.Tο τελευταίο καμπανάκι πριν την κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο... σοφός λαός κάνει λάθη. Ούτε λίγες είναι οι φορές που ο λαϊκισμός επικρατεί της λογικής. Τα έχουμε ζήσει ουκ ολίγες φορές στην Ελλάδα. Άλλωστε τους τελευταίους 20 μήνες η διακυβέρνηση της χώρας έχει πέσει στα χέρια λαϊκιστών και ψευτών.

Αν μας ρωτούσατε τι θα επιλέγαμε για τη Βρετανία αυτό θα ήταν η παραμονή στην Ευρώπη. Κι αυτή η επιλογή πηγάζει από το γεγονός ότι φοβούμαστε τις επιπτώσεις στην εύθραυστη ελληνική οικονομία. Ο φόβος να επιβαρυνθούν έτι περαιτέρω οι Έλληνες πολίτες είναι μεγαλύτερος από την οργή για την Ευρώπη που κτίστηκε σε σαθρά θεμέλια.

Αδιαφορούμε για τους Βρετανούς, έτσι κι αλλιώς ήταν από μόνοι τους εκτός Ευρώπης. Όμως δεν μπορεί να αδιαφορούμε για τις επιπτώσεις στις εξαγωγές, στον τουρισμό (2 εκατ. Βρετανοί έρχονται στη χώρα μας κάθε χρόνο), για τους Έλληνες φοιτητές και εργαζόμενους στη Μ. Βρετανία. Όλα αυτά είναι σοβαρά, όμως, ακόμη σοβαρότερες είναι οι αναταράξεις που μπορεί να φτάσουν μέχρι την Αθήνα.

Όταν παλεύουν τα βουβάλια την πατάνε κάτι βατράχια σαν την Ελλάδα δυστυχώς.

Όμως, δεν μπορεί να μην κάνουμε την πιο σκληρή κριτική κατά των Βρυξελλών και του Βερολίνου. Η κ. Μέρκελ, ο κ. Σόιμπλε και οι καρεκλοκένταυροι γραφειοκράτες ήταν οι καλύτεροι χορηγοί των λαϊκιστών, των ακροδεξιών, των κακών ευρωσκεπτικιστών, αυτών που θέλουν να διαλυθεί η ΕΕ και να ξαναγυρίσουμε στα εθνικά κράτη. Βεβαίως θα πει κανείς ότι ίσως είναι και καλύτερα, όμως, ας ρίξουμε μια ματιά στην Ελλάδα. 

Την μακροβιότερη περίοδο ειρήνης και οικονομικής ανάπτυξης την έζησε ως μέλος της ΕΕ. Μια διάλυσή της θα μπορούσε να κάνει τη χώρα μας κανονική μπανανία. Την οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν την δημιούργησαν τα μνημόνια αλλά τα εγγενή προβλήματα της χώρας, η μίζα, η ρεμούλα, η αρπαχτή και όλα εκείνα τα νεοελληνικά γνωρίσματα κάθε Έλληνα πολίτη και κάθε πολιτικού στη χώρα αυτή.

Αυτό είναι το ένα και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Όμως, υπάρχει και το άλλο που δυστυχώς είναι πολύ χειρότερο. Είναι η εγκληματική πολιτική που ακολούθησε η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία χρόνια. Είναι η αίσθηση της τιμωρίας των λαών που είχαν προβλήματα όπως η Ελλάδα. Οι αυστηρές, στα όρια της εξόντωσης ολόκληρων πληθυσμών, πολιτικές ήταν αυτές που διόγκωσαν τον ευρωσκεπτικισμό τον οποίο εκμεταλλεύτηκαν ημίτρελοι πολιτικοί όπως ο Φάρατζ, ο Τζόνσον, η Λεπέν, ο Γκρίλο. Ή ακόμη και λαοπλάνοι όπως ο Τσίπρας, ο Ιγγλέσιας, ο Ρέντσι που εκμεταλλεύθηκαν τη δυσαρέσκεια του κόσμου για να αποκτήσουν εξουσία.

Για όλα αυτά αποκλειστικά υπεύθυνοι είναι οι αποκρουστικοί Μέρκελ, Σόιμπλε, Γιούνκερ, Ντάισελμπλουμ, Ρέγκλινγκ, το ΔΝΤ και οι διάφοροι τεχνοκράτες που πάτησαν στο λαιμό κάθε χώρα που είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Ναι η Ελλάδα έφταιξε για το χάλι της. Αλλά που είναι η αλληλεγγύη για μια χώρα με 7 χρόνια ύφεσης η οποία καλείται να αντιμετωπίσει και ένα εκατομμύριο μετανάστες; Ναι, ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης και η κουστωδία του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν εγκλήματα. Αλλά πρέπει να τιμωρηθεί όλος ο ελληνικός λαός με νέα μνημόνια, με απίστευτα σκληρά μέτρα, με αντισυνταγματικές ρυθμίσεις στα όρια της δημοκρατικής εκτροπής; 

Πρέπει να μας κουνάνε το δάκτυλο όλοι αυτοί οι ανθυπο-υπάλληλοι των Βρυξελλών που ποτέ τους δεν κοίταξαν τους ανθρώπους αλλά μόνο πώς θα βγουν τα νούμερα; Εντάξει, είπαμε να νοικοκυρέψουμε τα του οίκου μας. Όχι όμως καταστρέφοντας τον ελληνικό λαό. Με εκατομμύρια άνεργους ή απλήρωτους, με ανθρώπους στα όρια της αυτοκτονίας, με μια κοινωνία στα κάγκελα.

Βεβαίως το μείζον θέμα του προσφυγικού ήταν η αποκορύφωση της εγκληματικής πολιτικής που άσκησαν οι Βρυξέλλες. Παντελής έλλειψη αλληλεγγύης για την Ελλάδα, έγινε η ΕΕ υποχείριο του Ερντογάν, κατάφερε να μετατρέψει τη χώρα μας σε νήσο Έλις κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε. Μόνο να μας κουνάνε το δάκτυλο για τα hot spots ήταν αλλά καμιά ουσιαστική στήριξη.

Τέτοια φαινόμενα είναι που προκάλεσαν έξαρση του ευρωσκεπτικισμού και που τελικά καταλήξαμε να μετράμε ακροδεξιά κινήματα, αποσχιστικές τάσεις παντού, ένα σκηνικό διάλυσης σε όλη την Ευρώπη.

Κάποτε, λοιπόν, η Μέρκελ και η παρέα της θα πρέπει να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη. Δεν είναι αργά, αλλά σίγουρα το Brexit είναι το τελευταίο καμπανάκι πριν την οριστική κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Άραγε έχουν βάλει μυαλό ή θα συνεχίσουν στην ίδια τακτική;

Το «πείραμα της Ελλάδας» και οι επόμενοι μήνες θα δείξουν τι μπορεί να αλλάξει στην Ευρώπη. Όχι, δεν ζητάμε χάρες, αυτό που ζητάμε είναι δικαιοσύνη και βοήθεια στο πλαίσιο της αλληλεγγύης των λαών και των αξιών πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Antinews

.Τα δύσκολα του Κυριάκου…

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει, αλλά η ΝΔ δεν ανεβαίνει. Αυτό βλέπει κανείς στην δημοσκόπηση της Κάπα Research που δημοσίευσε το Βήμα της Κυριακής, και η οποία θα αποτελεί πρόσθετο πονοκέφαλο για τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη –ασχέτως αν, από πλευράς δημοτικότητας και καταλληλότητας για το αξίωμα του πρωθυπουργού διατηρεί μικρό προβάδισμα έναντι του κ. Αλ. Τσίπρα. 

 Τί συμβαίνει λοιπόν στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στο εκλογικό σώμα, στο οποίο η αδιευκρίνιστη ψήφος αντιπροσωπεύει ποσοστό 32,4%; Τί σκέπτονται και πώς θα αποφάσιζαν να πάνε να ψηφίσουν οι μισοί Έλληνες που στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις απείχαν; Αν θεωρήσουμε, όπως έγραψε το Βήμα της Κυριακής, ότι η μεσαία τάξη στην Ελλάδα καταστρέφεται, πώς θα μπορούσε να σταματήσει η καταστροφή της και τα μέλη της να επανέλθουν στα επίπεδα που επιθυμούν;

Αυτά είναι μερικά κρίσιμα ερωτήματα που θα έπρεπε να απασχολούν πολύ σοβαρά τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και το επιτελείο του, καθ’ όσον η ελληνική κοινωνία –μαζί δε με αυτήν και η οικονομία της χώρας– βρίσκονται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.

Από την προαναφερόμενη δημοσκόπηση της Κάπα Research προκύπτει, επίσης, ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει καταφέρει να περάσει την πολιτική του πρόταση στην κοινή γνώμη, ασχέτως αν εισπράττει την δυσαρέσκεια της τελευταίας έναντι της κυβέρνησης. 

Γιατί, όμως; Αν κρίνουμε από διάφορες έρευνες που έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες, από ελληνικούς και διεθνείς φορείς, μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης απλώς δεν ξέρει τί θέλει. Και αυτό οφείλεται σε σοβαρούς παράγοντες, που κάνουν την Ελλάδα «ειδική περίπτωση».

Στην χώρα της πελατοκρατίας και της «κοινωνίας των κολλητών», οργιάζουν –με λαμπρές εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα– η παραπληροφόρηση και η λογική της εξαπάτησης, με αποτέλεσμα το ευρύ κοινό να ζει για πάρα πολλά χρόνια σε μία εικονική πραγματικότητα. Όταν όμως συμβαίνει αυτό, τότε ισχύει ο κατά Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ περίφημος κανόνας της «άχρηστης γνώσης». Παράλληλα, ο κανόνας αυτός κάνει αδήριτη την ανάγκη της ιδεολογίας, η οποία με την σειρά της απαλλάσσει τις κοινωνίες από την σκέψη και την αναζήτηση της αλήθειας. 

Εισάγεται έτσι στην κοινωνική και πολιτική ζωή μία απίστευτη πνευματική ανευθυνότητα, η οποία σε βάθος χρόνου αποδεικνύεται καταστροφική για θεσμούς, αξίες και αρχές. Ακολουθούν η διαφθορά και η διαπλοκή, με συνεπακόλουθα την οικονομική αναποτελεσματικότητα, την κατάργηση του ανταγωνισμού και εν τέλει την κοινωνική ακινησία –με ό,τι αυτή συνεπάγεται και σε άλλα επίπεδα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν προκαλεί καμμία έκπληξη το εύρημα του ερευνητικού φορά «διαΝέοσις», που μάς πληροφορεί ότι το 90% των Ελλήνων πιστεύει ότι η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν πολύ θετική για τους εταίρους-δανειστές μας. Στο ίδιο πλαίσιο, επτά στους δέκα Έλληνες αγρότες πιστεύουν ότι η ευρωπαϊκή γεωργία βγήκε κερδισμένη από την συμμετοχή στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της αστείας ελληνικής αγροτικής παραγωγής.

Ένα πρώτο και σοβαρό πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης δεν είναι ενός δομικού ανορθολογισμού, αλλά της υπάρξεως μίας εκτεταμένης γελοιότητας. Όπως θα έλεγε και ο Ρόμπερτ Τράϊβερς, καθηγητής ανθρωπολογίας και βιολογίας, πρόκειται για την «μωρία των ανοήτων», που είναι ακαταμάχητη. 

Η μωρία, σε συνδυασμό με την αχρήστευση της γνώσης, αποτελεί το κορυφαίο ατού του κ. Αλέξη Τσίπρα –ο οποίος, ως φαίνεται, πρέπει να έχει αφιερώσει πολύ χρόνο στην κοινωνική ψυχολογία και ιδιαίτερα στην εκπόνηση «αναληθών αφηγημάτων», ως μέσων ομαδικής εξαπάτησης.

Απέναντί του, λοιπόν, ο πρόεδρος της ΝΔ έχει να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο ψυχολογικό και ιδεολογικό βουνό, πάνω στο οποίο μπορούν να στηθούν ακόμη και απίθανες πολιτικές απάτες. Κυρίως, από ανθρώπους που δεν έχουν κανένα απολύτως ηθικό έρεισμα, όπως οι κ.κ. Αλέξης Τσίπρας και Πάνος Καμμένος.

Αυτό το σοβαρό ηθικό έλλειμμα δεν αντιμετωπίζεται με παραδοσιακές πολιτικο-κομματικές μεθόδους, υπαγορευόμενες από την πελατοκρατία και τις διαπλοκές της. Απαιτεί ρηξικέλευθες επικοινωνιακές και άλλες πολιτικές πρωτοβουλίες, ικανές να προάγουν την γνώση μέσα από τον φωτισμό της πραγματικότητας και όχι από την συσκότισή της.

Ο δρόμος της εξουσίας είναι πολύ δύσκολος για τον πρόεδρο της ΝΔ, γιατί πρέπει να αλλάξει άρδην την γλώσσα που θα χρησιμοποιεί ώστε να πείθει ένα κοινό που είναι συνειδητό θύμα της λογικής της εξαπάτησης και της αυτοεξαπάτησης. Με ποιον τρόπο, λοιπόν, για να παραφράσουμε τον Γιάννη Πρετεντέρη, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να πείσει τα κορόϊδα που κατασκεύασαν οι κ.κ.Τσίπρας και Καμμένος ότι δεν είναι τέτοια;

Έργο πολύ δύσκολο, όταν το εν γένει πνευματικό και ιδεολογικό περιβάλλον ευνοεί την ασυναρτησία και τον μυθοποιημένο λόγο. Αυτά ακριβώς που χρησιμοποιούν οι δύο συγκυβερνήτες για να αποβλακώνουν την μάζα και δυσκολεύουν τον ορθό λόγο –ο οποίος γεννήθηκε στην αρχαία προσωκρατική Ελλάδα ως αντίπαλος του μύθου. Λέτε να μην ξέρει τί κάνει ο κ. Φίλης όταν τα βάζει με τα αρχαία;

Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

European Business Review

.Θα γιορτάσει κι ο Αλέξης το... «ΟΧΙ»;

Πραγματικά, αν το ζήσουμε κι αυτό τότε θα τα έχουμε δει όλα στη χώρα αυτή. Κυκλοφορεί ευρέως ότι κάποιοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν το «όχι» στο περσινό δημοψήφισμα. Σκέφτονται μάλιστα να κάνουν και συγκέντρωση και να μαζέψουν κόσμο για να… πικάρουν τους ταξικούς εχθρούς, τους αστούς του «παραιτηθείτε». Θα είναι ό,τι πιο γελοίο έχει ζήσει ο τόπος αυτός μετά από το επίσης γελοίο δημοψήφισμα της 5^ης Ιουλίου 2015.

 Άραγε ποιος θα γιορτάσει για το… περήφανο όχι του ελληνικού λαού; Ποιοι είναι αυτοί που θα βγουν να θυμηθούν την «σθεναρή αντίσταση του κόσμου αλλά κυρίως της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα; Θα πάει και ο πρωθυπουργός στη συγκέντρωση ή θα γιορτάσει κατά μόνας; Θα πάνε κορυφαίοι υπουργοί να θυμηθούν τα παλιά και να λένε «που ’σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος»;

 Ή μήπως οι εορταστικές εκδηλώσεις για τη νέα… εθνική παλιγγενεσία θα περιοριστούν σε έναν μικρό κύκλο αποτελούμενο από τη Ζωή, τον Λαφαζάνη και ορισμένους αντιευρωπαϊστές τύπου… Φάραντζ που εξέλαβαν εκείνο το «όχι» ως έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ;

 Ό,τι κι αν είναι, το γεγονός ότι κάποιοι σκέφτηκαν να γιορτάσουν μια από τις μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας, δείχνει πόση παράνοια κρύβει αυτός ο κόσμος στην Ελλάδα.

Αν ήμασταν ΣΥΡΙΖΑ θα κρυβόμασταν αυτές τις ημέρες για να μην θυμόμαστε την ξεφτίλα ενός δημοψηφίσματος που μας οδήγησε ένας ανεύθυνος πολιτικός ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη συναισθηματική φόρτιση και κόπωση ενός ολόκληρου λαού. Αν λεγόμασταν Τσίπρας, που πήρε το περήφανο «όχι» και το μετέτρεψε σε «ναι» μέσα σε λίγες ημέρες, θα είχαμε εξαφανιστεί από προσώπου γης.

 Αν ήμασταν στη θέση του πρωθυπουργού και των υπουργών που στήριξαν σθεναρά το «όχι» θα είχαμε παραιτηθεί την ίδια ημέρα σε ένδειξη ελάχιστης αξιοπρέπειας που μπορεί να έχει απομείνει.

Εκείνο το «όχι» σε ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα σήμανε την αρχή του τέλους για τη χώρα.

 Εξαιτίας εκείνου του δημοψηφίσματος υπέγραψε η χώρα κι άλλο μνημόνιο, εξαιτίας εκείνης της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί οι δανειστές μας διέλυσαν απαιτώντας μέτρα, μη δίνοντας ούτε μια υπόσχεση.

Εκείνο το εγκληματικό πολιτικό λάθος του Τσίπρα θα το πληρώνουμε για χρόνια, σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και ως κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δίχασε τον ελληνικό λαό, δημιούργησε ταξικούς εχθρούς που αντιμάχονται μην αφήνοντας την Ελλάδα να πάει μπροστά.

Αν μάλιστα ισχύουν αυτά που λένε στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή την ημέρα του δημοψηφίσματος στο Μαξίμου επικρατούσε σκηνικό… κηδείας γιατί ο Τσίπρας ήθελε να βγει το «ναι» και να διευκολυνθεί η κωλοτούμπα του, τότε πράγματι, ένα χρόνο μετά πρέπει να γιορτάσουμε. Να γιορτάσουμε για τα χάλια μας που ακόμη πιστεύουμε στους ψεύτες, που ακόμη τους ανεχόμαστε, που δεν τους έχουμε ξεφορτωθεί.

Αν λοιπόν κάποιοι θέλουν να βγουν και να γιορτάσουν ας το κάνουν. Αν θέλουν να πάνε κόντρα στους «παραιτηθείτε» ας το κάνουν. Ας αποδείξουν ότι η νεοελληνική καφρίλα είναι αήττητη, μαζί και η βλακεία

Γιατί το γεγονός και μόνο ότι υπάρχουν σήμερα Έλληνες που πιστεύουν ότι η 5^η Ιουλίου 2015 είναι η αναγέννηση της Ελλάδας, αποδεικνύει την κατρακύλα που έχουμε πάρει ως χώρα. Ποιο θα είναι το επόμενο; Να ανακηρύξουμε το δημοψήφισμα τη νέα «Επανάσταση του 1821» και τον Αλέξη Τσίπρα τον νέο «Κολοκοτρώνη»;

.Πώς η έκβαση του δημοψηφίσματος θα διαμορφώσει το μέλλον της Βρετανίας

Στις 7 το πρωί της Παρασκευής, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από την ανακοίνωση του αποτελέσματος, οι οικονομολόγοι αναμένουν ότι η αξία της λίρας θα δεχθεί ένα σημαντικό πλήγμα στις αγορές συναλλάγματος σε όλο τον κόσμο. Ο Ντέιβιντ Κάμερον είναι πιθανό να προβεί σε δήλωση σχετικά με τα βήματα της Downing Street σχετικά με το πώς η κυβέρνηση θα ανταποκριθεί στην απόφαση της χώρας να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στη δήλωσή του, ο ίδιος θα προσπαθήσει να καθησυχάσει τους εμπόρους πριν ανοίξει το Χρηματιστήριο του Λονδίνου για τις επιχειρήσεις, στις 8 πμ. Ωστόσο, το Υπουργείο Οικονομικών και η Τράπεζα της Αγγλίας θα πρέπει να παρακολουθούνε στενά τις αγορές. Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζα Μαρκ Κάρνεϊ θα μπορούσε να αναγκαστεί να παρέμβει για να στηρίξει τη λίρα, αν η αξία της στερλίνας πέσει δραματικά. Αυτό δεν έχει συμβεί από την "Μαύρη Τετάρτη" του 1992 και η Τράπεζα δεν θα ήθελε να παρέμβει με αυτόν τον τρόπο.

Στις ημέρες που ακολουθούν, η Επιτροπή Νομισματικής Πολιτικής της Τράπεζας θα μπορούσε επίσης να συνεδριάσει για να επανεξετάσει τα επιτόκια, σε απάντηση στην αναταραχή των αγορών. 

Ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι θα ενημερώσει αμέσως τις Βρυξέλλες που θα ενεργοποιήσει το άρθρο 50 των Συνθηκών της ΕΕ - την επίσημη νομική πράξη με την οποία ένα κράτος-μέλος αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη στιγμή που το άρθρο 50 ενεργοποιείται, μια κίνηση που μπορεί να γίνει μόνο από την κυβέρνηση, υπάρχει μια περίοδος δύο ετών για τις διαπραγματεύσεις της νέας σύμβασης μεταξύ της Βρετανίας και της ΕΕ - τους όρους του Brexit.

Οι διαπραγματευτές θα πρέπει να ορίσουν νέες εμπορικές συμφωνίες, νέες ρυθμίσεις ασφάλειας των συνόρων, το νομικό καθεστώς των μεταναστών που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και των Βρετανών ομογενών που διαμένουν αλλού στην Ευρώπη. Η Downing Street θα πρέπει να επιλέξει τα μέλη της ομάδας που θα διαπραγματευτεί τις νέες εμπορικές συμφωνίες. Η κυβέρνηση είναι πιθανό να το αναθέσει σε προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου, καθώς και ανώτατους αξιωματούχους από το Whitehall, σχηματίζοντας πιθανόν ένα Τμήμα Brexit υπό την ηγεσία ενός κορυφαίου υπουργού.

Οι ηγέτες υπέρ της αποχώρησης θα πιέσουν τον Κάμερον να παραδώσει το σχέδιό τους για ένα άμεσο επαναπατρισμό των βασικών εξουσιών από τις Βρυξέλλες στη Βρετανία. Έχουν καθορίσει τους νέους νόμους έκτακτης ανάγκης της κυβέρνησης που λένε ότι θα απαιτηθούν μετά από το δημοψήφισμα του Brexit για να περιορίσουν την επιρροή του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, να επιστρέψουν δισεκατομμύρια λίρες στο Ηνωμένο Βασίλειο που θα δαπανηθούν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και να θέσουν νέους ελέγχους για τη μετανάστευση από την Ευρώπη.

Σε πολιτικό επίπεδο, η θέση του Κάμερον θα κινδυνέψει. Κάποιοι υπουργοί του Υπουργικού Συμβουλίου μπορεί να τον πιέσουν να παραμείνει στη θέση του, προκειμένου να εξασφαλισθεί η σταθερότητα και να είναι επικεφαλής στις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες. Ωστόσο, πολλοί αναλυτές και βουλευτές και από τις δύο πλευρές του δημοψηφίσματος πιστεύουν ότι θα ήταν αδύνατον να συνεχίσει ως πρωθυπουργός αν υπερισχύσει η αποχώρηση και ότι θα παραιτηθεί.

Αν δεν παραιτηθεί, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μια πρόκληση από τους Συντηρητικούς που πιστεύουν ότι η θέση του θα είναι ανυπόφορη, αν και αρκετοί αντάρτες ευρωσκεπτικιστές σε κατ' ιδίαν συζητήσεις υποδηλώνει ότι η μεγαλύτερη ελπίδα για να κρατήσει ο Κάμερον τη δουλειά του είναι αν η Βρετανία ψηφίσει να αποχωρήσει από την ΕΕ. Αν παραιτηθεί, θα πραγματοποιηθούν εκλογές για νέα ηγεσία, με 10 πιθανούς υποψήφιους να είναι ήδη σε ετοιμότητα.

Πιθανότεροι νικητές είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι ο ηγέτης της εκστρατείας υπέρ της αποχώρησης, Μπόρις Τζόνσον, αλλά και ο άλλος σημαντικός υποστηρικτής του Brexit, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μάικλ Γκόουβ. Οι εκλογές για τη νέα ηγεσία θα μπορούσαν να διεξαχθούν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, με τον νέο ηγέτη να ανακοινώνεται στο Συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος κατά την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου.

Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να εδραιώσει την θέση του στην Downing Street, ο νέος ηγέτης θα μπορούσε να επιδιώξει μια νέα εντολή από τη χώρα και να ζητήσει γενικές εκλογές για την άνοιξη ή το φθινόπωρο του 2017.

Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να καταργηθεί η νομοθεσία που καθορίζει τον χρόνο αλλαγής των κοινοβουλίων, καθώς σύμφωνα με αυτή οι επόμενες εκλογές προβλέπονται το 2020. Αν οι Συντηρητικοί προηγηθούν στις κάλπες στις αρχές του επόμενου έτους, ενδεχομένως θα υπάρξει μια πλειοψηφία στο κοινοβούλιο για την κατάργηση του νόμου και την προκήρυξη εκλογών.

Τι θα ακολουθήσει αν η Βρετανία ψηφίσει να παραμείνει στην ΕΕ;

Αν συμβεί αυτό, ο Ντέιβιντ Κάμερον θα είναι σε πολύ ισχυρότερη θέση, μετά την έντονη εκστρατεία του υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Αλλά η νίκη θα μπορούσε να έχει ένα βαρύ τίμημα. Αν η παραμονή κερδίσει με μικρή διαφορά - κάτω από 10 ποσοστιαίες μονάδες, για παράδειγμα - είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Κάμερον θα αντιμετωπίσει μια πρόκληση ηγεσίας μέσα σε λίγες μέρες.

Περισσότεροι από 50 βουλευτές των Τόρις φημολογείται ότι θα είναι τόσο θυμωμένοι με τις "τακτικές εκφοβισμού" του πρωθυπουργού και τη χρησιμοποίηση του κυβερνητικού μηχανισμού για να βοηθήσει την εκστρατεία υπέρ της παραμονής, που θα προκαλέσουν μια ψηφοφορία για ψήφο εμπιστοσύνης στην ηγεσία του αμέσως μετά το αποτέλεσμα.

Αν χάσει αυτή την ψηφοφορία, η καριέρα του Κάμερον ως βουλευτή θα τελειώσει. Στη συνέχεια, οι Συντηρητικοί θα επιλέξουν έναν νέο ηγέτη σε εκλογές στις οποίες δεν θα μπορεί να συμμετέχει.

Για να είναι ασφαλής, ο Πρωθυπουργός πρέπει να κερδίσει με συντριπτική διαφορά - όπως για παράδειγμα 60 τοις εκατό υπέρ της παραμονής και 40 τοις εκατό υπέρ της αποχώρησης. Αλλά, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μικρή διαφορά, η Ντάουνινγκ Στριτ έχει ήδη αρχίσει να επεξεργάζεται ένα σχέδιο για να σώσει την ηγεσία του Κάμερον. Είναι πιθανό να προσπαθήσει να αλλάξει την πολιτική ατζέντα, δίνοντας έμφαση στην κοινωνική κινητικότητα.

Στην πρώτη δήλωσή του μετά τα αποτελέσματα, ο Κάμερον μπορεί να προσφέρει νέες παραχωρήσεις με νέα σχέδια για την πάταξη της μετανάστευσης, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τους συναδέλφους του υπέρ του Brexit και να επανενώσει το κόμμα και τη χώρα.

Αν η "παραμονή" κερδίσει με μικρή διαφορά, ο Κάμερον θα μπορούσε επίσης να αναγκαστεί να προβεί σε άμεσο "ανασχηματισμό διάσωσης", σε μια προσπάθεια να επιβεβαιώσει την εξουσία του. Αν η "παραμονή" κερδίσει με διαφορά, ο πρωθυπουργός θα έχει περισσότερο χρόνο και μπορεί να καθυστερήσει τον ανασχηματισμό του μέχρι το φθινόπωρο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι υπερασπιστές του Brexit θα πρέπει να προωθηθούν εντός της κυβέρνησης, προκειμένου να επουλωθούν οι βαθιές διαιρέσεις στο εσωτερικό του κόμματος των Συντηρητικών.

Ο Μπόρις Τζόνσον αναμένεται να προσφέρει έναν ρόλο σε ένα υπουργείο χωρίς ιδιαίτερο βάρος, πιθανώς ως υπουργός Μεταφορών. Αυτό θα θέσει τον πρώην Δήμαρχο του Λονδίνου σε δύσκολη θέση, καθώς θα αναγκαστεί ενδεχομένως να εποπτεύει την επέκταση του αεροδρομίου Heathrow, μια πολιτική στην οποία έχει υποσχεθεί σθεναρά ότι θα αντιταχθεί.

Ωστόσο, οι Τόρις υπέρ του Brexit προειδοποιούν ότι οι βουλευτές θα "απεργήσουν" ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, και θα αρνηθούν να υποστηρίξουν τον Κάμερον τον Τζορτζ Όσμπορν. Αν ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να περάσει τις μεταρρυθμίσεις του από το κοινοβούλιο, η κυβέρνηση θα καταστεί αδύνατη και μπορεί να χρειαστούν και άλλες εκλογές. Πολλοί οικονομολόγοι αναμένουν ότι οι αγορές θα ανταποκριθούν με ανακούφιση στη νίκη της "παραμονής", ενώ για την πλειοψηφία των επιχειρήσεων και του προσωπικού τους στη Βρετανία οι δουλειές θα συνεχιστούν ως συνήθως.

Στην Ευρώπη, η επιτυχία του Κάμερον θα είναι ευπρόσδεκτη. Αλλά οι σχέσεις με τις άλλες χώρες της ΕΕ θα αλλάξουν επίσης. Η συμφωνία επαναδιαπραγμάτευσης θα πρέπει να ενισχυθεί και να περάσει από τους πολιτικούς στις Βρυξέλλες, προκειμένου να γίνουν βασικές μεταρρυθμίσεις όπως το "φρένο έκτακτης ανάγκης" στην καταβολή των παροχών στους μετανάστες της ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει πράγματι τη δυνατότητα να ασκήσει βέτο στη συμφωνία του Κάμερον και ο ίδιος θα πρέπει να κερδίσει την υποστήριξή τους κατά τις εβδομάδες μετά το δημοψήφισμα για να παραδώσει τις μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί.

.Τι νόμιζαν δηλαδή οι κ.κ. Δικαστές;

Εξεγέρθησαν,  λέει,  οι δικαστές, μετά τις δηλώσεις του βαρύμαγκα κ. Υπουργού. Τι μας λέτε; Κάποιος μάλιστα σήμερα είπε "ξύδι οι δικαστές, ενάμιση χρόνο τώρα τους χαϊδεύουν, όταν Υπουργοί και Βουλευτές μιλούσαν και στοχοποιούσαν άλλες ομάδες δεν μίλησαν, τώρα που τους την είπε ο Υπουργός ξύπνησαν";

 Εμ κάπου έχει δίκιο ο Χριστιανός που το σχολίασε έτσι.

Όταν ο Υπουργός Παιδείας μιλούσε για Εθνοκάθαρση και όχι Γενοκτονία, οι δικαστές σιώπησαν.

Όταν μπήκαν υπέρογκοι φόροι οι Δικαστές σιώπησαν.

Όταν ήρθε το ασφαληστ(ρ)ικο οι Δικαστές μουγκοί.

Όταν οι δικαστές κοιτούν την κοινωνία ατάραχοι και μιλούν μόνο όταν θίγονται τα δικά τους, τότε αυτά θα ακούν, και λίγα είναι…

 Έχασαν προ πολλού το δίκιο τους οι Δικαστές, γιατί δεν μίλησαν όταν έπρεπε. Διότι εφάνησαν ολίγοι εμπρός στην λαίλαπα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Διότι δεν μίλησαν για τη Δημοκρατία που δεν υπάρχει πλέον στον τόπο μας.

Για την προσπάθεια κατάπνιξης κινημάτων με άμεσους και έμμεσους τρόπους εκ μέρους της «φιλολαϊκής» Κυβέρνησης.

Για την εκχώρηση ολόκληρης της ακίνητης περιουσίας του Κράτους.

Για την αξιοπρέπεια που δεν έχουμε πλέον.

Για...για...για....

Για όλα αυτά κύριοι Δικαστές δεν μιλήσατε. Κάνατε την πάπια.

Όταν θίχτηκαν τα δικά σας, θυμηθήκατε να μιλήσετε.

Δυστυχώς σήμερα πήρε η μπάλα και εσάς, διότι αυτή είναι η αντιμετώπιση αυτής της συγκεκριμένης  Κυβέρνησης και για σας, όπως και για πολλές ακόμα επαγγελματικές ομάδες (γραβατάκηδες κλπ κατά την προσφιλή των ορολογία).

Ίσως τώρα αφυπνιστείτε πραγματικά.

Για να βοηθήσετε  και εσείς να γλυτώσει η Πατρίδα από αυτούς τους ανθρώπους, που βρήκαν φως και μπήκαν και τώρα αλωνίζουν και αλεστικά δεν δίνουν…

Μπιάνκα

.Η Δεξιά της Αριστεράς…

Ο χαρακτηρισμός δεξιά αριστερά χρονολογείται από την εποχή της γαλλικής επανάστασης και αφορούσε τις θέσεις που καταλάμβαναν οι πολιτικές ομάδες στο χώρο των συνελεύσεων. ´Εκτοτε αυτές οι λέξεις απέκτησαν εννοιολογικό περιεχόμενο και ταυτίστηκαν με τα αντίστοιχα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα.

 Στη χώρα μας οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες, κυβερνώσες ή μη, γνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά της μαζοποιημένης κοινωνίας, επιρρεπούς στις απλουστεύσεις, πρόσθεσαν στο οπλοστάσιό τους τις λέξεις αυτές και τις χρησιμοποίησαν όχι τόσο για να υπενθυμίζουν τη συνεπή προσήλωσή τους στις ιδέες και θέσεις του πολιτικού ρεύματος που υπηρετούν αλλά κυρίως για να θέτουν τη διαχωριστική γραμμή με τους κομματικούς αντιπάλους...

Έτσι απαλλαγμένες από το πραγματικό τους περιεχόμενο, οι λέξεις μετατρέπονται σε τοτέμ της πολιτικής. Ένας εύκολος και απλός τρόποςκαθαγιασμού ή δαιμονοποίησης. Χαρακτηρίζουμε τον αντίπαλό μας αριστερό ή δεξιό, και ανάλογα με τα κρατούντα το αλαλάζον πλήθος ζητωκραυγάζει ή λιθοβολεί.

Σήμερα που το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με κινούμενη άμμο και η κρίση μάς έχει ζαλίσει, οι εξυπνάκηδες της πολιτικής χρησιμοποιούν κατά κόρον τα σύμβολα σε ένα παιχνίδι αφορισμών που μοναδικό στόχο έχουν τη σύγχυση και την εξαπάτηση.

Αυτό όμως δεν θα έπρεπε να μας παρασύρει. Αντί να επαναλαμβάνουμε το αυτονόητο, θα πρέπει να αποκαλύπτουμε το μη εμφανές. Αντί, ας πούμε, να αποκαλούμε τη δεξιά, δεξιά, και τους δεξιούς, δεξιούς, που άλλωστε ουδέποτε το αρνήθηκαν, θα πρέπει να φανερώνουμε τη δεξιά της δήθεν αριστεράς ή τους δεξιούς που αυτοαποκαλούνται αριστεροί.

Να ερωτήσουμε και να διερωτηθούμε: Τι είναι, αν όχι δεξιά πολιτική, η αποθέσμιση της κοινωνίας που επιχειρείται συστηματικά από την παρούσα κυβέρνηση;

Τι είναι, αν όχι δεξιά πρακτική, η παροχολογία για την υφαρπαγή της ψήφου;

Τι είναι, αν όχι δεξιό, ένα κόμμα που συνεργάζεται με ένα δεδηλωμένο ακροδεξιό εθνολαϊκιστικό μόρφωμα;

Πόσο αριστερός είναι κάποιος που "ξεχνά" να δηλώσει 1 εκατομμύριο ή που αποκαλεί συνεργάτες των Γερμανών τους Πολωνούς με τις εκατόμβες θυμάτων από την γερμανική θηριωδία;

Αλλά και πέρα από την αριστερά και τη δεξιά, πώς μπορεί να αντιμετωπίσει ένας πολίτης, ένας αριστερός πολίτης, ένας δεξιός πολίτης, ένα κόμμα που στο δημόσιο λόγο δια του αρχηγού του διχάζει την ελληνική κοινωνία λέγοντας ότι ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν; Που στελέχη του χαιρέκακα δηλώνουν ότι θα πληρώσουν οι "Μένουμε Ευρώπη"; Που μια ειρηνική συγκέντρωση χαρακτηρίζεται ως δολιοφθορά κατά της χώρας; 

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η χειρότερη ίσως κυβέρνηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, και πάντως σίγουρα της μεταπολίτευσης, την οποία εμβληματικές ηγετικές φυσιογνωμίες της αριστεράς χαρακτήρισαν χειρότερη ακόμα και από τη χούντα και τη δικτατορία του Μεταξά;

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο Μητσοτάκης είναι δεξιός, αλλά αν ο Τσίπρας είναι αριστερός. Και το θέμα δεν είναι αν κάποιοι άλλοι θα τα κάνουν καλύτερα, αλλά ότι οι σημερινοί κυβερνώντες διαλύουν τη χώρα, διαλύουν και την κοινωνία. Και κατακερματισμένη κοινωνία είναι μια τελειωμένη κοινωνία.

Τάκης Φραγκούλης

Athens Voice

.Πόσο λεβέντης είναι ο Παύλος Πολάκης;

Λίγες ώρες προτού ο Παύλος Πολάκης ισχυριστεί ότι υπάρχει και νέο παραδικαστικό κύκλωμα, η ολομέλεια της Βουλής ψήφισε την άρση της ασυλίας του προκειμένου να δικαστεί για πολεοδομική παράβαση. Η παράβαση δεν αφορούσε την εμφύτευση ζώντων ανθρώπων… τρία μέτρα κάτω από τη γη, αλλά κάποιο δημοτικό έργο την εποχή που ο Πολάκης ήταν δήμαρχος.

Στην πατρίδα μας συνηθίζονται αυτά. Συχνά ο δημοτικός άρχοντας θέτει το τοπικό συμφέρον υπεράνω της νομιμότητας. Η κοινή παρανομία προάγεται σε κοινωνικό ακτιβισμό, σε άδολη εκδήλωση λεβεντιάς. Δεν τα έχει κάνει και ο Απόστολος ο Γκλέτσος; Τα έχει κάνει και τα παραδέχεται. Ο Γκλέτσος βέβαια έχει συντηρήσει την υστεροφημία του με την ιστορική δήλωση για το ψάρι που ψήνεται και από τις δύο πλευρές. Ο Παύλος Πολάκης δεν θα έλεγε ποτέ κάτι τέτοιο. Αλλωστε και το ψάρι θα το τρώει ωμό...

 Ναι, η ωμότητα είναι κάτι που χαρακτηρίζει τον Παύλο Πολάκη. Ο ίδιος και οι φίλοι του λένε ότι είναι «αυθεντικός». Μόνο που ο αυθεντικός δεν ανήκει απαραιτήτως στον σύγχρονο κόσμο. Αυθεντικός ήταν, ας πούμε, ο Βόγλης με τα μύγδαλα. Ο Σπύρος Καλογήρου στη «Στεφανία». Ο Νίκος Κούρκουλος στο «Οχι άλλο κάρβουνο». Ο Πέτρος ο πελεκάνος στη Μύκονο. Ο Παύλος Πολάκης δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Ακόμα.

Ο ίδιος, βέβαια, επιμένει να πολιτεύεται με αυτό το ύφος. Λέγοντας και μία κουβέντα παραπάνω. Μιλώντας τη γλώσσα μίας αλήθειας που, στην κρίσιμη στιγμή, μαζεύεται όπως η ουρά κάτω από τα σκέλια.

Οταν η Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων έφριξε με αυτά που είπε, ο υπουργός, έκανε μία διευκρινιστική δήλωση. «Τιμώ κάθε δικαστικό και οποιονδήποτε άλλο δημόσιο λειτουργό, ο οποίος με έντιμο τρόπο, σε δύσκολες συνθήκες, κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του». 

Το «τιμώ» έχει ένα χαρακτηριστικό έτσι όπως εκφέρεται στον εγχώριο πολιτικό λόγο: στην πραγματικότητα εννοείς κάτι άλλο, που είναι δύο γράμματα δρόμος – δοκιμάστε το σε οποιαδήποτε δήλωση πολιτικού που «τιμά» κάτι ή κάποιον. Ομως εδώ ο Παύλος Πολάκης το εννοεί. Απλώς πρέπει να διευκρινίσει κάτι. Διότι όταν τιμά κάθε δικαστικό λειτουργό που κάνει τη δουλειά του με έντιμο τρόπο, είναι σαν να εννοεί ότι υπάρχουν και δικαστικοί που δεν διακρίνονται από το ίδιο λαμπρό και διαυγές ήθος.

Τέλος πάντων, ας μην παίζουμε με τις λεπτομέρειες. Οπως έλεγε και ο Λένιν, ο επαναστάτης στην κρίσιμη στιγμή οφείλει να κάνει τους συμβιβασμούς του. Ο Βελουχιώτης που απόθανε νέος δεν πρόκαμε να πει κάτι αντίστοιχο. Αφησε, όμως, επίγονο. Τον Παύλο Πολάκη. Κάποιες στιγμές τον λες και μετενσάρκωση.

Μιλώντας στο Περιστέρι, αφού άφησε τους δικαστές, θυμήθηκε τον Αρη. Και ευχήθηκε να υπήρχαν και σήμερα οι «μαυροσκούφηδες που θα εφαρμόσουν την κυβερνητική πολιτική». Υποθέτω ότι αναφέρεται στους άνδρες του Βελουχιώτη. Δεν δύναμαι να διανοηθώ ότι ένας δημοκράτης σαν τον Πολάκη προσδοκά την ανάληψη κυβερνητικής πρωτοβουλίας από τους άνδρες των τεθωρακισμένων που, για τον κανονικό κόσμο, αποκαλούνται «μαυροσκούφηδες».

Ομως, μισό λεπτό. 

Τι ακριβώς εννοεί ευχόμενος εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής από τους άνδρες του Βελουχιώτη; Θα κάνει ανάπτυξη ο έφιππος με τα φυσεκλίκια; Θα παραλαμβάνει τους επενδυτές κάτω από την Ακρόπολη για να τους δείξει, μετά την ομιλία Τσίπρα, πώς μεγαλώνουν τα ραδίκια στον ευλογημένο τούτο τόπο; Αστειότητες. Οπως αυτές που είπε για τον Μαυρίκο. «Δεν ήταν και τόσο ατύχημα». Λες και κάνει αποτίμηση της υπουργικής του θητείας.

Σε οποιοδήποτε πολιτισμένο τόπο, ο Πολάκης θα έφευγε με συνοπτικές διαδικασίες από το υπουργείο του μόνο και μόνο επειδή καπνίζει σε δημόσιους χώρους. Αυτό μόνο του ήταν αρκετό για να κάνει τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας να πάρει παραμάσχαλα το κάδρο του Αρη και να επιστρέψει στα Σφακιά. Ομως όχι, εδώ, είπαμε, υπάρχουν ιδιαιτερότητες. 

Ακόμα και οι δηλώσεις του για τη Δικαιοσύνη αποδοκιμάζονται χλιαρά. Τι να κάνουν και στο Μαξίμου; Είναι το απαραίτητο λαϊκό πρόγραμμα που έχει ανάγκη το ακροατήριο του. Βέβαια ο Τσίπρας θα έχει ανεβάσει πίεση. Είναι δυνατόν την ώρα που, ενώπιον αρχαίων θεών, παρουσιάζει το όραμα του για την ανάπτυξη, να έρχεται κάποιος Πολάκης και να παίρνει τα φώτα πάνω του; Κακιά στιγμή. Γκαντεμιά. Σαν να καλείς κόσμο στην αυλή του σπιτιού σου και ο σκύλος να αρπάζει κάποιον από τον μπατζάκι.

Ανδρέας Στασινός

Protagon