.Μάχη για την δεύτερη θέση ΣΥΡΙΖΑ με ΧΑ;

Στο βαθμό που η κυβέρνηση δεν κατάφερε το Φθινόπωρο που βαίνει προς το τέλος, να μαζέψει τη διαφορά του πρώτου εξαμήνου στις δημοσκοπήσεις κάτω από τις 10 μονάδες, το σενάριο να διπλασιαστεί η διαφορά πριν το τέλος του χρόνου είναι πολύ πιθανό... Το τελευταίο βαρόμετρο της Public Issue ήταν ενδεικτικό του τι ακολουθεί.

 Η εκτιμώμενη ψήφος για τη ΝΔ ήταν στο 42% και για το ΣΥΡΙΖΑ στα 18% με 30%, απροσδιόριστες απαντήσεις. Με τον τρόπο που μετράνε οι άλλες δημοσκοπήσεις αυτό σημαίνει περίπου 42x0,70 ίσον 29,4% και 18x0,70 ίσον 12,6%. Η διαφορά δεν είναι απλά μη αναστρέψιμη αλλά η συνει...περισσότερα »

.Περί της πτητικής επάρκειας του γαϊδάρου…

Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να πέφτουν έξω, αλλά δεν κάνουν το άσπρο μαύρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει εκλογική επιρροή, αυτό είναι βέβαιο, εκτός αν δεχθούμε ότι η επίσημη και η ημιεπίσημη εφημερίδα του κόμματος μετέχουν στο “ιδιόρρυθμο μιντιακό πραξικόπημα”, που καταγγέλλει τις μονές μέρες ο πρωθυπουργός και τις ζυγές ο υπουργός Επικρατείας.

Επειδή αυτό δεν φαίνεται πιθανό, μένουμε στα νούμερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ κρατά έναν στους δύο ψηφοφόρους του. Αν ο δεύτερος έριξε μαύρη πέτρα πίσω του ή κάθεται στη γωνιά και περιμένει ένα νεύμα για να επιστρέψει, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Ιδίως εκείνου που ψήφισε Κουρουμπλή, Μπόλαρη, Τζάκρη, Σπίρτζη και Παραστατίδη για να τιμωρήσει το “παλιό πολιτικό σύστημα” και πίστεψε ότι ο Βαρουφάκης θα βαράει τα νταούλια και θα χορεύει ο Dow Jones...

Τι σημαίνει ένας στους δύο; Όπως το πάρει κανείς. Ένας στους δύο μέσα σε δεκατρείς μήνες είναι η μεγαλύτερη φθορά που έχει ποτέ καταγραφεί σε κυβερνών κόμμα, ακόμη και στην παρορμητική Ελλάδα όπου σήμερα σε ψηφίζουν και αύριο σε βρίζουν. Αλλά το 20% που σήμερα θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ είναι καταπληκτικό ποσοστό για μια κυβέρνηση που χρειάστηκε μόνο έξι μήνες, για να προκαλέσει ζημία 86 δισεκατομμυρίων στην οικονομία και είπε περισσότερα ψέματα απ’ όσα είχαν πει όλες μαζί οι προηγούμενες, από τη μεταπολίτευση και μετά.

Χώρια ο έλεγχος της δικαιοσύνης, η οπισθοδρόμηση της παιδείας, η ασέβεια προς το κράτος δικαίου και όλα αυτά για τα οποία, είναι αλήθεια, οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν δίνουν δεκάρα. Γιατί, ως γνωστόν, τι θέλει ο Έλληνας; Έναν καλό μισθό, ένα αυτοκίνητο καλύτερο από του γείτονα, έναν διορισμό για το παιδί του στο δημόσιο, μία πρόωρη σύνταξη για τη σύζυγο, το εξοχικό με το πανωσήκωμα και έναν πρωθυπουργό που να μπορεί να ταυτίζεται μαζί του. 

Που έκανε δέκα χρόνια για να τελειώσει το πανεπιστήμιο και γράφει “φεύγουμε από τη Γαλλία και πάμε στο Στρασβούργο”. Όχι σαν τον Βενιζέλο που για να τον καταλάβεις πρέπει να παρακολουθείς χωρίς να παίζεις πόρτες – πλακωτό – φεύγα. Ούτε σαν τον Μητσοτάκη που σπούδασε με υποτροφία στο Χάρβαρντ.

Τι νομίζετε; Στην τύχη έγραψε η “Αυγή” το απίθανο “σας γαμώ το Χάρβαρντ”, χλευάζοντας τους απόφοιτους των διάσημων πανεπιστημίων και υμνώντας τους “λύκους της Γκράβας”; Φυσικά όχι! Στις κομματικές εφημερίδες τίποτε δεν γράφεται στην τύχη. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει σε ποιους απευθύνεται, τους έχει σκανάρει. Και αν τους χάσει, θα τους χάσει επειδή θα αδειάζει η τσέπη. Για τίποτε άλλο!

Το συγκλονιστικότερο όμως στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού είναι ότι ένας στους δύο δεν απομακρύνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή καταλαβαίνει, επιτέλους, ότι ο γάιδαρος δεν πετάει. Απομακρύνεται επειδή νομίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τον άφησε να πετάξει. Και επειδή είναι βέβαιος για την πτητική επάρκεια του γαϊδάρου, στρέφεται προς κόμματα που του υπόσχονται το ίδιο. Στο ΚΚΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στη Χρυσή Αυγή, η οποία, μάλιστα, κατά τις δημοσκοπήσεις φέρεται ως προνομιακός δέκτης των απογοητευμένων του ΣΥΡΙΖΑ (πράγμα όχι παράδοξο, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία).

Και αν σήμερα γίνονταν εκλογές, δεν θα είχαμε στη Βουλή το Ποτάμι, αλλά θα είχαμε ενισχυμένους τους νοσταλγούς του Χίμλερ και του Μπέρια, και από κοντά Λαφαζάνη και Ζωή. Εκεί θα φτάσουμε! Να νοσταλγούμε τις μέρες που κυβερνούσαν ο Τσίπρας με τον Καμμένο.

Βοϊτσίδης Μάκης

Μακεδονία

.Η φούσκα του ΣΥΡΙΖΑ έσκασε…

Ενός κακού, μύρια έπονται, όπως λέει και ο σοφός λαός. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δέχεται το ένα χαστούκι μετά το άλλο και κατά τα άλλα ψάχνει επενδυτικά… σωσίβια στη Ρωσία, τις Αραβικές χώρες και το Ιράν και οργανώνει φιέστες. 

Η παρέλαση επενδυτών στην Αθήνα αυτή την εβδομάδα έρχεται σε μία στιγμή που η «καρέκλα» της κυβέρνησης τρίζει περισσότερο από ποτέ. Μετά το «Ελληνο-Ρωσικό Ενεργειακό Συνέδριο» και τον Lavrov, ακολουθεί η «Ευρω-Αραβική Σύνοδος» στο Μέγαρο Μουσικής, ενώ όπως έγινε γνωστό από το δημοσίευμα της WSJ, o κ. Τσίπρας έχει στόχο να κάνει την Ελλάδα πύλη ιρανικών επενδύ...περισσότερα »

.«Αμαρτία εξομολογουμένη ούκ έστι αμαρτία». Έτσι είναι ;

«Είχαμε μία ήττα κατά τη διαπραγμάτευση» ισχυρίστηκε ο Θοδωρής Βίτσας σε εκπομπή του ΣΚΑΙ. Δεν είναι η πρώτη φορά που στέλεχος της κυβέρνησης αναφέρεται σε ήττα και αναγκαστικές υποχωρήσεις. Ο πολιτικός όμως εξαγνισμός  που επιχειρείται είναι μάλλον εκ του πονηρού. Η ομολογία ενοχής με στόχο την άφεση αμαρτιών προσδίδει μεν ένα ηθικό περίβλημα στους αμαρτήσαντες αλλά αυτή η επικάλυψη δεν είναι αρκετή για να κρύψει τη γύμνια της διαπραγματευτικής αδυναμίας και την έλλειψη σταθερού διαπραγματευτικού σχεδίου από τον κυβερνητικό συνασπισμό.  

Το ζήτημα είναι ότι στην πολιτική το «αμαρτία εξομολογουμένη ούκ έστι αμαρτία» δεν ισχύει. Το ίδιο συμβαίνει και στα δικαστήρια. Όταν μάλιστα «δικάζει» το εκλογικό σώμα τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Η ομολογία ενοχής ίσως μειώνει την ποινή αλλά η ποινή είναι ποινή και η ενοχή είναι  ενοχή ! Πολύ σε περισσότερο όταν δεν πρόκειται για διαπραγματευτική ήττα ρουτίνας αλλά για πολιτική, οικονομική και κοινωνική πανωλεθρία…

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΝΤΖΕΛΙΔΗΣ

  www.Mentzelidis.gr

.Μήπως μας χτύπησε η τροπική καταιγίδα «malakas” ;

Αυτές τις μέρες το ΣτΕ συζητά και αποφασίζει σχετικά με τη συνταγματικότητα του νόμου Παππά για τις άδεις των τηλεοπτικών σταθμών. Όμως την ίδια ακριβώς περίοδο  συμβαίνουν κάποια  πράγματα που υπερβαίνουν αυτό που απλά αναφέρουμε ως σύμπτωση.

Τη μια ο Πρωθυπουργός καλεί τους Προέδρους των ανωτάτων Δικαστηρίων της χώρας στο μέγαρο Μαξίμου όπου στη συζήτηση αναμιγνύονται ποικίλα ζητήματα ανάμεσα στα οποία και εργασιακής φύσης. Λογικό όμως και αναμενόμενο είναι να έχουμε τις διαμαρτυρίες των δικαστικών ενώσεων αφού οι ενώσεις αυτές εκπροσωπούν τους δικαστές στα συγκεκριμένα θέματα.

Την άλλη, όταν ο κόσμος υποφέρει και πεινά όπως λέει και το γνωστό μεταδικτατορικό άσμα,  ανακοινώνεται,  αιφνιδιαστικά και προκλητικά, η αναδρομική επιστροφή του 25% του φόρου εισοδήματος στους δικαστές…

Και το τρελό ράλι των γεγονότων συνεχίζεται με τη συζήτηση για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης των δικαστών. Αλήθεια πότε συνταξιοδοτείται η επικεφαλής του Αρείου Πάγου ;

Τρία σε ένα δηλαδή..Πόσο καλοπροαίρετος πρέπει να είναι κάποιος για να δεχτεί ότι όλα αυτά είναι συμπτώσεις και καμία σχέση δεν έχουν με τις αποφάσεις που αναμένονται από το ΣτΕ ;  Πολύ καλοπροαίρετος, μα πάρα πολύ καλοπροαίρετος. Εν τάξει. Μήπως όμως, υπόθεση εργασίας κάνω,  πρέπει να είναι και κάτι άλλο ; Καταλαβαίνετε τώρα. Αναφέρομαι στη φράση «γλωσσικό σύμβολο» για εμάς τους Έλληνες…

.Από τους υπερθεματιστές στους αναθεματιστές !

Μεγάλη η συζήτηση για τις τηλεοπτικές άδειες σε καιρούς απόλυτης φτώχειας για το ένα τρίτο των Ελλήνων.

 Μεγαλύτερες οι προεκτάσεις του θέματος αν σκεφτεί κανείς ότι επιστρατεύτηκαν τα πλέον δόλια μέσα και επιχειρήματα για να αποτρέψουν αποφάσεις που ίσως διαλύσουν το σαθρό οικοδόμημα Τσίπρα – Παππά στα ΜΜΕ.

Μέγιστες οι ανοησίες που ξεστομίζουν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια για το μέλλον των χρημάτων, γύρω στα ογδόντα εκατομμύρια μέχρι στιγμής, που κατέβαλαν οι υπερθεματιστές. «Θα τα δώσουμε πίσω στους καναλάρχες» ανακοινώνουν με σπαραξικάρδιο κλάμα φάλαινας και άφατη θλίψη οι απανταχού Παππάδες προσπαθώντας να συνεγείρουν συναισθηματικά το τρις εξαπατημένο πόπολο.

Τρισμέγιστος ο πολιτικός εκβιασμός του παπ(π)ικού κυβερνητικού κονκλαβίου να ζητά από το Κοινοβούλιο τη συγκρότηση του ΕΣΡ κατόπιν όμως εορτής.

Παμμέγιστος ο «λογιστικός, μαθηματικός και τεχνικός  τσαρλατανισμός» με τις άδειες, τους τέσσερις «ευτυχήσαντες» υπερθεματιστές  και τα ογδόντα συν εκατόν εξήντα μελλοντικά εκατομμύριά τους.

Όμως τα πράγματα είναι πολύ απλά. Είναι δε τόσο σαφή που προκαλούν τρόμο και οργή στον πυρήνα εξουσίας του κυβερνητικού μορφώματος. Μετά τον εξευτελισμό από την άρον άρον  απόσυρση του , από τεχνική άποψη, καταγέλαστου Φλωρεντιανής προέλευσης επιχειρήματος για «τέσσερις άδειες μόνο», έρχεται η κοινή λαϊκή λογική να απομυθοποιήσει και περιθωριοποιήσει τους μηχανισμούς παραγωγής και αναπαραγωγής  κυβερνητικών επιχειρημάτων.   

Καταργήστε το νόμο Παππά, βοά η φωνή της λογικής. Συγκροτήστε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δίνοντας τις αρμοδιότητες που είχε πριν τη διάλυσή του. Νέος διαγωνισμός από το νέο ΕΣΡ για δεκαέξι τηλεοπτικές άδειες με κόστος  ανά άδεια το ένα τέταρτο του μέσου κόστους που προέκυψε από τον διαγωνισμό παρωδία… 

Ίδια χρήματα, κόστος ανά άδεια προσαρμοσμένο και πολύ κοντά στις δυνατότητες της τηλεοπτικής αγοράς, πλουραλισμός στην πληροφόρηση και πάνω απ’ όλα μηδενικός κίνδυνος για απώλειες των θέσεων εργασίας  με σοβαρές πιθανότητες για ένα μικρό άνοιγμα της τηλεοπτικής αγοράς εργασίας.

Δεν υπάρχει λογικό αντεπιχείρημα σε αυτόν τον απλό αλλά διαφανή σχεδιασμό. Δεν το θέλει όμως η πονηρή κουστωδία του Μαξίμου. Δεν το θέλει γιατί απλά δεν θα μπορεί να το ελέγξει.

Το να εκβιάζουν συναισθηματικά τους πολίτες με την επίκληση της πιθανής απώλειας των χρημάτων που θα… εισπράξουν αν το ΣτΕ κρίνει τον νόμο Παππά αντισυνταγματικό, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Η εντιμότητα στην πολιτική είναι αποτέλεσμα της δύναμης, ενώ η υποκρισία αποτέλεσμα της αδυναμίας, έλεγε ο Λένιν και οι πάλαι ποτέ σημερινοί «αριστεροί» κυβερνώντες τον δικαιώνουν…

Η κακοστημένη «αριστερή» παράσταση φαίνεται να παίρνει τέλος. Πλησιάζει η ώρα της αναπόφευκτης απόδοσης ευθυνών όχι για την αστοχία και την αδυναμία στη διακυβέρνηση αλλά για την απίστευτη υποκρισία και το ψέμα.. Γιατί , όπως έλεγε και ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης, «όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρει στο αλάτι» κύριε Τσίπρα.  Μη ξεχνάτε ότι εκτός από τους υπερθεματιστές υπάρχουν και οι …αναθεματιστές, ο λαός δηλαδή ! 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΝΤΖΕΛΙΔΗΣ

.Ο Νίκος, τα φασόλια και ο offshoristas Αρτεμίου…

Τελικά οι ιστορίες του Αλέξη δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε βέβαια και τα ταξίδια του μικρού Γκιούλιβερ, του Νίκου Παππά. Μετά την τηλεκυβίστηση των τελευταίων ημερών, ο Παππάς και πάλι στο προσκήνιο !

 Στη Βενεζουέλα αυτή τη φορά, στο μακρινό Καράκας, πριν λίγα χρόνια, ο Παππάς, αγκαλιά με τον offshorista δικηγόρο Αρτεμίου, στήνει λένε γέφυρα για μεταφορά οσπρίων και άλλων εδώδιμων αποικιακών στη χώρα του Τσάβες και του Μαδούρο με αντάλλαγμα βαποριές με μαύρο χρυσό.. .. Σε ρόλο Τομ Πάπας , ο Νίκος Παππάς μαζί τους ανθρώπους της Μότορ Όιλ και κάποιους εγχώριους καραβοκύρηδες, θέλει να κάνει το deal της δεκαετίας. Δεν του βγήκε όμως. Γιατί άραγε ; Τι στράβωσε ;

Αργότερα, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, έστειλαν και τον Πρωθυπουργικό ξάδερφο στη Βενεζουέλα αλλά το παιγνίδι είχε ήδη τελειώσει…  Τότε μάλιστα  οι οικονομικοί εγκέφαλοι μας έλεγαν ότι θα φέρουν πολύ φτηνό πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα. Είχαν όμως ξεχάσει να υπολογίσουν τα… μεταφορικά !  

Τώρα πως συνδέονται η Μότορ Όιλ, το κελεπούρι πετρέλαιο Βενεζουέλας, τα όσπρια, οι εφοπλιστές και ο επί των offshore σπεσιαλίστας επισκέπτης του Μαξίμου δικηγόρος Αρτεμίου, μόνο οι κυβερνητικοί παρακοιμώμενοι γνωρίζουν επαρκώς.

Εμείς απλώς κάτι υποψιαζόμαστε…..

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΝΤΖΕΛΙΔΗΣ