.Το ρεσάλτο του μύθου

Η ​​απελπισία των ανθρώπων που πιστεύουν σε μια δυναμική, εξωστρεφή Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης είναι μεγάλη. Οι πιο παλιοί θλίβονται βαθιά γιατί βλέπουν τον τόπο να «μικραίνει» και τα αυτονόητα δεκαετιών να υποχωρούν. Ειδικά η γενιά που έχτισε μετά τον πόλεμο την Ελλάδα απελπίζεται με όσα βιώνει σήμερα. 

Οι πιο μικροί φεύγουν ή προσπαθούν να φύγουν στο εξωτερικό. Ακόμη και όσοι «το παλεύουν» εδώ και πάνε καλά νιώθουν να τους πνίγει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και να τους τραβάει προς τα κάτω ο ολοένα και χαμηλότερος κοινός παρονομαστής.

Είναι επώδυνη πράγματι η περίοδος που περνάμε. Εχει θεσμικό, αξιακό, οικονομικό και –για πολλούς– προσωπικό κόστος. Είναι όμως, και επιμένουμε καιρό σε αυτό, μια σημαντική «Ιστορική Διόρθωση», από την οποία έπρεπε να περάσουμε.

Η Ελλάδα μετά τον Εμφύλιο κυβερνήθηκε από κεντρώες και δεξιές κυβερνήσεις, αλλά η Αριστερά απέκτησε ένα ηθικό πλεονέκτημα και μια ιδεολογική ηγεμονία. Οι διώξεις, τα ξερονήσια, η ιδεολογική καταπίεση έσπρωξαν το δυναμικό κομμάτι δύο γενιών στους κόλπους της. 

Είχε μύθο, αύρα, δυναμισμό η Αριστερά.

Το ελληνικό κατεστημένο και οι ξένοι προστάτες του δεν μπόρεσαν ποτέ να ξεπεράσουν τις ανασφάλειές τους και να βάλουν ένα πραγματικό τέλος στα εμφυλιακά πάθη δημιουργώντας μια κανονική ευρωπαϊκή δημοκρατία. Κράτησαν ένα κομμάτι της κοινωνίας έξω από το «σύστημα» και συνέχισαν να λειτουργούν παλαιοκομματικά.

Μετά την αποστασία, που διέκοψε τη φυσική ροή των πραγμάτων, και τη δικτατορία ήλθε η ώρα του «μπαμ». Ηταν ένα δικαιολογημένο τσουνάμι οργής, συμπιεσμένης ενέργειας, που άρχισε να εκδηλώνεται. 

Η Αριστερά ήταν η πρωθιέρεια στον ναό του λαϊκισμού και της αχαλίνωτης ριζοσπαστικοποίησης που ακολούθησε. Είχε όμως ρόλο ανεύθυνου ιδεολογικού και πολιτικού «άρχοντα». Διατηρούσε την ηγεμονία, ετεροπροσδιόριζε ακόμη και τη (λαϊκή) Δεξιά, αλλά δεν είχε ποτέ αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου. Ηλθε όμως η μεγάλη οικονομική κρίση που γκρέμισε το παλαιοκομματικό σύστημα και έδειξε τη γύμνια των θεσμών. Η Αριστερά, σε μια νέα της εκδοχή, έκανε ένα εξαιρετικά επιτυχημένο ρεσάλτο.

Η χώρα έπρεπε να περάσει από αυτό το στάδιο, έστω και με κόστος. Είναι ο μόνος τρόπος να συνειδητοποιήσει ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ότι η Αριστερά ήταν καλή ως μύθος, όχι ως εναλλακτική λύση για τον τόπο. Το πολύ χαμηλού επιπέδου πάρε-δώσε έχει αποδομήσει το περιώνυμο ηθικό πλεονέκτημα, έστω και αν στη ζυγαριά μπαίνουν οι συσσωρευμένες επί δεκαετίες αμαρτίες των παλιών.

 Η ανεπάρκεια διακυβέρνησης κάνει τις κυβερνήσεις τύπου B και C του παρελθόντος να μοιάζουν ικανές. Η όλη εικόνα αυτής της κυβέρνησης δεν έχει κανένα στοιχείο οραματισμού ή πραγματικής λαχτάρας για πρόοδο και ευημερία. Είναι πιο παλαιοκομματική από την παλαιοκομματικότερη που είχαμε ποτέ.

Και το κυριότερο, έχει αποδείξει ότι ούτε άλλος δρόμος διαπραγμάτευσης υπάρχει ούτε και άλλο οικονομικό μοντέλο για μια χώρα σαν την Ελλάδα.

Πρέπει να το περάσουμε αυτό που ζούμε για να γυρίσει το εκκρεμές στη μέση. Πήγε πολύ δεξιά για δεκαετίες, πολύ αριστερά τα τελευταία 40 χρόνια και τώρα πρέπει να ισορροπήσει. Το κόστος μπορεί να αποδειχθεί μεγάλο, θα πάμε πολλά χρόνια πίσω, αλλά ήταν αναπόφευκτο να περάσουμε τη φάση της «Ιστορικής Διόρθωσης».

  ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ

.Έχουν καταλάβει οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι έρχονται 9 δισ. ευρώ νέα μέτρα;

Μια ακόμη θεατρική παράσταση παρακολουθήσαμε τις ημέρες αυτές. Από τη μια η συγκινημένη Γεροβασίλη πάει να παραλάβει το ιερόν φως με τιμές αρχηγού κράτους και από την άλλο οι.. Άμποτ και Κοστέλο που μας το παίζουν μάχιμοι και πατριώτες. Ευτυχώς που ήταν Πάσχα αλλιώς θα βλέπαμε τον Τσίπρα με τον Καμμένο πάνω στη φρεγάτα με στολή παραλλαγής να σπεύδουν να κατατροπώσουν τον Τούρκο.

Σιγά μη σκίσετε κανένα καλσόν σύντροφοι . Επικοινωνιακά παιχνιδάκια, αστειάκια και χιούμορ τρίτης Γυμνασίου από δύο τύπους που νομίζουν ότι θα κοροϊδεύουν εσαεί τον κόσμο.

Επιχείρηση συσπείρωσης ενόψει των ψηφοφοριών των επόμενων εβδομάδων διότι για τα περί ρήξης με τους δανειστές είναι απλά αστεία. Τα έχουν βρει σε όλα, ακόμη και στα πρόσθετα μέτρα κι απλά κερδίζουν χρόνο για να σερβίρουν τα… καλά νέα στο λαό.

Προσπάθεια να μαζέψουν τους αντάρτες τους και να δείξουν αυτοί οι δυο πόσο αγωνιστές είναι, πόσο πατριώτες, ετοιμοπόλεμοι και γεμάτοι υπερηφάνεια για τη διακυβέρνησή τους.

Και έτσι πιστεύουν ότι θα ξεχάσει ο κόσμος ότι έρχονται μέτρα 5,4 δισ. συν τα προληπτικά μέτρα 3,6 δισ., δηλαδή 9 δισ. ευρώ και ο ΣΥΡΙΖΑ νικά κατά κράτος το mail Χαρδούβελη του 1,8 δισ. ευρώ.

Βρε έχουν καταλάβει οι βουλευτές και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ότι έρχονται 9 δισ. ευρώ νέα μέτρα; Θα τολμούσε μη αριστερό κόμμα να περάσει τέτοια μέτρα και δεν θα καιγόταν η χώρα; Όμως αυτοί που θα ψηφίσουν έχουν αντιληφθεί ότι γίνονται συνεργοί στο έγκλημα;

Όμως, έχει πολύ πλάκα αυτό το κακοστημένο σκηνικό με τα 3,6 δισ. προληπτικά μέτρα που απαιτούν οι δανειστές. Έχει πλάκα διότι η κυβέρνηση επιμένει ότι οι δανειστές επιμένουν να περάσουν από τη Βουλή ενώ το Μαξίμου ανθίσταται. Όμως ποτέ δεν ακούσαμε από επίσημα χείλη ότι απαιτούν να τα περάσουν από τη Βουλή, ενώ ο Τσίπρας και η παρέα του λένε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο.

Μα αν η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα προληπτικά μέτρα ή μνημόνιο κάβα δεν είναι απαραίτητα αφού η χώρα θα έχει πλεόνασμα, τότε θα πρέπει αυτά να περάσουν από τη Βουλή. Έτσι θα αποδείξουν ότι αν και μπορούν και ψηφίζουν προληπτικά μέτρα εντούτοις δεν θα χρειαστούν να εφαρμοστούν.

Σε ένδειξη καλής θέλησης λοιπόν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΟΑΝΕΛ πρέπει να τα ψηφίσει τα μέτρα, να έχει το κάβα μνημόνιο αλλά να… ταπώνει κάθε μέρα τους δανειστές αποδεικνύοντάς τους ότι δεν είναι απαραίτητα

Για ποιον λόγο δεν βγάζουν μία από τις περήφανες ανακοινώσεις τους να πουν στους Ευρωπαίους ότι «εμείς, σε ένδειξη καλής θέλησης και βεβαιότητας για την επιτυχία του προγράμματός μας, τα ψηφίζουμε αλλά δεν θα τα εφαρμόσουμε γιατί είναι απλώς προληπτικά»; Έτσι δεν θα αποστομώσουν και το κακό ΔΝΤ που ολοένα αμφιβάλλει για την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης;

Δε την κάνουν όμως την αυτοκάθαρση. Διότι πάνω από όλα προέχει η εικόνα και η όχι η ουσία.

Κι αυτό αποτελεί το μέγα έγκλημα που δεν πρέπει να συμβεί. Εκτός βεβαίως από το γεγονός ότι το… καθεστώς θέλει να επιβάλει οριστικά το παιχνίδι του.

.Μπήκε ο Μάιος και… καήκαμε

Μπήκε ήδη ο Μάιος και σύμφωνα με τον καθ’ ύλην αρμόδιο, δηλαδή τον υπουργό Οικονομικών Τσακαλώτο, τότε ως χώρα και ως οικονομία «ζήτω που καήκαμε».

Σήμερα 3 Μαΐου θυμόμαστε πριν από περίπου τρεις μήνες, στις αρχές του Φεβρουαρίου τον Τσάρο της οικονομίας Ευκλείδη Τσακαλώτο να λέει στη βουλή πως «αν η αξιολόγηση πάει για τον Μάιο ή τον Ιούνιο καήκαμε».

Σήμερα 3 Μαΐου, το Πάσχα πέρασε, η ανάσταση (ή και η απογείωση) της οικονομίας δεν ήρθε και μάλιστα έχει ήδη φύγει η πρώτη ημερομηνία σταθμός που έθετε η κυβέρνηση για το κλείσιμο της αξιολόγησης που ήταν το Eurogroup στα τέλη Απριλίου.

Σήμερα 3 Μαΐου σχεδόν τρεις μήνες μετά από την ατάκα του Τσακαλώτου δεν διαφαίνεται συμφωνία για το επόμενο έκτακτο Eurogroup στις 9 Μαΐου και όλα μετατίθενται για το επόμενη τακτική συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στις 24 Μαΐου. Δηλαδή στο μεταίχμιο στο οποίο περιγράφει και ο Τσακαλώτος για το «καήκαμε» της ελληνικής οικονομίας.

Σήμερα 3 Μαΐου αντί στην κυβέρνηση να ετοιμάζουν τις λεπτομέρειες της «απογείωσης» της Ελληνικής οικονομίας συσκέπτονται και ξανασυσκέπτονται στο Μαξίμου για το πώς και το αν θα κλείσει η αξιολόγηση, για το αν θα πάνε σε εκλογές, ή σε δημοψήφισμα, για το αν θα κάνουν «ηρωική έξοδο» ή αν αντέχουν να παραμείνουν στην εξουσία ως μνημονιακότεροι του μνημονίου στο φόντο του «καήκαμε» που είπε ο Τσακαλώτος.

Σήμερα 3 Μαΐου η κυβέρνηση έχει φέρει τη συζήτηση στο αν θα νομοθετήσουμε τώρα ή αργότερα τα προληπτικά μέτρα των 3,6 δις και ποια ακριβώς μορφή θα έχει ο λεγόμενος δημοσιονομικός κόφτης της αυτόματης προσαρμογής με την άμεση λήψη μέτρων για να ξεχάσουμε ότι στην καλύτερη περίπτωση η αξιολόγηση αυτή θα κλείσει με ένα βαρύτατο πακέτο 5,4 δις μέτρων που περιλαμβάνουν μειώσεις συντάξεων, μισθών και αυξήσεις φόρων που οδηγούν σε περαιτέρω μειώσεις των εισοδημάτων των πιο φτωχών.

Σήμερα λοιπόν, μετά από την ανάπαυλα του Πάσχα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο Γολγοθάς για την κοινωνία συνεχίζεται, η σταύρωση είναι βέβαιη, η ανάσταση μοιάζει με τον ορίζοντα που όσο τον πλησιάζεις απομακρύνεται και η κυβέρνηση του Τσίπρα είναι η σύγχρονη ενσάρκωση των Φαρισαίων υποκριτών και ενίοτε του Πόντιου Πιλάτου (είναι δεύτερη φύση του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάζεται όπου δεν τον συμφέρει ως σαν να υπάρχει κάποια άλλη κυβέρνηση στη χώρα). Και στο βαθμό που δεν είναι απλά το γραφικό συμπλήρωμα αυτής της κυβέρνησης, ο Πάνος Καμμένος με τις δηλώσεις του ότι μετά από το Πάσχα θα βγαίναμε από το μνημόνιο, είναι κάτι σαν το φιλί του Ιούδα...

Εκτός και αν ο στρατάρχης Πάνος εννοεί ότι βγαίνουμε στο τρίτο για να μπούμε στο τέταρτο…

.Μαλλιά-κουβάρια στην κυβέρνηση – Επίθεση Σκουρλέτη σε Πιτσιόρλα

Άγρια επίθεση στον επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιο Πιτσιόρλα εξαπέλυσε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Πάνος Σκουρλέτης αφήνοντας βαρύτατους υπαινιγμούς ακόμη και για χρηματισμό δημοσιογράφων από το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου για να προωθήσει συγκεκριμένες θέσεις.

«Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της δυστυχώς έχει να αντιμετωπίσει και αυτούς στο εσωτερικό που ουσιαστικά την σιγοντάρουν, την τρόικα εσωτερικού, δεν αναφέρομαι μόνο στους γνωστούς, στη ΝΔ και σε όσους την υποστηρίζουν, αναφέρομαι και σε εξωθεσμικούς παράγοντες που υπονομεύουν αυτή τη συζήτηση» είπε ο κ. Σκουρλέτης σε συνέντευξή του στο ραδιοφωνικό σταθμό Real Fm.

«Τα ΜΜΕ είναι γνωστό, αναφέρομαι συγκεκριμένα, μπορώ να το προσδιορίσω αν θέλετε, στο δικό του σχέδιο που εφαρμόζει στο πλαίσιοτων ιδιωτικοποιήσεων το ΤΑΙΠΕΔ» συνέχισε ο Πάνος Σκουρλέτης.

«Ακριβώς» απάντησε : «Το ΤΑΙΠΕΔ το οποίο είναι ένας μάνατζερ ιδιωτικοποιήσεων αυτών που έχει συνομολογήσει η κυβέρνηση με τους δανειστές, ουσιαστικά διεκδικεί έναν πολιτικό ρόλο, το βλέπετε αυτό από τον πολυσχιδή και πολυπράγμονα κ. Πιτσιόρλα (σσ. αναφέρεται στον διευθύνοντα σύμβουλο του ΤΑΙΠΕΔ),οποίος κατά την γνώμη μου κινείται σε ένα σχέδιο έξω από αυτό της κυβέρνησης», συνέχισε
ο κ. Σκουρλέτης.

«Και επειδή δεν έχει αξία να τα λέω αυτά στο ραδιόφωνο, προσωπικά στην επόμενη συνεδρίαση των κυβερνητικών οργάνων, την Δευτέρα μπορεί να γίνει Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικοομικής Πολιτικής, θα θέσω αυτό το ζήτημα» τόνισε ο Πάνος Σκουρλέτης.

«Δεν μπορεί δηλαδή όταν εμείς συζητάμε για το νέο Ταμείο Αξιοποίησης, το οποίο διαφοροποιείται από την μέχρι τώρα πολιτική ιδιωτικοποιήσεων όπως την υλοποιούσε το ΤΑΙΠΕΔ επί Σαμαρά, να έρχεται αυτή τη στιγμή το ΤΑΙΠΕΔ και να κινείται αυτονόμως» εξερράγη ο υπουργός Ενέργειας.

«Μα ο κ. Πιτσιόρλας είναι επιλογή του πρωθυπουργού» παρατήρησε δημοσιογράφος αναφερόμενος στον επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ που είναι παλαιό στέλεχος της ανανεωτικής αριστεράς αφού -μεταξύ άλλων- είχε διατελέσει διευθυντής στο γραφείο του προέδρου του Συνασπισμού επί προεδρίας Νίκου Κωνσταντόπουλου.

«Γίνονται και λάθη στις επιλογές αν εννοείτε αυτό, αλλά εμένα με ενδιαφέρει η ουσία… Για να μη σας πω για διαρροές για μέλη της κυβέρνησης που γίνονται» εριξε την… βόμβα εναντίον του Στέργιου Πιτσιόρλα ο Πάνος Σκουρλέτης.

«Διαρροές που γίνονται από το ΤΑΙΠΕΔ;» ήταν η επόμενη ερώτηση.

«Από το ΤΑΙΠΕΔ» απάντησε ο κ. Σκουρλέτης και κλιμάκωσε την κριτική του λέγοντας: «Το οποίο (σσ εννοεί το ΤΑΙΠΕΔ) επειδή ακριβώς διαχειρίζεται και χρήματα, αυτές πάντοτε οι διαρροές έχουν ανάγκη και από οικονομική βοήθεια».

«Αυτό είναι βαρύ που λέτε κύριε υπουργέ. Τι εννοείτε;» συνέχισε ο δημοσιογράφος.

«Διαπιστώστε, κοιτάχτε τα ρεπορτάζ των τελευταίων μηνών σε όλες τις εφημερίδες» υπογράμμισε ο υπουργός Ενέργειας αφήνοντας έναν πολύ βαρύ υπαινιγμό. «Υπάρχει ένα κέντρο και επειδή έχουμε και εμπειρία να ξέρουμε πώς καμιάφορά τροφοδοτούνται τα διάφορα δημοσιεύματα» είπε ο κ. Σκουρλέτης.

.Το προσφυγικό ζήτημα από τα μάτια ενός μέσου Ελληνα

Στην μάλλον πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας, μετά την μικρασιατική καταστροφή, όπου εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριωτών μας, βρίσκονται δέσμιοι οικονομικών προβλημάτων, με την πληθώρα των «δημοκρατικών» θεσμών να φαντάζουν αποσαθρωμένοι και αυταρχικοί και την καθημερινή κοινωνική πραγματικότητα να προσομοιάζει με βίαιη εμφύλια σύρραξη, η κρίση αξιών της κοινωνίας μας, έρχεται σαν «κερασάκι στην τούρτα των προβλημάτων», σε περίοδο που έχει παραλλήλως ξεσπάσει η λαίλαπα του Προσφυγικού – Μεταναστευτικού. Μια λαίλαπα, που όσο ακραίο κι αν ακούγεται, άλλοτε με κάνει πε... περισσότερα »

.Ούτε «τσάι και συμπάθεια» πια για την Ελλάδα

Οι διαπραγματεύσεις με εταίρους και δανειστές φαίνεται πως έχουν κολλήσει και πάλι υπό το βάρος των διαφορετικών εκτιμήσεων για το δημοσιονομικό και χρηματοδοτικό κενό του προγράμματος.

Οι ελπίδες για άμβλυνση των διαφορών στην Ουάσιγκτον δεν επιβεβαιώθηκαν και η επανάληψη των διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο στην Αθήνα εκκινούν σχεδόν από το ίδιο σημείο. 

Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι παραμένει αδιευκρίνιστη η δημοσιονομική βάση του 2015 επί της οποίας «χτίζονται» τα σενάρια έως το 2018. 

Η ελληνική πλευρά επιμένει ότι το δημοσιονομικό αποτέλεσμα του 2015 είναι θετικό και οδηγεί σε πρωτογενές πλεόνασμα υψηλότερο του 0,2% του ΑΕΠ, ενώ το ΔΝΤ εκτιμά ότι η ελληνική δημοσιονομική διαχείριση οδηγεί σε πρωτογενές έλλειμμα της τάξης του 0,5% του ΑΕΠ. 

Οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ δεν μετακινούνται από τη θέση του αυτή, αμφισβητώντας ακόμη και την επίσημη εκτίμηση της Eurostat, η οποία αναμένεται να ανακοινωθεί την Πέμπτη και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα δικαιώνει την ελληνική πλευρά. 

Στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδος χαρακτηρίζουν τη στάση των εκπροσώπων του ΔΝΤ υπερβολική έως εμμονική και σχεδόν δηλωτική της καχυποψίας και της εμπάθειας που πλέον επικρατεί στις σχέσεις με τους συνεργάτες της κυρίας Λαγκάρντ, ιδιαιτέρως μετά τις υποκλοπές και την αξιοποίηση των υποκλαπεισών συνομιλιών από την ελληνική κυβέρνηση. 

Το πρόβλημα είναι ότι χωρίς κατάληξη της δημοσιονομικής βάσης του 2015 δεν μπορούν να εξελιχθούν χωρίς αμφισβητήσεις και καθυστερήσεις οι σχετικές με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης διαπραγματεύσεις. 

Στην Τράπεζα  της Ελλάδος προβληματίζονται έντονα για όλη αυτή την ατμόσφαιρα καθυστέρησης και αναστολής των πάντων. 

Υποθέτουν ότι θα χρειαστούν 4-5 ημέρες ακόμη για να ξεκαθαριστεί η δημοσιονομική βάση του 2015 από το επίπεδο της οποίας θα κριθεί αν δικαιολογούνται οι αμφισβητήσεις ομαλής εξέλιξης των δημοσίων οικονομικών και αν είναι βάσιμες οι απαιτήσεις για προληπτικά μέτρα ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ. 

Όπως και να έχει πάντως οι ευρωπαίοι εταίροι δείχνουν κουρασμένοι από την μακρά ελληνική περιπλοκή. 

Ένθερμοι υποστηρικτές της ελληνικής υπόθεσης, έτοιμοι  να τα βάλουν  με την κυρία Λαγκάρντ και το ΔΝΤ δεν υπάρχουν στην Ευρώπη. 

H κυβέρνηση Τσίπρα έχει κουράσει τους εταίρους. Ακόμη κι εκείνοι που μέχρι πρότινος προσέφεραν τσάι και συμπάθεια στον κ. Τσίπρα, δεν δείχνουν σήμερα πρόθυμοι να προσφέρουν πραγματική βοήθεια και να αναλάβουν πρωτοβουλίες υπέρ της Ελλάδας. 

Υπό αυτή την έννοια είναι κρίσιμο να κλείσει το ταχύτερο η διαπραγμάτευση. 

Η καθυστέρηση και η περιπλοκή θα φέρουν τη χώρα ξανά κοντά σε καθεστώς πιστωτικής ασφυξίας και μπροστά στον κίνδυνο ανεξέλεγκτων καταστάσεων στις αρχές του καλοκαιριού. 

Όσο θα προσεγγίζουμε το χρόνο αποπληρωμής των δόσεων χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει συμφωνία και χρηματοδοτήσεις τόσο θα εκτίθεται η χώρα σε κινδύνους αιφνίδιων γεγονότων και ανεπιθύμητων εξελίξεων. 

Ο κίνδυνος επανάληψης του περσινού δραματικού καλοκαιριού είναι εμφανής πιά. 

Με τη διαφορά  ότι φέτος δεν θα υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι στην Ευρώπη να ξενυχτήσουν για μια νέα συμφωνία με την Ελλάδα. 

Τούτη τη φορά θα μας αφήσουν στην τύχη μας, προβλέπουν όσοι έχουν αίσθηση των τρεχουσών διαπραγματεύσεων.

 Καρακούσης Αντώνης 

.Το vertigo ενός νάρκισσου

Γράφτηκαν ήδη μπόλικα για το ευφυές λογοπαίγνιο του κ. Τσίπρα περί καθολικού προσφυγικού προβλήματος και την επίσκεψη του Πάπα της Καθολικής Εκκλησίας. Πολλοί επισήμαναν την ιδιότυπη αίσθηση χιούμορ που διαθέτει ο πρωθυπουργός και τη γενναιοδωρία του αφού γέλασε ο ίδιος με το αστείο του προκειμένου να βοηθήσει και όσους δεν το κατάλαβαν να γελάσουν. Σε άλλους προκάλεσε την αμηχανία και τη δυσφορία που αισθάνεσαι όταν κάποιος άνθρωπος μπροστά στα μάτια σου κάνει ή λέει μια ανοησία. 

Αυτά έχει η δημοκρατία θα μου πείτε. Επειδή δε και εγώ συγκαταλέγομαι σ’ αυτούς τους τελευταίους, καθυστέρησα να αντιδράσω, καθότι εδώ και μερικές ημέρες προσπαθώ να απαντήσω στο ερώτημα: «Πώς είναι δυνατόν;». Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος σ’ αυτήν την ηλικία να αστειεύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Ακόμη κι αν δεν είναι πρωθυπουργός, ακόμη κι αν δεν έχει δημόσιο λόγο. 

Κι έτσι οδηγήθηκα στην απάντηση: Μα εκστόμισε με τέτοια άνεση την ανοησία που του ήρθε –υποθέτω αυθορμήτως– επειδή είναι πρωθυπουργός.

Για μπείτε λίγο στη θέση του κ. Τσίπρα. Ενα παιδί που εξ απαλών ονύχων βρέθηκε στον κομματικό σωλήνα, πέρασε από τα σχολικά θρανία διαπρέποντας στις καταλήψεις, αποφοίτησε όπως αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο και ρίχτηκε με τα μούτρα στον αγώνα τον καλό της πολιτικής και της Αριστεράς. Συνδικαλιστής, δημοτικός σύμβουλος, βουλευτής, αρχηγός κόμματος και απρόσμενα πρωθυπουργός. 

Και ξαφνικά, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, από κει που συνομιλητές του ήταν ο Αλαβάνος και ο μπαρμπα Αλέκος, τώρα σηκώνει το τηλέφωνο και συνομιλεί με τη Μέρκελ, τον Ολάντ, τον Πούτιν. Και τον αποκαλούν Αλέξη. Και γίνεται ομοτράπεζος των ηγετών του κόσμου τούτου. Η διαδρομή από τα Εξάρχεια στις Βρυξέλλες, αν δεν είσαι προετοιμασμένος για το πολιτισμικό σοκ, μπορεί να αποβεί τραυματική.

Πώς να μην πιστέψεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό, ένα ανθρώπινο θαύμα; Πώς να μην πιστέψεις ότι μπορείς να μιλήσεις αγγλικά, ενώ δεν ξέρεις αγγλικά; Πώς να καταδεχθείς να βάλεις γραβάτα τη στιγμή που οι κοινοί θνητοί φορούν γραβάτα; Πώς να μην πιστέψεις πως ό,τι εσύ ο ίδιος θεωρείς αστείο δεν μπορεί παρά να είναι επιτυχημένο; Συμφωνώ πως οποιοσδήποτε επιδιώκει να πρωταγωνιστήσει στον δημόσιο βίο πρέπει να διαθέτει κάποια σοβαρά αποθέματα ναρκισσισμού. Οπως όμως λέει και ο Ζενέ «δεν φτάνει να το θέλεις για να γίνεις νάρκισσος». Κοινώς έχει και ο ναρκισσισμός την τέχνη του.

Είναι ζήτημα γενιάς; Μπορεί. Είναι ζήτημα του πολιτικού περιβάλλοντος της Αριστεράς όπου η ερμηνεία του κόσμου στηρίζεται στην παπαγαλία πέντε έξι γενικών τσιτάτων περί καπιταλισμού; Σίγουρα, αν και όχι μόνον. Η πανίδα του δημόσιου βίου βρίθει από κακότεχνους νάρκισσους, εξίσου πολυάριθμους με τους κακότεχνους ρήτορες – γιατί και ο ναρκισσισμός ένα είδος ρητορείας είναι. 

Οταν ο μέσος Ελληνας πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να μάθει τίποτε γιατί τα ξέρει όλα, και δεν χρειάζεται να σκεφτεί παραπάνω από όσο σκέφτεται διότι τα έχει σκεφτεί όλα, επιβραβεύει όσους ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές του δικού του ναρκισσισμού. 

 ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ