.Χειρότεροι κι από το ΔΝΤ

Συμφωνούμε απόλυτα με την κυβέρνηση. Το ΔΝΤ είναι μια συμμορία που βγάζει λεφτά σε βάρος του κόσμου.

Συμφωνούμε ότι ο Πολ Τόμσεν είναι ένας καραγκιόζης γραφειοκράτης που δε φτάνει που έχει κάνει εγκληματικά λάθη, θέλει να μας οδηγήσει και στην χρεοκοπία.

Να πούμε ότι και η ΝΔ μαζί με ορισμένους άλλους στην Ελλάδα είναι οι προδότες που έχουν συμμαχήσει με τον διάβολο και είναι οι διαπρύσιοι υποστηρικτές του ανάλγητου Ταμείου.

Εντάξει, λοιπόν. Την υποκλοπή δεν την έκανε κανείς αριστερός γιατί δεν είναι και στο DNA των αριστερών να κάνουν κάτι τέτοιο. Ούτε τη διαρροή την έκανε αυτή η αθώα, μονίμως καταδιωκόμενη αλλά πάντα αντιστεκόμενη κυβέρνηση του Τσίπρα. Στηρίζουμε κι εμείς την άποψη ότι όλα είναι μια συνωμοσία κατά της Ελλάδας από ακραίους νεοφιλελεύθερους παράγοντες εντός και εκτός της χώρας που έχουν βρόμικους σκοπούς, με κυριότερο να αποτύχει η κυβέρνηση και να πέσει.

Θέλετε να γίνουμε… Συριζαίοι και να βγούμε σε διαδήλωση που θα κάνει η Κουμουνδούρου κατά του Τόμσεν και της Βελκουλέσκου; Να το κάνουμε κι αυτό. Όμως ποιο είναι τελικά το διακύβευμα; Τι θέλουμε ως χώρα, τι επιδιώκουμε από εδώ και μπρος;

Να σας θυμίσουμε την ιστορία στην Κύπρο όπου φημολογείται πως ο πρόεδρος Αναστασιάδης, εκνευρισμένος από τις απαιτήσεις της Βελκουλέσκου είχε πετάξει την καρέκλα και σηκώθηκε κι έφυγε.

Να θυμίσουμε επίσης ότι Κύπρια υπουργός όταν η Ντέλια Βελκουλέσκου της είπε ότι στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ οι μισθοί έχουν μειωθεί πέραν του 25%, παρότι ήταν ήδη πολύ χαμηλότεροι από ό,τι στην Κύπρο της απάντησε:« Να δεις πού κατάντησαν η γενέτειρά της και οι άλλες ανατολικές χώρες, με συνέπεια να έχουν γεμίσει τα μπαρ της Κύπρου με Ρουμάνες».

Καλές οι Ρουμάνες μπαρόβιες και ο τσαμπουκάς της Κύπρου όμως οι «κουμπάροι» στη Μεγαλόνησο μέσα σε τρία χρόνια βγήκαν από το μνημόνιο κι έδιωξαν δια παντός το ΔΝΤ, την Ντέλια, τον Τόμσεν και όποιον άλλον «εχθρό».

Τι θέλει λοιπόν η Ελλάδα από τη ζωή της και η κυβέρνηση από τη θητεία της; Να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να βρίζει όλος ο κόσμος τις μπαρόβιες εκ Ρουμανίας; Εντάξει, λοιπόν, κι εμείς μαζί της είμαστε. Αλλά πότε θα βγούμε από τα μνημόνια και τις ανάλγητες πολιτικές των γραφειοκρατών του ΔΝΤ;

Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο; Το ΔΝΤ είναι συμμορία αλλά η κυβέρνηση θα υπογράψει μια σκληρή, νεοφιλελεύθερη συμφωνία η οποία θα περιέχει περικοπές στις συντάξεις και υπερφορολόγηση; Θα υπογράψει ο Τσίπρας και η παρέα του τα μέτρα – φωτιά που θα οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση;

Διότι αυτό είναι το κορυφαίο διακύβευμα. Αν θα ζήσουμε νέα δράματα με τη σφραγίδα της αριστεράς και αν ακολουθεί και νέο σοκ γιατί το πρόγραμμα δεν θα βγαίνει.

Με λίγα λόγια και απλά. Αν η συνταγή του ΔΝΤ και των τεχνοκρατών είναι νεοφιλελεύθερη γιατί ο Τσίπρας την εφαρμόζει; Διότι ακόμη κι αν φύγει το Ταμείο από το πρόγραμμα οι σκληρές πολιτικές λιτότητας της ΕΚΤ και της Κομισιόν θα μείνουν. Αυτοί που βάζουν τα λεφτά αυτοί θα δίνουν και εντολές. Εκτός κι αν τους διώξουμε κι αυτούς δια της… χρεοκοπίας.

Το στοίχημα λοιπόν είναι όχι να δαιμονοποιηθεί και να αποχωρήσει ο Τόμσεν αλλά να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να σταθεί η χώρα στα πόδια της χωρίς να έχει ανάγκη κανέναν από αυτούς.

Ας μην τρώει λοιπόν ο λαός τον… σανό που σερβίρει ο Τσίπρας για επικοινωνιακούς λόγους. Η ουσία είναι ότι η συμφωνία, στο πλαίσιο του Μνημονίου που φέρει την υπογραφή του Αλέξη, θα περάσει μέχρι το Πάσχα. Οι χαχόλοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσουν απνευστί την κατάρρευση όλων των κόκκινων γραμμών. Τη μείωση στις συντάξεις, την αύξηση άμεσων και έμμεσων φόρων, τη συνέχιση του ΕΝΦΙΑ και ακριβότερη μάλιστα, τη διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος. Όλα θα τα ψηφίσουν πέφτοντας στα τέσσερα αλλά με… αξιοπρέπεια. Θα βρίζουν τον Τόμσεν κι έτσι θα νομίζουν ότι κάνουν αντιμνημονιακό αγώνα.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς λοιπόν δεν είναι παρά μια σκληρή νεοφιλελεύθερη συμμορία, χειρότερη κι από αυτή του ΔΝΤ. Διότι το Ταμείο πληρώνεται αδρά για να φέρει μια δουλειά σε πέρας. Ο Αλέξης και η παρέα του γιατί το κάνουν αφού είναι… αριστεροί;

.Μήπως η χρεοκοπία δεν είναι σχέδιο του Τόμσεν αλλά του Τσίπρα;

Μια ακόμη «μπλόφα» της κυβέρνησης της Αριστεράς φαίνεται ότι καταλήγει σε ναυάγιο με απρόβλεπτες συνέπειες για τη χώρα. Ένα ακόμη «σχέδιο» του μεγάλου ηγέτη Τσίπρα φαίνεται να γυρίζει μπούμερανγκ προκαλώντας ζημιά όχι στην κυβέρνηση (που αυτό λίγο μας κόφτει) αλλά στην ίδια την Ελλάδα.

Ο Τσίπρας, είτε διότι τον συμβούλευσαν κάποιοι, είτε γιατί πιστεύει ό,τι του σερβίρει η Μέρκελ, είτε διότι είναι αφελής και ερασιτέχνης, επιτέθηκε στο ΔΝΤ νομίζοντας ότι θα το διώξει και θα αποκομίσει πολιτικά οφέλη τώρα που η κυβέρνησή του καταρρέει.

Ωστόσο, το μήνυμα από το Βερολίνο ήρθε και ήταν πολύ ηχηρό. Πρώτον του είπαν ότι η Γερμανία στηρίζει το ΔΝΤ και δεν τίθεται θέμα απομάκρυνσής του. Άλλωστε όπως έχουμε γράψει, ποιος βλάκας θα πληρώσει 36 δισ. ευρώ για να φύγει το Ταμείο;

Δεύτερον επιτέθηκε με έμμεσο τρόπο στην Ελλάδα για τις υποκλοπές και τις διαρροές της Αθήνας. Ουσιαστικά, μετά την Λαγκάρντ και η Μέρκελ δείχνουν τον Τσίπρα ως «κοριό» στην υπόθεση και λένε ότι δεν αναγνωρίζουν συνομιλίες που υπεκλάπησαν.

Η απάντηση – επιστολή της Λαγκάρντ επίσης με το σκληρό, υπηρεσιακό της ύφος είναι ενδεικτική του ότι το ΔΝΤ δεν σκέφτεται να φύγει ή αν το κάνει θα πρέπει κάποιος να αναλάβει την ευθύνη και τα χρήματα που θα έδινε. Αν μείνει, επίσης, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να αποδεχθεί κάποιες από τις σκληρές προτάσεις που έχει κάνει το Ταμείο με αντάλλαγμα ελάφρυνση του χρέους.

Ιδιαίτερη σημασία, όμως, για την υπόθεση του χρέους έχει η θέση της Γερμανίας ότι δεν είναι προς συζήτηση το κούρεμα του χρέους. Δηλαδή δεν συμφωνεί το Βερολίνο με το ΔΝΤ και μένει η λογική των μέτρων που πρέπει να λάβει η Ελλάδα άμεσα αλλά χωρίς να δίνεται οριστική λύση για το χρέος. Μια αιώνια εκκρεμότητα με λίγα λόγια.

Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι αν η κυβέρνηση είχε τις πληροφορίες ή το κατάλαβε μόνη της, ότι η διαπραγμάτευση δεν θα οδηγήσει σε μια μεγάλη νίκη για την ίδια. Αν δηλαδή αντιλήφθηκε ότι και σκληρά μέτρα θα κληθεί να πάρει και η συζήτηση για το χρέος θα είναι φιλολογικού περιεχομένου με το ζήτημα να μένει ανοικτό. Αν το κατάλαβε αυτό ίσως να θέλησε να σώσει το τομάρι της από αυτήν την αποτυχία και να ετοιμάζει ηρωϊκή έξοδο.

Όμως, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι μια χώρα στην οποία γίνονται ξεκάθαρα υποκλοπές και κανείς δεν είναι ασφαλής, σε μια χώρα που δεν έχει ουσιαστικά κυβέρνηση, που η οικονομία παραπαίει και τα μέτρα που έρχονται θα είναι σκληρά, αν υπάρχει ελπίδα να ανακάμψει ή πρόκειται απλά για το χρονικό ενός προαναγγελθέντος Grexit.

Πριν από μερικούς μήνες γράφαμε ότι η κυβέρνηση, μπροστά στα αδιέξοδά της, δεν αποκλείεται να οδηγήσει τους Έλληνες στο να «μισήσουν» την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να σιχαθούν το ευρώ, τους εταίρους, το ΔΝΤ και να ζητήσουν μόνοι τους να φύγουν από το κοινό νόμισμα.

Αν και δεν πιστεύουμε ότι έχει την ικανότητα αυτή η κυβέρνηση να κάνει τόσο πολύπλοκα και μακρόπνοα σχέδια, μήπως τελικά το αποτέλεσμα θα είναι να φτάσουμε στον Ιούνιο και να μην έχουν να πληρώσουμε; Μήπως η χρεοκοπία, το πιστωτικό γεγονός δεν είναι σχέδιο του Πολ Τόμσεν αλλά του Αλέξη Τσίπρα;

.Κάτι δεν πάει καλά…

Τι ακριβώς συμβαίνει με τις αποκαλύψεις για τις «ιδιωτικές συνομιλίες» των αξιωματούχων του ΔΝΤ;

Αυτά που λένε μεταξύ τους ο κ. Τόμσεν και η κα. Βελκουλέσκου δεν τα ακούμε για πρώτη φορά. Είναι η μόνιμη «επωδός» των δημόσιων δηλώσεών τους. Τα έχουν πει δημόσια, και τα έχουν γράψει πολλές φορές ως τώρα…

Τι λένε ακριβώς;

--Ότι το τωρινό Πρόγραμμα (το Τρίτο Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ) δεν βγαίνει!

--Είτε χρειάζονται κι άλλη μέτρα λιτότητας, οπότε θα προκληθεί ακόμα πιο βαθιά ύφεση και τότε θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να πιαστούν οι «στόχοι»…

--Είτε πρέπει να αλλάξουν οι στόχοι (πλεόνασμα για το 2018 μέχρι 1,5% του ΑΕΠ κι όχι 3,5% του ΑΕΠ που προβλέπει το Πρόγραμμα), οπότε οι Ευρωπαίοι εταίροι θα χρειαστεί να δανείσουν στην Ελλάδα κι άλλα χρήματα στο μεταξύ…

Ή, ακόμα, θα χρειαστεί να της κόψουν χρέος.

Ή, ακόμα καλύτερα, θα χρειαστεί και να της κόψουν χρέος και να της αλλάξουν και το πρόγραμμα με λιγότερο φιλόδοξους στόχους.

Αυτό το τελευταίο φαίνεται να υποστηρίζει το ΔΝΤ…

Ποια είναι η «ουσία» της υπόθεσης;

Ότι από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε, έβαλε την Ελλάδα σε ύφεση και σε πρωτογενή ελλείμματα ξανά! Και – το σπουδαιότερο – ματαίωσε την ανάπτυξη που προεξοφλούσαν οι πάντες για το 2015 και το 2016! Άλλωστε η ανάπτυξη είχε ήδη αρχίσει το 2014.

Μη ξεχνάμε πως όλοι οι υπολογισμοί για «δημοσιονομικά κενά», «χρηματοδοτικά κενά» κλπ. στηρίζονται στις υποθέσεις για ανάπτυξη ή ύφεση τα επόμενα χρόνια. Από τη ματαίωση της ανάπτυξης που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ χάθηκαν πρόσθετα 5-6 δισεκατομμύρια γιατί το δημόσιο.

Χάθηκε λοιπόν, η ανάπτυξη που είχε ξεκινήσει. Όπως χάθηκε και η ανάπτυξη των επομένων ετών. Χρονιά ύφεσης το 2015 και χρονιά στασιμότητας προβλέπεται το 2016. Αυτό σημαίνει απώλεια εσόδων και για τους πολίτες, αλλά και για το κράτος.

Αυτή την απώλεια την καλύπτουν τα μέτρα που μας ζήτησαν πέρσι τον Ιούλιο, τα υπογράψαμε και ακόμα δεν τα έχουμε ψηφίσει…

Μαζί, όμως, χάθηκαν και τα πλεονάσματα που έφταναν ως το 3% του ΑΕΠ για το 2015, και τότε «έβγαιναν» (κατά το ΔΝΤ πάντα)! Η απώλεια των πλεονασμάτων για την τριετία ως το 2017 κοστίζει στο κράτος 9,5 δισεκατομμύρια!

Αυτά είναι τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ να ληφθούν από δω και στο εξής…

Και η καμπύλη του χρέους (δηλαδή η πορεία του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ) για τα επόμενα χρόνια, εκτροχιάστηκε:

--Χαμηλότερο ΑΕΠ και χαμηλότερη ανάπτυξη μειώνουν τον παρανομαστή Χρέους/ΑΕΠ.

--Ταυτόχρονα, μικρότερα πλεονάσματα ή νέα ελλείμματα, αυξάνουν και τον αριθμητή. Και το νέο χρέος από τους εταίρους αυξάνει ακόμα περισσότερο τον αριθμητή.

Όταν ο αριθμητής αυξάνεται και ο παρανομαστής μειώνεται, τότε το «κλάσμα» - το Χρέος προς ΑΕΠ – αυξάνεται ταχύτατα! Κι εκεί που ήταν «βιώσιμο το φθινόπωρο του 2014, είναι πια, προ πολλού, ΜΗ βιώσιμο!

Όλα αυτά τα έχουν πει στελέχη του ΔΝΤ δημόσια πολλές φορές…

Τι καινούργιο μάθαμε σήμερα;

Τίποτε!

Και το σπουδαιότερο:

Τι προτείνει τώρα το ΔΝΤ;

Επειδή η Ελληνική Οικονομία δεν μπορεί πια – έτσι που την κατάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ, με τα capital controls κλπ – να δημιουργήσει πλεονάσματα, το ΔΝΤ προτείνει χαμηλότερους δημοσιονομικούς στόχους και «κούρεμα χρέους».

Δηλαδή… «Ωσαννά»!

Αυτό ακριβώς που λέει ότι επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ!

Οπότε προς τι… «το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός», αδέλφια;

Αν το ΔΝΤ πιέζει για χαμηλότερα πλεονάσματα (δηλαδή πιο ήπια προσαρμογή από δω και μπρός) και «κούρεμα χρέους», τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει το ΔΝΤ να συμμετάσχει στο πρόγραμμα;

Χωρίς το ΔΝΤ όλα αυτά δεν έχουν καμία ελπίδα να γίνουν, διότι απλούστατα οι εταίροι μας δεν μπορούν να βάλουν κι άλλο το χέρι στην τσέπη και να μας δανείσουν κι άλλα, την ώρα μάλιστα που τους ζητείται να μας… χαρίσουν και μερικά απ’ όσα μας δάνεισαν ήδη.

Τέτοια συμφωνία δεν πρόκειται ποτέ να περάσει από τα κοινοβούλιά τους!

Άρα τι ακριβώς κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Προσπαθεί να «διώξει» τη μόνη «συνιστώσα» της Τρόικας που υποστηρίζει τις δικές του επιδιώξεις; Και να μείνει μετά μόνο με τους Ευρωπαίους δανειστές που δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε ούτε για «κούρεμα χρέους» ούτε για μετρίαση των στόχων; Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;

Κάτι δεν μας λένε!

Δεν μας λένε δύο πράγματα:

* Πρώτον: Ακόμα και για να πιάσουμε «ηπιότερους» στόχους (μικρότερα πλεονάσματα) θα χρειαστούν τελικά πρόσθετα μέτρα λιτότητας. «Πρόσθετα» από τα ήδη συμφωνηθέντα, εννοείται…

Άρα δεν τη γλιτώνει η κυβέρνηση: Εδώ δεν έχει ψηφίσει ούτε τα ήδη «συμφωνηθέντα» και τώρα προεξοφλούνται και πρόσθετα…

* Δεύτερον (και πιο σημαντικό: Αν οι ευρωπαίοι εταίροι δεν δέχονται ονομαστικό κούρεμα του χρέους και το ΔΝΤ δεν μπαίνει στη νέα Συμφωνία (το Τρίτο Μνημόνιο) χωρίς κούρεμα του χρέους, τότε θεωρητικά δύο πράγματα μπορούν να συμβούν:

--Θα μπορούσε, πρώτον, να συνεχιστεί το Πρόγραμμα χωρίς το ΔΝΤ.

Αλλά κάτι τέτοιο θεωρητική αξία έχει μόνο, γιατί στην πράξη δεν μπορεί να γίνει! Ο λόγος απλός: Στη συμφωνία για το Τρίτο Μνημόνιο που ψήφισαν τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια εμπεριέχεται σαφώς η συμμετοχή του ΔΝΤ. Αν αυτό αλλάξει, καταρρέει η συμφωνία! Αυτή την «νομική» ερμηνεία θα τη δώσουν πολλοί. Και είναι εξαιρετικά ισχυρή. Δεν ανατρέπεται…

Οπότε δεν μένει παρά μόνο ή άλλη δυνατότητα:

--Δεύτερον, λοιπόν, να συμφωνήσουν το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι δανειστές μας, ότι η Ελλάδα θα απομειώσει μόνη της το χρέος της, προσφέροντας, ας πούμε, δέσμευση ενός μέρους των περιουσιακών της στοιχείων από τώρα.

Κάτι τέτοιο, άλλωστε, είχε γίνει με το δεύτερο Μνημόνιο, όταν η Ελλάδα είχε αναλάβει να συνεισφέρει από ιδιωτικοποιήσεις μέχρι 20 δισεκατομμύρια για τα επόμενα 5 χρόνια. Αλλά εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτά. Μιλάμε για πρόσθετα! Και πρόσθετα δεν υπάρχουν με τις σημερινές τιμές…

Στο μεταξύ τα χρήματα που είχε επενδύσει το Ελληνικό Δημόσιο το 2012 στην ανακεφαλαίωση των Τραπεζών (κι είχαν ήδη φτάσει τα 20 δισεκατομμύρια το καλοκαίρι του 2014) έχουν πλέον χαθεί. Εκμηδενίστηκαν από τη ολέθρια «διαπραγμάτευση» του ΣΥΡΙΖΑ και τα capital controls που μπήκαν τον Ιούλιο του 2015. Πάνε αυτά! Χρειάστηκε το κράτος να δανειστεί κι άλλα 6 περίπου για τη νέα κεφαλαιοποίηση. Και με την κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών στις αρχές του 2016 πάνε κι αυτά σε μεγάλο βαθμό…

Ακόμα, από ιδιωτικοποιήσεις η προηγούμενη κυβέρνηση μάζεψε μερικά δισεκατομμύρια (ΔΕΣΦΑ, Ελληνικό, περιφερειακά αεροδρόμια ακίνητα του Δημοσίου κλπ.). Χοντρικά ήταν μέσα στους στόχους της ως το Δεκέμβριο του 2015. Αλλά δεν μιλάμε πια γι’ αυτά. Μιλάμε για πρόσθετα. Κι όπως είπαμε, πρόσθετα με τις σημερινές αποτιμήσεις δεν υπάρχουν…

Τι μένει;

Δεν μένει τίποτε άλλο, παρά μόνο αυτό που τώρα άρχισαν κάποιοι να υποπτεύονται, αλλά δεν τολμά να το πει καθαρά κανείς:

Κούρεμα καταθέσεων! Όπως έγινε και στην Κύπρο…

Όχι από τις 100 χιλιάδες, γιατί δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι τέτοιοι λογαριασμοί, κυρίως εταιρικοί, κι αν αυτές μόνο τις καταθέσεις κουρέψουν θα βγάλουν ελάχιστα.

Για να βγάλουν, ας πούμε, 20 δισεκατομμύρια, πρέπει να κουρέψουν σχεδόν όλους πάνω από 2 χιλιάδες!

Κι αυτό δεν το αντέχει ούτε η κυβέρνηση, ούτε άλλος κανείς…

Μακάρι ποτέ να μη γίνει κάτι τέτοιο.

Μακάρι όλοι να βοηθήσουν για να αποτραπεί.

Και ίσως μπορεί να αποτραπεί ακόμα…

Αλλά αυτό φοβάται η κυβέρνηση.

Αυτό αρχίζει να διαβλέπει πίσω από την επιμονή του ΔΝΤ.

Αυτό προσπαθεί να αποφύγει.

Γιατί αλλιώς, δεν εξηγείται πώς τα βάζει με το μόνο μέλος της Τρόϊκας που ζητάει και «κούρεμα χρέους» και «ηπιότερους» δημοσιονομικούς στόχους.

Δεν μας λένε, όμως, ότι η επιμονή του είναι «δηλητηριασμένο χάπι»:

Φέρνει ταυτόχρονα και κούρεμα καταθέσεων…

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν το είχε καταλάβει αυτό τον Ιούλιο όταν υπέγραφε τη τρίτο Πρόγραμμα…

Άρχισε να το υποπτεύεται γύρω στο Δεκέμβριο, όταν ξεκίνησαν, αν θυμάστε, και οι «γκρίνιες» για το ΔΝΤ…

Στο μεταξύ, όμως, έλπιζε να το αποφύγει επί του παρόντος. Να κλείσει την πρώτη αξιολόγηση (με σύμφωνη γνώμη μόνο των Ευρωπαίων εταίρων, αφού η προηγούμενη Συμφωνία με το ΔΝΤ έληξε τέλη Φεβρουαρίου) κι ύστερα να πάει για μείωση χρέους ως τον Ιούλιο, οπότε το ΔΝΤ θα «μαλάκωνε», υποτίθεται…

Αλλά αυτός ο σχεδιασμός δύσκολα βγαίνει πια...

Το ΔΝΤ από τώρα τα θέτει όλα: Πιέζοντας και τους Ευρωπαίους να δώσουν λύση με το χρέος, και την Ελλάδα να δεχθεί πρόσθετα μέτρα, που κατά τη γνώμη τους, έτσι κι αλλιώς, τα χρειάζεται…

Το πράγμα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι θα καταφέρει να αποφύγει τα δύσκολα. Και, μεταξύ μας, έχει ακόμα ελπίδες να κερδίσει κάποια πίστωση χρόνου. Μερικών μηνών, έστω, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν σχεδιάζουν για περισσότερο…

Περιμένουν, άλλωστε, να τους δοθούν τα κέρδη των Κεντρικών Τραπεζών από τα παλαιά ελληνικά ομόλογα, πράγμα που, εφ’ όσον συμβεί, θα δώσει μιαν ανάσα στην Ελληνική οικονομία.

Το πρόβλημα είναι, όμως, ότι ακόμα κι αυτός ο «σχεδιασμός» τους έχει αρχίσει να «τραυματίζεται».

Ακόμα κι αν όλα πάνε ομαλά από δω και μπρός (πράγμα όχι βέβαιο, ούτε και ιδιαίτερα πιθανό) η «ώρα της αλήθειας» έρχεται τον Σεπτέμβριο. Όταν θα χρειαστεί να υπογράψουν και με το ΔΝΤ. Το οποίο από τώρα ξεκαθαρίζει τι θα ζητήσει απ’ όλους.

Κι όλοι γνωρίζουν πως, αν επαληθευθούν οι προβλέψεις του ΔΝΤ (πράγμα που θεωρείται πιθανότατο, ακόμα κι απ’ όσους τις απορρίπτουν σήμερα) η ώρα της αλήθειας θα είναι πολύ πικρή για την Ελλάδα…

Στην καλύτερη περίπτωση θα της ζητηθούν, πέραν όλων των άλλων, πολύ σκληρά νέα δημοσιονομικά μέτρα.

Και στη χειρότερη θα της ζητηθεί, επιπρόσθετα, και κούρεμα καταθέσεων.

Χώρια που, στο μεταξύ, πολλοί μπορούν να παίξουν τα δικά τους παιγνίδια στις πλάτες μιας «παραπαίουσας Ελλάδας». Και να λύσουν «στην καμπούρα μας» δικές τους διαφορές μέσα στις χώρες τους, ανάμεσα στις χώρες τους ή ανάμεσα στην Ευρώπη και το ΔΝΤ.

Χώρια που μπορούν να έλθουν απρόοπτες διεθνείς εξελίξεις (νέα χτυπήματα στην Ευρώπη κλπ.) που θα ανατρέψουν τα πάντα και θα επισπεύσουν τα χειρότερα…

Συμπέρασμα: από τώρα ως το Σεπτέμβριο-Οκτώβριο, θα τελειώσουν τα ψέματα. Αλλά η αλήθεια, όταν αποκαλύπτεται, δεν είναι μόνο «λυτρωτική».

Κάποιες φορές είναι και τραγικά πικρή.

Ακόμα πιο πικρή, για κοινωνίες που είναι μαθημένες να καταναλώνουν περισσότερα ψέματα απ’ όσα παράγουν…

.Στο κράτος 2 στα 3 ευρώ

Επανέρχομαι στο ζήτημα του τεράστιου φορολογικού βάρους που αναλογεί στους περισσότερους μεταξύ μας, με αναλυτικότερες λεπτομέρειες επί του ισχυρισμού μου ότι «σε κάθε 3 ευρώ, το κράτος παίρνει τα 2».

Εστω, εργαζόμενος που μισθοδοτείται με 24.000 ευρώ. Πρόκειται βεβαίως για ακαθάριστες ή μεικτές αποδοχές. Υποθέτουμε ότι ο εργαζόμενός μας έχει ΙΚΑ, όπως άλλωστε όλοι θα έχουμε όταν περάσει το νέο πλαίσιο Κατρούγκαλου, μόνον τον ΕΦΚΑ ή Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης, που θα λειτουργήσει ως διάδοχος του ΙΚΑ και κληρονόμος όλων των άλλων Ταμείων.

Η επιχείρηση κρατάει και αποδίδει στο ΙΚΑ το ποσό των 3.600 ευρώ. Παρακρατεί επίσης τον προβλεπόμενο φόρο εισοδήματος που μαζί με την εισφορά, τη δήθεν έκτακτη και δήθεν αλληλεγγύης, ενώ δεν είναι παρά μια προσαύξηση του φόρου εισοδήματος, ανέρχεται σε 2.400 ευρώ. Αθροισμα κρατήσεων υπέρ του κράτους 6.000 ευρώ. Αφού αφαιρεθεί το ποσό αυτό, η επιχείρηση πιστώνει τον τραπεζικό λογαριασμό του ανθρώπου μας με το ποσό των 18.000 ευρώ, το οποίο είναι μικρότερο κατά το ένα τέταρτο ή 25%.

Με αυτά τα χρήματα πρέπει ο εργαζόμενος, ασφαλισμένος και φορολογούμενος να γίνει και καταναλωτής. Εστω ότι δαπανά 10.000 ευρώ, μόνον. Στην περίπτωση αυτή θα έχει πληρώσει σε φόρο κατανάλωσης (ΦΠΑ κυρίως) χονδρικά ένα 23%, άλλες 2.300 ευρώ στο κρατικό ταμείο. Νέο σύνολο μεταφοράς πλούτου από την τσέπη του πολίτη στο πορτοφόλι του κράτους: 8.300 ευρώ.

Εστω ότι το παράδειγμά μας διαθέτει διαμέρισμα 80 τ.μ. σε συνηθισμένη συνοικία των Αθηνών, θα πληρώσει 455 ευρώ για τον ΕΝΦΙΑ. Αν είναι τόσο ευκατάστατος για να διαθέτει και αυτοκίνητο 1.400 κυβ. εκατοστών θα δώσει άλλα 245 ευρώ, νέο μερικό άθροισμα 700 ευρώ, το οποίο μαζί τους υπόλοιπους φόρους ανεβάζει τη συμβολή του ανθρώπου μας στην κάλυψη των κρατικών αναγκών σε 9.000 ευρώ.

Μένει λοιπόν το καθόλου ευκαταφρόνητο καθαρό, μετά από φόρους, ποσό των 15.000 ευρώ. Που θα ξοδευτεί για να μιλήσετε στο κινητό σας, πληρώνοντας τα ακριβότερα κρατικά τέλη στην Ευρώπη. Θα φωτίσετε το σπίτι σας, πληρώνοντας μια πανάκριβη ΕΡΤ αλλά και άλλους δύο φόρους κατοικίας, αλλά και τέλη για την επιδότηση ενεργειακών πηγών φιλικών προς το περιβάλλον. Θα κινηθείτε βάζοντας βενζίνη με έναν από τους τέσσερις ακριβότερους φόρους της Ευρώπης κ.λπ. κ.λπ.

Μη ξεχνάτε, όμως, το εξής σπουδαίο: χωρίς ποτέ να έχετε δει αυτά τα χρήματα, η επιχείρηση έχει πληρώσει για εσάς, στο όνομα δηλαδή της δικής σας εργασίας, το ποσό των 5.900 ευρώ, γνωστό ως ΙΚΑ εργοδότη.

Νέο άθροισμα φόρων: 14.900 ευρώ. Υπολογίστε και θα διαπιστώσετε ότι ο εργαζόμενός μας έχει δώσει στο κράτος το 62% της ακαθάριστης αμοιβής του. Με τους νέους φόρους Τσίπρα, το ποσοστό αυτό θα ξεπεράσει ακόμη και τα «2 στα 3 ευρώ», που σας παρακάλεσα να έχετε κατά νουν όταν ξαναστηθούν οι κάλπες.

 ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

.Ο υπνοβάτης της εκπαίδευσης

Ο κ. Φίλης μας καθησύχασε. Ο υπνάκος του τις προάλλες στη Βουλή δεν οφειλόταν σε αναστολή των λειτουργιών του ιδεολογικοπολιτικού του νευρικού συστήματος, αλλά στη γνωστή ασθένεια που ονομάζεται «υπνική άπνοια». 

Εξέφρασε δε την επιθυμία να γίνει «πολιτικός στόχος» και η ένδεια των επιχειρημάτων των πολιτικών του αντιπάλων να μην τους οδηγεί σε προσωπικές επιθέσεις. Η ένσταση δεκτή, η επιθυμία του απολύτως σεβαστή. Μου υπενθύμισαν δε πως, εκτός από τιμητής της «εθνικής συλλογικότητάς» μας, ο κ. Φίλης είναι και υπουργός Παιδείας. 

Και δη δραστήριος, απ’ αυτούς που δεν τα βάζουν εύκολα κάτω, όπως οι υπνοβάτες που σκαρφαλώνουν στα κάγκελα της ταράτσας χωρίς να αντιλαμβάνονται το κενό που περιμένει να τους υποδεχτεί. Κοινώς ακροβατούν στην πραγματικότητα νομίζοντας πως περπατούν στον κόσμο των ονείρων. Και, ως γνωστόν, είναι επικίνδυνο να τους ξυπνήσεις.

Εμαθα λοιπόν πως ο κ. Φίλης, ως υπουργός Παιδείας, ετοιμάζεται να επαναφέρει νομοσχέδιο το οποίο είχε εκπονήσει ο προκάτοχός του κ. Κουράκης και το οποίο είχε απορριφθεί από την τρόικα, διότι θεωρήθηκε ότι καταργεί μνημονιακό νόμο. Πρόκειται στην ουσία για απόπειρα κρατικοποίησης της ιδιωτικής εκπαίδευσης – έναν από τους ελάχιστους θυλάκους ιδιωτικής οικονομίας που λειτουργούν ακόμη στην τυραννική επικράτεια του τετραπληγικού κράτους. 

Τριμελής επιτροπή θα αποφασίζει για τις απολύσεις εκπαιδευτικών. Θα απαρτίζεται δε από ένα συνδικαλιστή, έναν εκπρόσωπο του υπουργείου και έναν του σχολείου. Το υπουργείο στις περισσότερες περιπτώσεις ψηφίζει ό,τι υποστηρίζει ο συνδικαλιστής. Η διάταξη αποσκοπεί στην κατάργηση της απελευθέρωσης των απολύσεων – πάντα στον ιδιωτικό τομέα εννοείται. Το βαθύ κράτος παραμένει αλληλέγγυο με τον εαυτό του.

Η κατάργηση των εξωακαδημαϊκών δραστηριοτήτων που πολλά σχολεία παρέχουν στους μαθητές είναι η δεύτερη διάταξη του νομοσχεδίου. Είχα την τύχη να φοιτήσω σε ένα σχολείο που τις θεωρούσε εξίσου σημαντικές με το ακαδημαϊκό του πρόγραμμα, και πάντα θυμάμαι την ομιλία του Ανδρέα Εμπειρίκου που έγινε στο πλαίσιο αυτών των δραστηριοτήτων. 

Τη θυμάμαι ενώ δεν θυμάμαι τίποτε από τριγωνομετρία για παράδειγμα. Κανονικά θα έπρεπε να επιβάλλονται και στα δημόσια σχολεία. Ομως, θα μου πείτε, εδώ καταργούν την ανάγνωση ελληνικής λογοτεχνίας, ως εκ τούτου, η επιστήμη δικαιούται να σηκώσει τα χέρια της ψηλά.

Αυτό όμως που έχει περισσότερη σημασία στην περίπτωση, είναι ο τρόπος με τον οποίον οι ιδεολογικές εμμονές μετατρέπουν τους ανθρώπους σε υπνοβάτες. Το μίσος για κάθε τι που δεν ελέγχεται από το κράτος είναι το απόλυτο ιδεολογικό πρόταγμα της ριζοσπαστικής αριστεράς – αν βρείτε κι άλλο θα σας ήμουν ευγνώμων. Και, ω του θαύματος, αυτό το μίσος συμβαδίζει αρμονικά με τις απαιτήσεις της εκλογικής της πελατείας. 

Και, ω του θαύματος, το αρμονικό ζεύγος πελατειακών συμφερόντων και ιδεολογικών εμμονών δίνει και το στίγμα της πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση. Κολακεύουμε τους δικούς μας κι αν δεν τα καταφέρουμε δεν φταίμε εμείς. Φταίει το μνημόνιο που υπογράψαμε.

Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο! Σκανδαλωδώς ανθρώπινο. Για μία ακόμη φορά παλεύουν να σώσουν το βαθύ κράτος αδιαφορώντας για την παιδεία. 

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

.Αλέξη και Πάνο, Χρόνια Πολλά!

«Να ζήσεις Αλέξη και χρόνια πολλά. Μας γέμισες ψέματα όλη την χρονιά. Άντε γεια».

Αυτό τραγουδούν από το πρωί οι εργαζόμενοι στην Υγεία και όταν ένας πρωθυπουργός που κέρδισε τις εκλογές μόλις πριν από έξι μήνες απαξιώνεται με τέτοιο τρόπο τότε έρχεται μοιραία το πολιτικό του τέλος.

Πριν από ένα χρόνο την ημέρα της Πρωταπριλιάς κανείς, πλην ορισμένων υποψιασμένων, δεν μπορούσαν να καταλάβουν το μέγεθος της πολιτικής απάτης των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Ποτέ στην ιστορία της Μεταπολίτευσης, και αυτό το λέμε μετά λόγου γνώσεως αν κι έχουν περάσει αρκετοί πολιτικοί απατεώνες απ' αυτή τη χώρα, δεν γέμισε η Ελλάδα με τόσα πολλά ψέματα.

Λες και ήταν Πρωταπριλιά κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Αριστεράς και των ψεκασμένων.

Μια μικρή μόνο αναδρομή να κάνει κάποιος στην προηγούμενη περίοδο θα διαπιστώσει ότι δεν του είπαν ούτε μια αλήθεια.

Πραγματικά οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο δεν είναι και τόσο καλοί... υπηρέτες της αλήθειας. Αλλά λένε προεκλογικά και άλλα εφαρμόζουν και είναι κάτι που έχει συνηθίσει ο κόσμος. Κακό μεν αλλά έτσι είναι.

Όμως, κανείς στην ιστορία δεν έχει πλησιάσει ούτε κατά διάνοια τον αρχιψεύταρο που μας κυβερνά. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει... εθνική αριστερή εορτή, να του στήσουν ανδριάντα με το χέρι σηκωμένο και το χείλι πρησμένο από τον έρπη ή πάλι με τα χέρια στις τσέπες και τα πόδια ανοικτά. Αλλά σίγουρα θα έπρεπε να είναι το τιμώμενο πρόσωπο αυτής της άτυπης γιορτής που μας θυμίζει τον παραμυθά των παιδικών μας χρόνων ή τον Βαρόνο Μινχάουζεν. Εμείς έχουμε τον δικό μας «Αλέξη Μινχάουζεν» ο οποίος έχει φέρει νέα ήθη στην Ελλάδα. Όπως π.χ. την παράσταση με τα «παλλόμενα πέη» του... πρωτοπόρου Βέλγου Γ. Φαρμπ.

Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι το λιγότερο μπροστά στα ψέματα που μας έχει αραδιάσει. Για τα μνημόνια που θα έσκιζε, για την περήφανη διαπραγμάτευση, για την ανάπτυξη που έρχεται και για τους Έλληνες που θα αισθάνονται περήφανοι με την αριστερά.

Επειδή όμως δεν ορρωδούν προ ουδενός, συνεχίζουν να λένε ψέματα. Ο Καμμένος για παράδειγμα, πέρα από τις ψεκασμένες θεωρίες του που είναι και ανάξιες λόγου, ανακάλυψε την έξοδο της Ελλάδας από το Μνημόνιο. Αμέσως μετά το Πάσχα, πιθανότατα τη μέρα της Ανάστασης βγαίνουμε από την κρίση αν δεν το έχετε καταλάβει. Είναι για γέλια ή για κλάματα η κατάσταση;

Χρόνια τους πολλά από υγεία, λίγα τους έτη από πολιτική ζωή.

Αν μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα σκίτσο με το δίδυμο της συμφοράς θα κάναμε τον Αλέξη... Δον Κιχώτη της συμφοράς και τον Καμμένο... Σάντσο Πάντσα και νεροκουβαλητή του πρωθυπουργού.

Μας πρόλαβε όμως η Νέα Δημοκρατία, η οποία μέσω ενός καταπληκτικού infographic υπενθύμισε στον ελληνικό λαό τα 10 ψέματα του Αλέξη Τσίπρα που δεν ειπώθηκαν Πρωταπριλιά…

.Αθάνατα έθιμα

Χθες βράδυ, παραμονή της Πρωταπριλιάς, τηλεφώνησα σε ηλικιωμένο, αγαπητό μου θείο, ο οποίος είχε πρόσφατα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, να δω πώς είναι. Προς το τέλος της συνομιλίας μαζί με τα"Περαστικά" τού ευχήθηκα και "Καλό Μήνα!", για την ερχόμενη πρωτομηνιά. Και η κουβέντα πήγε στο χαριτωμένο έθιμο της αθώας εξαπάτησης δια ψευδολογημάτων.

"Ψυχράναμε", είπε λακωνικά και εύστοχα ο θείος αναφορικά με τις παραδόσεις και τα έθιμα, όχι μόνο σχετικά με την Πρωταπριλιά. Κρίσεις έχουν περάσει πολλές οι Έλληνες. Όμως και στις πιο δύσκολες στιγμές έβρισκαν παρηγοριά και καταφύγιο ακριβώς στην Ελληνικότητά τους. Στη στέρεα αντίληψη εθνικής ταυτότητος, η οποία εκδηλωνόταν και με την τήρηση των εθίμων που πήγαζαν από και στοιχειοθετούσαν την ταυτότητα αυτή και τον Ελληνικό Τρόπο. Με το διαχωρισμό κάποιων ημερών ως εορτών, που έδιναν ανάσα στις δυσκολίες του βίου.

Το Φθινόπωρο ήξερε ο 'Έλληνας ότι θα εορτάσει τον Μυροβλήτη, την Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, και μετά θα αναμένει και θα προετοιμάζεται για τη μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων. Αρχές Ανοίξεως ότι θα εορτάσει την αναγέννηση της Φύσεως, με μασκαρέματα, πειράγματα, συλλογικά γλέντια και τολμηρά τραγούδια, ύμνους στην ευγονία και στην καρποφορία. Ότι θα δοξάσει την Εθνική Παλιγγενεσία, κατόπιν θα διασκεδάσει την Πρωταπριλιά κοροϊδεύοντας τον περίγυρο του, ενώ βρίσκεται στην πορεία προς τη Λαμπρή, όπου ο ίδιος περίγυρος θα συναχτεί γύρω από φωτιές, οβελίες και γιορτινά τραπέζια.

Η επικράτηση μετά τη Μεταπολίτευση των αντεθνικών, κομμουνιστικών ιδεών και αντιλήψεων έκανε την εγγενή επιθυμία εορτασμού των εθνικών και θρησκευτικών επετείων σχεδόν μίασμα. Ο κόσμος διστάζει ακόμα και κρεμάσει την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι του, μη τυχόν χαρακτηριστεί "εθνικιστής". Ενώ η παρατεταμένη οικονομική κρίση των τελευταίων ετών έχει μεταλλάξει τους Έλληνες σε κοινωνικά αυτόματα. Τα οποία βολοδέρνουν όλη μέρα για να καλύψουν φόρους, λογαριασμούς και υποχρεώσεις. Πού λοιπόν διάθεση για αναζήτηση ευρηματικών, πρωταπριλιάτικων ψεμμάτων.

Πώς λοιπόν, όταν απώλεσε τον Ελληνικό Τρόπο, να βρει ο Έλληνας εσωτερικό στήριγμα και ψυχολογικό εφαλτήριο για νέα ανάταση;

Κλείσαμε με τον θείο σε κλίμα ελεγχόμενης πλην αμοιβαίας απαισιοδοξίας. Την επομένη αποδείχθηκε πως είχαμε δίκιο να τηρούμε την απαισιοδοξία υπό έλεγχο.
Και όμως, οι Έλληνες έχουν ακόμα όρεξη να τηρούν τα έθιμα. Ο, κατά Ζωή "δυστυχώς θα κάνω τον Καμμένο ΥΠΕΘΑ", αξιότιμος Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Πάνος Καμμένος μόλις προσγειώθηκε στην Κύπρο, Πρωταπριλιά ανήμερα, στις 8:30 π.μ. με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο ενώ στις 8:35 π.μ. προσγειωνόταν στο ίδιο αεροδρόμιο το αεροσκάφος της Aegean της γραμμής, δήλωσε : "Μέχρι το Πάσχα και η Ελλάδα βγαίνει απ' το Μνημόνιο!".
Ωσαννά!

Βεβαίως τα χαριτωμένα της ημέρας θα ξεχαστούν. Όμως αυτός που ανέδειξε τους κομμουνιστές κυβέρνηση, αυτός που έκανε εφικτό εκείνο που είχε αποτρέψει το αίμα χιλιάδων Ελλήνων τον Δεκέμβριο του 1944 και το 1947-49, να είναι βέβαιος ότι η καθοριστική συνδρομή του στο έγκλημα δεν θα λησμονηθεί από την Ιστορία τούτου του τόπου. Ακόμα κι αν, με την λαθροεισβολή την αποδοχή της οποίας ο ίδιος συνυπογράφει, μείνουν ολιγάριθμοι ιθαγενείς. Πέρασαν 2.500 χρόνια. Οι Έλληνες δεν ξέχασαν το όνομα εκείνου που βοήθησε τους Μήδους επιτέλους να διαβούνε.