως το 2014 έγιναν πάνω από 17 χιλιάδες διαδηλώσεις και θα θυμάστε πόσες από αυτές κατέληξαν σε μπάχαλο, σε καταστροφή της πόλης, σε λαϊκή κατακραυγή κατά της κυβέρνησης που δεν αντιμετώπιζε το πρόβλημα. Θα θυμάστε ότι την περίοδο εκείνη στο κέντρο της Αθήνας έκλαιγαν με μαύρες πλερέζες οι καταστηματάρχες και οι ξενοδόχοι και φυσικά… τα έβαζαν με την κυβέρνηση Σαμαρά.

Ούτε τυχαίο είναι το γεγονός ότι από το 2015 και μετά οι διαδηλώσεις μειώνονται, παρά το γεγονός ότι τα μέτρα λιτότητας γίνονται όλο και πιο σκληρά. Το γιατί είναι προφανές. Οι διαδηλωτές, οι «αγανακτισμένοι», οι επαγγελματίες των δρόμων και των πεζοδρομίων απλά κατέλαβαν την εξουσία. 

Ένα μεγάλο μέρος των διαδηλώσεων από το 2011 και μετά ήταν στημένο από τη νυν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και από τους συνδικαλιστές που βρήκαν καταφύγιο στην Κουμουνδούρου. Ήταν αποτέλεσμα μιας δήθεν ακτιβίστικης δράσης κατά των «κυβερνήσεων των μνημονίων», όπως θα θυμάστε ό,τι έλεγε ο Τσίπρας, ο Δραγασάκης, ο Λαφαζάνης, ο Βαρουφάκης, ο Κατρούγκαλος, ο Τσακαλώτος κ.λπ. προτού όλοι αυτοί από «ηγέτες της αντίδρασης» πάρουν υπουργικούς θώκους.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, και μακάρι οι πολίτες να βγαίνουν και να διεκδικούν το δίκιο τους. Αλλά να βγαίνουν μαζικά, να κινητοποιούνται χιλιάδες και να πιέζουν τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Όχι να βγαίνουν 50 συνδικαλιστές και να μπλοκάρουν τη ζωή όλης της χώρας.

Κι όχι οι πολίτες να βγαίνουν κατά περίπτωση ή να βαρέθηκαν να διαμαρτύρονται και τώρα… τρώνε αμάσητα τα αριστερά μνημόνια.

.Τι κάνουν οι Γάλλοι στους δρόμους;

Οι Γάλλοι δεν μπορούν να γίνουν επαναστάτες από ιδεολογία αλλά από ανάγκη. Οι φοιτητές που μαζεύονται στο nuit debout δεν αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα. Αλλο ο Μάης του '68, άλλο οι σύγχρονες ανάγκες μιας καταναλωτικής κοινωνίας

Στην πραγματικότητα κανένα κίνημα δεν φουντώνει στη Γαλλία. Ολες οι αντιδράσεις, οι πορείες και οι ολονυκτίες των νέων οφείλονται στην περικοπή των καλών εργασιακών συνθηκών και όχι σε ιδεολογικές διαφορές που θα ξεσήκωναν μια βελούδινη επανάσταση.

Οι νέοι της Γαλλίας τρέμουν ουσιαστικά την μεταβολή της υφιστάμενης κατάστασης και διαμαρτύρονται γιατί βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού. Σε αντίθεση με τους δικούς μας οι οποίοι απολαμβάνουν τα προνόμια μιας κρατικοδίαιτης κοινωνίας η οποία στηρίζεται ακόμα στη ασφάλεια της οικογένειας.

Αυτή είναι και η βασικότερη διαφορά μεταξύ των δύο κοινωνιών: στους μεν Γάλλους η ζωή απαιτεί πολλά και δύσκολα, ενώ στην Ελλάδα, η προστασία του συστήματος, των θεσμών και της οικογένειας δεν προτάσσει επιβλητικά, καμία ουσιαστική ανάληψη ευθυνών.

Στο Παρίσι ένα διαμέρισμα 50 μέτρων μπορεί να κοστίζει και 500.000 ευρώ! Αν μένεις στα περίχωρα, για μια γκαρσονιέρα θέλεις 600 με 700 ευρώ ενοίκιο. Η ζωή γενικότερα, είναι ακριβή και οι νέοι άνθρωποι παλεύουν μόνοι τους χωρίς τις «φτερούγες» της μαμάς και του μπαμπά. Δεν αράζουν τόσο εύκολα σε καφέ, δεν πάνε ανέξοδες εκδρομές και δεν απαλλάσσονται τόσο εύκολα από τις ευθύνες της αυτονόμησης της ζωής τους.

Ο χρόνος θα δείξει αν το αναρχικό βαλκανικό μοντέλο του κρατισμού που εφαρμόσαμε αποδειχθεί πιο επώδυνο μακροπρόθεσμα από την βαριά οικονομία των Γάλλων

Προγραμματίζουν τα πάντα για να μην χάσουν ούτε ένα ευρώ. Δεν τους περισσεύει χρόνος και χρήμα για τίποτα. Οι περισσότεροι δεν διαθέτουν αυτοκίνητο, δεν μένουν με τους γονείς τους, δεν μπορούν να συντηρηθούν αν δεν δουλέψουν οι ίδιοι ή αν δεν κάνουν οικονομία. Για αυτό άλλωστε τα καφέ του Παρισιού δεν είναι ούτε τα μισά της Αθήνας!

Με λίγα λόγια οι Γάλλοι δεν μπορούν να γίνουν επαναστάτες από ιδεολογία αλλά από ανάγκη. Οι φοιτητές που μαζεύονται στο nuit debout δεν αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα. Αλλο ο Μάης του ΄68, άλλο οι σύγχρονες ανάγκες μιας καταναλωτικής κοινωνίας που δεν έχει πλέον να θρέψει με ανταποδοτική εργασία τους νέους της.

Ο κόσμος φωνάζει στη Γαλλία γιατί φοβάται ότι θα πεινάσει. Ο κόσμος στην Ελλάδα αναλώνεται στη γκρίνια αλλά δεν κατεβαίνει στους δρόμους. 

Οσο για τους δικούς μας νέους και φοιτητές, έχουν ακόμα την πολυτέλεια της ιδεολογικής ταυτότητας εκ του ασφαλούς, χωρίς να αισθάνονται την ανησυχία των συνομηλίκων τους Γάλλων.

Ο καπιταλισμός απ΄ ότι φαίνεται, δεν είναι παντού ο ίδιος. Εμείς εδώ, έχουμε ακόμα το περιθώριο να ασκούμαστε σε ανέξοδες ασκήσεις ιδεολογικής πρόζας χωρίς να βλέπουμε αυτό που έρχεται. 

Στους Γάλλους, ο εχθρός της βαρβαρότητας είναι προ των πυλών και μπορεί πολύ γρήγορα, να τους ξεσηκώσει.

Ανάμεσα στις δύο κοινωνίες οι νέοι θα κάνουν στο μέλλον τη διαφορά. 

Ο χρόνος θα δείξει αν το αναρχικό βαλκανικό μοντέλο του κρατισμού που εφαρμόσαμε αποδειχθεί πιο επώδυνο μακροπρόθεσμα από την βαριά οικονομία των Γάλλων. Πάντως, ως τώρα, όσο οι νέοι του Παρισιού είναι στους δρόμους, οι δικοί μας ανακατεύουν το φρέντο και ετοιμάζονται για διακοπές. Άλλοι στη Μύκονο κι άλλοι στη Γαύδο. Όπου μπορεί ο καθένας…

.«Κλειδώνουν» τα πρόσθετα μέτρα στο EWG

Με στόχο να οριστικοποιηθούν τα μέτρα που πρέπει να νομοθετήσει η κυβέρνηση, ώστε να ολοκληρωθεί επιτυχώς η πρώτη αξιολόγηση του προγράμματος έως το Εurogroup της 24ης Μαΐου, αλλά και να εξειδικευθούν –όσο μπορεί να γίνει αυτό– οι προτάσεις για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους, συνεδριάζει σήμερα το Euroworking Group (EWG). 

Την Ελλάδα θα εκπροσωπήσει ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, κ. Γ. Χουλιαράκης, ενώ όπως ανέφεραν στελέχη του οικονομικού επιτελείου, ενδεικτικό της σημασίας που έχει η συγκεκριμένη συνεδρίαση είναι ότι θα πραγματοποιηθεί με τη φυσική παρουσία των εκπροσώπων των χωρών της Ευρωζώνης και όχι μέσω τηλεδιάσκεψης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τις τελευταίες ημέρες Αθήνα και δανειστές είναι σε ανοικτή γραμμή, εξετάζοντας τις λεπτομέρειες του πολυνομοσχεδίου που θα πρέπει να ψηφίσει η κυβέρνηση για να ολοκληρωθεί ο έλεγχος και να ανοίξει ο δρόμος της εκταμίευσης της δόσης του προγράμματος. Σε ό,τι αφορά το θέμα του χρέους, η κατάσταση είναι πολύπλοκη και δύσκολη, με αρμόδια στελέχη να εκτιμούν ότι θα γίνουν προσπάθειες σύγκλισης μεταξύ Ευρωζώνης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), αλλά είναι μάλλον απίθανο να υπάρχει λύση επί του θέματος έως τις 24 Μαΐου. Ειδικότερα:

1. Μέτρα: Η κυβέρνηση θέλει να έχει ψηφίσει πριν από τη σύγκληση του Eurogroup στις 24 Μαΐου όλα τα προαπαιτούμενα μέτρα για να κλείσει ο έλεγχος. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα δημοσιονομικά μέτρα ύψους 1% του ΑΕΠ που αφορούν την αύξηση έμμεσων φόρων και την περιστολή της μισθολογικής δαπάνης.

 Πρόκειται για μέτρα που θα εφαρμοστούν έως και το 2018 για να διασφαλίσουν την επίτευξη του πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5% του ΑΕΠ το 2018, όπως η αύξηση του υψηλού συντελεστή ΦΠΑ στο 24% από 23% που είναι τώρα, η αύξηση των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης σε καύσιμα, η επιβολή τέλους στη συνδρομητική τηλεόραση και τη χρήση Διαδικτύου κ.λπ. Επίσης, προβλέπεται το «πάγωμα» της μισθολογικής εξέλιξης στα ειδικά μισθολόγια και άλλες παρεμβάσεις που θα εξασφαλίζουν τη μείωση της μισθολογικής δαπάνης κατά 350 εκατ. ευρώ.

Παράλληλα, θα πρέπει να οριστικοποιηθεί και ο τρόπος με τον οποίο θα λειτουργεί ο αυτόματος μηχανισμός διόρθωσης πιθανών αποκλίσεων από τους δημοσιονομικούς στόχους. Η ελληνική πρόταση αποτελεί τη βάση της συζήτησης και πάνω σε αυτή γίνονται παρατηρήσεις από τις χώρες της Ευρωζώνης. 

Μέσω του μηχανισμού αυτού η ελληνική κυβέρνηση θα αναλαμβάνει τη δέσμευση άμεσης υιοθέτησης μέτρων περικοπής δαπανών σε περίπτωση αποκλίσεων, από τις οποίες δεν θα αποκλείονται οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, ενώ παράλληλα θα προβλέπεται και η αύξηση των φόρων. Στο τελευταίο σκέλος, το μέτρο που θα μπορούσε να αποφέρει υψηλά έσοδα είναι η περαιτέρω μείωση του αφορολογήτου ορίου.

Επίσης, για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση θα πρέπει να ψηφιστούν και οι αλλαγές στο καθεστώς πώλησης των εξυπηρετούμενων και μη εξυπηρετούμενων δανείων. Εξαίρεση θα υπάρχει μόνο για τα «κόκκινα» δάνεια που είναι συνδεδεμένα με την πρώτη κατοικία αντικειμενικής αξίας έως 140.000 ευρώ και έως το τέλος του 2017. Εξίσου σημαντική είναι και η διάταξη για τη σύσταση του νέου Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, το οποίο θα πρέπει να λειτουργεί πλήρως τον Σεπτέμβριο.

2. Ρύθμιση χρέους: Στο θέμα αυτό δεν υπάρχει η ίδια πρόοδος όπως έχει καταγραφεί στα παραπάνω ζητήματα της αξιολόγησης. Ευρωζώνη και ΔΝΤ συνεχίζουν να έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις επί του ζητήματος του χρέους. Παρά το γεγονός ότι η συζήτηση άνοιξε κατά τη διάρκεια του τελευταίου Eurogroup, η Ευρωζώνη προωθεί λύσεις που δεν ελαφρύνουν άμεσα και σημαντικά το ελληνικό χρέος, ενώ το Ταμείο συνεχίζει να ζητεί μέτρα που έχουν ισχυρό αντίκτυπο. Πάντως, αρμόδια στελέχη αναφέρουν ότι στη συζήτηση το ΔΝΤ δεν έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις.

Χθες, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας, κ. Μάρτιν Γέγκερ, εκτίμησε ότι είναι εφικτή η επιτυχής ολοκλήρωση των συνομιλιών με την Ελλάδα στο Eurogroup της 24ης Μαΐου, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με το θέμα του χρέους διευκρίνισε πως οι αποφάσεις του Eurogroup δεν αποτελούν κάτι καινούργιο.

 Σημείωσε, δε, πως αυτό που συζητείται είναι ότι αν το 2018, μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος και έπειτα από ενδεχόμενη χρήση του αυτόματου μηχανισμού, υπάρξει ακόμη ανάγκη για στήριξη της χρηματοδότησης του ελληνικού προϋπολογισμού, τότε θα μπορούμε να συζητήσουμε μέτρα σχετικά με το χρέος.

.Ο χάρτης της αριστερής ψυχής

Η αναμνηστική φωτογραφία απεικονίζει το γραφείο του κ. Πολάκη την ημέρα των γενεθλίων του. Πρόκειται για ένα καθ’ όλα υπουργικό γραφείο, καλογυαλισμένο και χωρίς χαρτιά ή άλλα αντικείμενα που συνοδεύουν την ανθρώπινη δραστηριότητα που καλείται εργασία. Αντιθέτως, υπάρχουν δύο μπουκαλάκια αφρώδους οίνου, αυτού που στα σκυλάδικα προσφέρεται ως sabagnia, και συνοδεύει την άλλη ανθρώπινη δραστηριότητα που καλείται κονσομασιόν. 

Στη μέση, εννοείται, δεσπόζουν μία τούρτα και μία γλάστρα τυλιγμένη σε σελοφάν. Μια υπέροχη σοκολατένια τούρτα, με κεράσι ή βύσσινο, το κλασικό γλύκισμα των παιδικών γενεθλίων. Η τούρτα έχει και κεράκια, που περιμένουν την ανάσα του εορτάζοντος. Δίπλα στην τούρτα υπάρχει φορητός υπολογιστής, ανοιχτός, πλην όμως σε σημείο όπου κανείς δεν μπορεί να καθίσει για να τον χρησιμοποιήσει.

 Προφανώς χρησιμοποιείται ως ραδιόφωνο για τα εορταστικά άσματα «Happy birthday, dear minister» και λοιπά δημώδη της Χώρας Σφακίων.

Το δεσπόζον στοιχείο του όλου σκηνικού, την κορύφωση του εικαστικού δράματος, το άφησα για το τέλος. Δεν ξέρω αν το μαντέψατε ήδη, επειδή συνάγεται από τα συμφραζόμενα, αλλά πρόκειται για το φωτογραφικό πορτρέτο ενός ήρωος σε ασπρόμαυρη εκδοχή, του τύπου ντοκουμέντου. 

Είναι ένας βλοσυρός άνδρας, με το αυστηρό βλέμμα του άτεγκτου κριτή της Ιστορίας των ανθρώπων, πυκνή γενειάδα, χωρίς όμως τον χαρακτηριστικό σκούφο του επιτηδεύματός του. Πρόκειται για τον Αρη τον Βελουχιώτη, τον αντάρτη της λαϊκής ψυχής. Και στο σημείο αυτό έχω να επισημάνω τον συναισθηματικό πλούτο της αριστερής ψυχής. Πορτρέτο του εν λόγω ήρωος διαθέτει στο γραφείο του και ο κ. Σπίρτζης – έναν μεταμοντέρνο πίνακα, κατ’ εικόνα του ρηχού αριστερομέτρου του. Διότι ο κ. Σπίρτζης ως γνωστόν ήταν, είναι και θα είναι Πασόκος. 

Ο κ. Πολάκης, όμως, έχει φωτογραφία καθότι γνήσιος αριστερός και Σφακιανός.

Ο συνδυασμός του οινοπνεύματος, ή σκυλάδικου πνεύματος, με την παιδικότητα του γλυκίσματος, τη μουσική και το πορτρέτο του ήρωος παντός αντάρτικου χαρτογραφεί τα βάθη της αριστερής ψυχής. Και για την πλήρη χαρτογράφηση του βάθους σκεφθείτε και τον αναμαλλιασμένο εορτάζοντα, με το ξεκούμπωτο μαύρο πουκάμισο και την εκρηκτική ιδιοσυγκρασία, έτοιμο να τσακωθεί και να θάψει στα τρία μέτρα όποιον δεν του γουστάρει.

Το θετικό στοιχείο της εικόνας είναι η αρμονική της σύνθεση. Τίποτε περιττόν. Ολα έχουν τη θέση τους και τη σημασία τους. Μια σύνθεση στα όρια του κλασικού. Και μη με ρωτήσετε τι σχέση ο Βελουχιώτης με την παιδική τούρτα των γενεθλίων, διότι θα σας απαντήσω ότι για την αριστερή μυθοπλασία ο ήρως ενσαρκώνει την αθωότητα της λαϊκής ψυχής. Της ίδιας ψυχής που απολαμβάνει την sabagnia στα σκυλάδικα της επικρατείας.

Το αρνητικό στοιχείο της εικόνας είναι και πάλι η αρμονική της σύνθεση. Η συνύπαρξη της τούρτας από σοκολάτα με τον αφρώδη οίνο, τη μουσική που υποθέτεις ότι ακούγεται και το πορτρέτο ενός ανθρώπου που αγιοποιήθηκε επειδή δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο της σφαγής που τόσο άξια υπηρέτησε όσο ζούσε.

Αριστερή ψυχή και λαϊκή ψυχή. Για περισσότερες πληροφορίες και υλικό ακούσατε το τραγούδι της Γιουροβίζιον.

 ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ